Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Αναρτηση απο πολυ παλια.

Θυμαμαι, παντα εφευγες. Καθομασταν ολοι στο τραπεζι της Κυριακες κι εσυ εφευγες γρηγορα να προφτασεις τη δουλεια σου, να μη μας λειψει τιποτα. Ουτε ψωμι ουτε παιχνιδι, ουτε ρουχο. Κι υστερα που μεγαλωσα και καταλαβαινα απο Χριστουγεννα και πασχα, κι ολες αυτες τις οικογενειακες συναξεις. Εσυ παντα εφευγες. Κι ελεγα εγω πως εισαι οδηγος λεωφορειου στον εαυτο μου, και πας να βοηθησεις τους φτωχους που μπορει την πρωτοχρονια κατι να τους ετυχε και να θενε μεταφορα ως το Βενιζελιο.

Υστερα περασαν κι αλλο τα χρονια. Κι ηρθες εσυ και απανω στη ωρα τη δικια μου, της δικιας μου της φουργιας, απανω που μεγαλωσα, εφυγες. Λιγο με μεγαλωσες κι εσυ, λιγο με γαλουχισες με χαραγματα και διδαγματα κι εφυγες.

Μετα εσυ. Εσυ, ησουν το χειροτερο. Γιατι ποτε δεν ηρθες και ποτε δεν ησουν εδω, ομως ακομα κι ετσι καταφερνες να φευγεις και να νιωθω μια καποια απουσια, μια καποια ελλειψη.


Εσυ, παντα εφευγες. Σαν τον πατερα μου κι εσυ, οδηγος λεωφορειου. Οσες εχω δικαιολογησει εκεινον που μου στερησε την παρουσια του αλλες τοσες εχω δικαιολογησει κι εσενα που μου στερησες την αγαπη σου. Και ηξερα, πως θα ντυθεις αγιος βασιλης αμα χρειαστει για να πιστεψω. Αλλα οταν σε περιμενα στο δεντρο απο κατω, εσυ δεν εμφανιζοσουν ποτε. Και το πασχα οταν ο νονος μου μου εφερνε τη λαμπαδα, σ εψαχνα να σου δωσω το στολιδι που ειχε πανω και να κρατησω το κερι για μενα αλλα εσυ δεν εμφανοζοσουν ποτε, οποτε χαλουσα αδικα το δωρο μου. 

Και πολλες φορες, σου χαριζα τα πραγματα μου για να μενεις. Και σου εκανα δωρα για να μενεις. Κι οταν εβγαζες το περιτυλιγμα επαιρνες τη χαρα σου κι εφευγες κι εμενα με τη λυπη εγω. Κι οταν μια μερα σου χαρισα το μαξιλαρι μου κι ολα τα ονειρα που ειχε μεσα, η μανα σου κατεβηκε και το δωσε στη δικη μου μανα και τις ακουγα να λενε "τι γλυκο που ναι αυτο το παιδι". 


Κι υστερα μεγαλωσαμε και αλλαξαμε σχολεια. Τοτε ειχες δικαιολογια να φυγεις. Μα εγω ειχα τοσα πραγματα να τα χαριζω σε σενα. Κι ηταν ολα για σενα. Μα εσυ εφευγες. Κι εγω οσο περνουσε ο καιρος ειχα ολο και περισσοτερα. Κι εσυ θα ησουν για καποιο καφε με καποιον φιλο σου, συγγενη ή συμμαθητη απο το καινουργιο σου σχολειο. Και το ποδηλατο μου θα σου χαριζα κι ας μην ηξερες ποδηλατο. 

Κι ετσι εκανα με ολους και με ολα οσο μεγαλωνα. Εγω αγαπουσα(οποτε, αν και εφοσον) και παθιαζομουν τοσο πολυ και πιεζα τοσο πολυ τις καταστασεις που το κουραζα και το χαλουσα. Και σημερα που εκανα προβα το συνειδητοποιησα. Ηθελα τοσο πολυ αυτο το συγκροτημα, να δουλεψει, οχι απαραιτητα με τους δικους μου ορους, αλλα ηθελα να πετυχει, που τους πιεσα ολους και τους κουραζα και τους αγχωνα. Απλα για να μην το κανω αυτο εγω επρεπε να μη με νοιαζει, κι αναρωτιεμαι ποια ειναι η λυση σε αυτο.


Εχω πληγωθει τοσο με το να πιεζω εκεινους που ποθω κι αγαπω που δε μπορω να το κανω αλλο πια, φοβαμαι, ντρεπομαι πως το λενε.

Απλα ελα να με ηρεμησεις.

Προκειται για μια αρρωστη αναρτηση.


Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

you will always need something to fix...

και αυτη ειναι η τιμωρια για το υπολοιπο της ζωης σου...
Και απο ενα σημειο και μετα, δεν εχει καμια σχεση με τη "διεκπεραίωση ευθυνών".


You will always need something to fix. 


Μεγαλη καταρα. 

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Θυμησουλια!

Στους ραγισμενους ανθρωπους που συναντας αγοραζεις και φθορα...


Γραφω και γενικουρες γραφω και ειδικουρες...

Οταν ημουνα παιδι, στα λιγα ταξιδια που ειχαμε παει με τους γονεις μου, θυμαμαι ενθουσιαζομουνα.(εξω βρονταει και βρεχει και σκεφτομαι οτι θα χαιροσουν να ακους αυτους τους ηχους αν ησουν εδω) Που λετε, ενθουσιαζομουνα και εφτιαχνα τη βαλιτσα μου μια βδομαδα πριν. Ωστοσο αναγκαστικα την ξαναχαλουσα και την ξαναεφτιαχνα μεσα στη βδομαδα καθως χρειαζομουν αυτα που ειχε μεσα, οπως την οδοντοβουρτσα μου πιχι. Η αλλη συμπεριφορα μου που προεκυψε απο αμυνα, καθως δεν αντεχα να ανυπομονω για το εκαστοτε ταξιδι, ηταν να φτιαχνω τη βαλιτσα μου τελευταια στιγμη με αποτελεσμα να αγχωνομαι και να μου βγαινει ξινη τουλαχιστον η διαδρομη ως τον προορισμο.

Εχουμε λοιπον 2 ακραιες συμπεριφορες. Αλλα εχουν να κανουν με μια βαλιτσα...


Φαντασου η βαλιτσα αυτη να ειναι ο εαυτος σου. Φαντασου να σκαλιζεις αγωνιες και συναισθηματα καθημερινα περιμενοντας την αναχωρηση σου ή την αφηξη καποιου. Αμεσως μετατρεπεις τον χρονο που μεσολαβει στην προετοιμασια της βαλιτσας εως την αναχωρηση σου σε μια παρενθεση που μαλιστα συνηθως ειναι δυσαρεστη καθως δε ζεις για τιποτε αλλο περα απο τη μερα του ταξιδιου. Και ποσο μπορει ενας εαυτος να το αντεχει αυτο; Γιατι αλλο η βαλιτσα. Αυτη ανοιγει και κλεινει με φερμουαρ.

Ανοιγουν κι οι ουρανοι και ριχνει πολυ νερο! Ουαου.


Προβληματισου λοιπον... 

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

ξεκαθαρα θα πρεπει να βαλω την ετικετα Π/ες!

Θελω τοσο πολυ να γραψω ολα αυτα τα σιχαμερα και λασπωμενα συναισθηματα που μπορει να νιωθω, αλλα με σιχαινομαι τοσο πολυ για να το κανω. Ο καλυτερος τροπος να με τιμωρησω ειναι να τα κρατησω μεσα μου να με τρωνε. 

Σιχαινομαι τοσο πολυ τον εαυτο μου ωρες ωρες που τα παω καλα μαζι του επειδη τον λυπαμαι.

Σημερα ειπα σ ενα φιλο οτι πρεπει να καλλιεργησει μια "ευαισθησια" μεσα του(με συγκεκριμενο περιεχομενο που ειναι μεγαλη συζητηση) και ενιωσα οτι ηταν πολυ εξυπνο και στοχευμενο και μπραβο μου που το ειπα.


Κι εσυ κοροΐδεψες σημερα αλλα εγω (...) Κι ηταν λαθος σου να μιλησεις ετσι (...). Ειναι σα να κοροιδεύεις εναν κουτσο που δεν εχει ποδια επειδη επαθε ατυχημα...





Εγω ειμαι για λιγο γιατι μ εχουν πληγωσει

Δε μιλαω και κρυβω οσα εχω σκοτωσει

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Σας ευχομαι να σκατε!

Σας ευχομαι να σκατε! Να μη μπορειτε χωρις τους αγαπημενους σας! Τα συναισθηματα σας να ειναι τοσο δυνατα που να σκατε και να μη μπορειτε! Σας ευχομαι υπερβολες! Ερωτες...


Ετσι ημουν κι εγω καποτε. Μεχρι που με χαλασαν.



Υστερα επεσα στα χερια σου, για καλη μου τυχη. Και μου εμαθες και μου μαθαινεις πως ειναι να εισαι με καποιον και να ειναι κι εκεινος μαζι σου. Πως ειναι να συντροφευεται το συναισθημα σου απο του αλλου. Και με ηρεμησες. Κι η μονη μου φοβια ειναι μη στρεφω τα ελαττωματα μου εναντιον σου και εναντιον μας.

Με κανεις χαρουμενη, με κανεις ευτυχισμενη, με κανεις ομορφη. Με κανεις να νιωθω πραγματα παλι. Μου θυμιζεις την αξια της υπερβολης.


Ευχομαι σε ολους σας να σκατε απο τα συναισθηματα σας. Και οταν θελετε κατι να το θελετε τωρα και να το εχετε τωρα. Καμια μετριοτητα σε κανενα συναισθημα. Μονο παθος....

Ευχομαι να ειμαι για παντα μαζι σου...
Γιατι μου εμαθες και μου μαθαινεις να πιστευω ξανα σε αυτο.

Ευχομαι να βρεθειτε κι εσεις να εννοειτε αυτο το εντεχνοπαρεξηγημενο "για παντα"...

Καλο βραδυ.

Σκεφτομαι τα χερια σου πανω μου με τετοιο τροπο ωστε να δηλωνουν τα δικαιωματα που εχεις στο σωμα μου.

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Ενα εγω ΝΑ! Με το συμπαθιο

Γιατι εγω οταν εχω ενα προβλημα που λυνεται με τα χερια, το λυνω...

Και σκεψου ποιος ελυσε το προβλημα της αποστασης περισσοτερο αναμεσα μας, οχι σημερα, γενικα.

Αιντε γιατι εχω κουραστει να ειμαι ο μαλακας συνεχεια.


Κι οσο για σενα. Εσυ φταις που εχω καταντησει ετσι, εσυ φταις που με εχεις κανει ετσι. Εσυ και θα σε μισω παντα γι αυτο...








Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

7/ ταινια

Βαζω τα χερια μου μεσα στα μανικια του φουτερ μου. Ετσι, σε αγκαλιαζω χωρις να ανατριχιαζεις που τα χερια μου ειναι κρυα. Και σου σκεπαζω το ενα σου ποδι με την μικρη κουβερτα που εχω στον καναπε και ειναι η "κουβερτα του καναπε".



Γενικα, 
φανταζομαι και 
φαντασιωνομαι 
διαφορα. 
Παραδεξου το,
κι εσυ το κανεις 
οταν βλεπεις ενα κορμι που σου τραβαει το ενδιαφερον. 

"Και χορευε μπροστα εκει, μπροστα σε ολους. 
Και την κοιτουσαν, ολοι. 
Και της μιλουσαν. 
Κι επεφταν τα φωτα πανω της. 
Και καπνος και μουσικη, δυνατη. 
Κι εκεινη αγγιζε το ρυθμο με τα χερια της νομιζα, 
ή μαλλον εκεινη εφτιαχνε το ρυθμο. 
Πιο σωστα εκεινη ηταν ο ρυθμος. 
Και κοιτουσε εμενα. 
Κι εγω σταματουσα καθε αλλη λειτουργεια για να την κοιταζω. 
Και χαμογελουσε κι ελαμπε. 
Ηταν τοσο ομορφη. 
Ομορφη και...ζωντανη.
Υπεροχο στομα και ματια. 
Και ποτε ποτε με κοιτουσε προκλητικα και σηκωνε τη μπλουζα της λιγο, 
τοσο ωστε να θελω κι αλλο. 
Ειτε γυριζε το σωμα της και με ακουμπουσε. 
Κι εκεινη χορευε κι εγω φυσουσα και ξεφυσουσα. 
Κι εκεινη ηθελε εμενα...ενω ολοι γυρω μας την κοιτουσαν" 

Εχεις πει ποτε στον εαυτο σου ποιο οριο θα ηθελες να σπασεις;
Οι ανθρωποι θετουμε ορια, σε αλλους ανθρωπους και σε διαφορες καταστασεις; Κι ετσι λεμε οχι ή βαζουμε ενα φοβο αναμεσα σε φαντασιωσεις και θελω. Συνειδητα ή ασυνειδητα.

Αυτο εισαι. 
Εισαι κατι περα απο το οριο που εχω στο μυαλο μου. 
Θελω να σου πω οτι, στο κεφαλι μου 
εισαι μια εξωπραγματικη κατασταση 
κι ενα ανεξηγητο φαινομενο. 
Με ξεπερναει. 


Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

ξε-λαμια... ξε-καβαλα! ... Χολη.

(...)
Και να μολις εκανα αυτο που δε μ αρεσει (και που κανει και καποιος αλλος τον τελευταιο καιρο και με κανει να νιωθω λυπη και απογνωση) εσταξα χολη πισω απο το πληκτρολογιο μου για να ησυχασω.



Εγραψα το απο πανω και το σβησα γιατι μετάνιωσα...Ειχε κι αλλο, αλλα μετανιωσα...


Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Οταν λες οτι η μερα σου πηγε χαμενη σκεψου αυτο:

Ειναι σαν να πρεπει να εκπαιδευσεις τον εαυτο σου να χαλαρωνει και να νιωθει καλα οταν το κανει...

μμμ...

(...) κι αγγιζω ολο σου το σωμα, χαϊδεύω τους ώμους, τα χερια σου φτανοντας ως τις παλαμες και τα δαχτυλα, το λαιμό σου, το στηθος σου, την κοιλια σου που βαθαίνει κατω απο τα πλευρα σου, την κορυφη των μηρών σου, αναμεσα στα ποδια σου, κι υστερα γυριζεις απο την αλλη καθως σε οδηγω με τα χερια μου να το κανεις. Κι ακουμπω τη γλωσσα μου πανω σου, στο πισω μερος του λαιμού, στη ραχη και τη σπονδυλική στήλη σου, στην πλατη σου, οσπου να φτασω χαμηλα, αρκετα ωστε να κανεις ενα μικρο σπασμο και να τιναχτεις λιγο αναμεσα στα χερια μου. Και νιωθω την απλότητα και την τελειότητα που εχει ενα σωμα, το δικο σου. Και ξερεις το δικο σου σωμα μου βγαζει μια ξεγνοιασιά και μια αθωότητα, σα να εισαι παιδακι μικρο, μαλλον φταιει που ειναι τοσο απαλο. Υστερα ερχεται η δικη σου παρεμβαση σ αυτο να με ερεθισει και να προσανατολίσει αλλου τη σκεψη μου και να με διαψευσει για ολα αυτα που νιωθω για σενα περι αθωότητας. Ενα πιρσιν που μοιαζει σα να το εκανες τυχαια καποιο καλοκαιρι γιατι σου αρεσε ενω δε φανταστηκες πως θα ειχε σιγουρα "επιδραση" στους γυρω σου. 

 Εισαι τοσο καυλα. 
Ειναι φορες που νιωθω πως δεν το ξερεις οτι εισαι. 
Αν και μαλλον το ξερεις. 

Αλλα οταν ειμαστε μαζι ολα ειναι δικαια, τι κι αν εγω λιωνω, οταν αγγιζουν τα σωματα μας ολα ειναι δικαια. 

Και σημερα εφυγες 
θα ξαναρθεις ειπες 
σε περιμενω... 

Το παραξενο και ομορφο συναμα ειναι οτι συνδυαζεις τα ακρα. 
Απο βρωμικο σεξ μεχρι ερωτα. 
Κι απο εγωιστικα πεισματα μεχρι τη δικη σου υποταγη.



 

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Υπόβρ ~~ ρολα

Άκου

1.12 τα πρώτα γενέθλια χωρίς ψυχαναγκασμο... Όχι δικά μου.

Και φτάνω στη ζάλη και τον καπνό που θέλω. Και (σου) χορεύω. Και σε κοιτάω και καυλωνω και σου μιλάει το μαγαζί. Και θυμώνω μα ξέρω πως κοιτάς εμένα, και συνεχίζω να διεκδικώ την προσοχή σου και νιώθω ωραία καθώς σε κερδίζω. Και σε θέλω. Και όλα τα κάνω για να έχω το βλέμμα σου... Και σου δίνουν σημασία οι γύρω μας μα εσύ κοιτάς εμένα κι εγώ είμαι φτιαγμένη και δε νιώθω καμία απειλή. Κι εγώ ότι κάνω το κάνω για σένα κι εσύ με επιβεβαιώνεις...

Ένα υπέροχο βράδυ...(:

Μ αρέσει άμα έχω πιει να χορεύω(καλά μη φανταστείς χορό-σαν τον πιθήκά κάνω!/δεν έχει σημασία εγώ χαίρομαι)

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Έγινα της πόλης διαβάζω και εξώστη!χαχα

Πίνω γαλλικό σκέτο και καπνίζω μαλμπορο :Ρ μπροστά στη μάνα μου.

Πέφτει το μάτι μου πάνω σ'ένα αφιέρωμα στην ταινία "η ζωή της αντελ".

Για μένα όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα στον έρωτα και στο σεξ. Μπορούν εξίσου να φιλιούνται ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια στο δρόμο. Και τα λοιπά.
Ο βασικός άξονας της ταινίας που ταιριάζει με την αισθητική μου απόλυτα είναι αυτός. Η ταινία πραγματοποιεί τα γεγονότα κάτω από ένα καθεστώς ψυχραιμίας και φυσικότητας. Όλα είναι φυσιολογικά, δύο απλοί άνθρωποι που ερωτεύονται και τέλος. Ούτε δράματα ούτε αρρώστιες. Περιγράφει τις δυσκολίες της διαφορετικότητας αλλά δεν το παρακάνει. Δείχνει ερωτικές σκηνές πλήρως αποκαλυπτικές χωρίς την παραμικρή δόση χυδαιότητας. Ο έρωτας των δύο είναι όμορφος και ως κάτι τέτοιο το παρουσιάζει. Χωρίς μουσική και με αρκετή ωμότητα(όχι με την αρνητική σημασία του όρου), για ένα κοινό που δεν έχει τέτοια βιώματα προκαλεί αμηχανία ή και γέλια. Ωστόσο δίνει τροφή για σκέψη όσον αφορά το γεγονός πως και δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου κάνουν έρωτα αρκετά περιεκτικό γήινο και υγιή απλά με διαφορετική ανατομία.

...

Οι γκέι σχέσεις δεν διαφέρουν σε κάτι από τις στρέιτ. Και στις δύο περιπτώσεις τα ζευγάρια ακολουθούν ένα κοινό δρόμο κι έχουν ένα κοινό σκοπό. Οι υπόλοιποι άνθρωποι θίγονται υποθέτω λόγω αισθητικής. Όταν όμως όλα γίνονται εκεί που πρέπει να γίνουν(αλλιώς είσαι σπίτι σου, αλλιώς σ ένα μπαρ ή σ έναν δρόμο) δε νομίζω πως κανένας έρωτας παραβιάζει κάποια αισθητική. Εκείνοι που δεν έχουν συνηθίσει σε αυτό καλά θα κάνουν ως πρώτη κίνηση να σωπάσουν, ύστερα να σκεφτούν και να δείξουν σεβασμό. Αστερισκος. Θεωρώ δεδομένο πως και από την άλλη πλευρά υπάρχει σεβασμός(για οποιοδήποτε είδους ζευγάρι μιλάμε). Καλημέρα! (:

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Πρώτη πρώτου δύο χιλιάδες δεκατέσσερα! Απόγευμα...

Ξέρεις λένε πως ότι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις και για τις επόμενες. Εσύ θα πίνεις ζεστό καφέ μαζί μου στο τζάκι μπροστά.

Κι ας με έχεις νευριασει, δε μπορώ να κάνω αλλιώς... Αλλά ξαναθυμώνω πάλι. Τέλος

Π

Μου αρέσει να παίζω, να νικαω, να βάζω γκολ, να βγάζω σέντρα, να τρέχω πάνω κάτω, να πονάω, να κουράζομαι, να ιδρώνω, να έχω τον αριθμό μου, να φωνάζω, να θυμώνω. Όλα μ' αρέσουν. Μέχρι και να χάνω...

Η ζωή μου όλη. Επαναπροσδιορίζεται λόγω της σχέσης μας

Κάνω τόσα πολλά πράγματα για να αρέσω στον εαυτό μου που καταντάω γελοία. Προσπαθώ τόσο παθιασμένα να είμαι διαφορετική και να κάνω ξεχωριστά και σπάνια πράγματα που κουράζομαι, και από τη διαδικασία και από τα ίδια τα πράγματα αυτά. Η παγίδα είναι τα πράγματα που σε κάνουν ξεχωριστή, να τα κάνεις για να είσαι ξεχωριστός, ενώ η πραγματική τους προέλευση κάποτε ήταν η αγάπη σου γι αυτά. Πιχι κάποτε έκανα χώρο γιατί λάτρευα να χορεύω και τώρα χορεύω για να λέω στον εαυτό μου ότι χορεύω, αφού εξάλλου το έχω συνηθίσει και κάνω και κάτι ξεχωριστό!

Φοβάμαι ακόμα και να παραδεχτώ πως οι αντοχές μου τελειώνουν να με πληγώνει ξανα και ξανα το ίδιο θέμα. Κι έχω χάσει τη μαγεία.

Πι.Εσ με τρομάζει η τόσο τέλεια σχέση μας. Αλήθεια. Από την πλευρά μου είναι πολύ κοντά σ αυτό δηλαδή...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ένα φιλί 6 ορόφων.

Ένα φιλί έξι ορόφων. Όπως τότε, θυμάσαι; Όπως σήμερα. Κάθε φορά που σε φιλάω στο ασανσέρ φτάνουμε πιο γρήγορα πάνω. Και κάθε φορά που αφήνω το στόμα σου για να πάρω ανάσα μετανιώνω σ αυτή τη διαδρομή.

Έχω μάθει να μη γράφω για σένα. Κι έχω μάθει να κρύβω τον έρωτα μου, αλλά όσο περνάει ο καιρός κι όσο ήρεμω όλα γίνονται καλύτερα. Μπορώ και το λέω στον εαυτό μου, ότι δεν είναι κακό το να μη μπορώ χωρίς εσένα.

Και τώρα σταματάω. Μου λείπεις.

Και σήμερα έγραψα στον τοίχο τη λέξη "κάνουμε..." το υπόλοιπο το ξέρεις(:

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Βαλεριανα

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Θυμήθηκα κάτι και σκέφτηκα διάφορα. Θα πάρω μια νοητή βαλεριανα... Το ελέγχω άλλωστε

Βαλεριανα

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Θυμήθηκα κάτι και σκέφτηκα διάφορα. Θα πάρω μια νοητή βαλεριανα...

Ήρθε η μάνα μου.

... Γιατί άμα τα κάνεις όλα, τα καταφέρνεις, αλλά κάποια δεν τα κάνεις καλά... Μου είπε η μάνα μου αφού πρώτα είχε αλλάξει θέση στο καλάθι για τα άπλυτα και στο μπλε τραπεζάκι που είχα δίπλα από την πόρτα για να αφήνω τα κλειδιά μου...

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Μουσικολογια στο ΑΠΘ

Αναρωτιέμαι ποιος μπορεί να διαβάζει τι γράφω... Κάποτε έγραφα όμορφα πράγματα εδώ όλη την ώρα. Έγραφα το πρωί και το βράδυ ήθελα να το διαβάσω και να το θυμηθώ ξανα. Το λάτρευα αυτό το μέρος γιατί δε με ένοιαζε να εκλιπαρω το ενδιαφέρον σου. Γιατί καμαρώνά γι αυτό, έγραφα μουσική από τα μαλλιά σου στίχους απτά ψέματα σου και όλα τα έβαζα εδώ μέσα. Τώρα σπάνια γίνεται αυτό, τα τελευταία χρόνια... Έτσι αναρωτιέμαι αν έχασα την ικανότητα μου. Κάνω υπομονή... Τα χέρια μου έχουν πολλά να πουν ακόμα και το κεφάλι μου πάντα θα (σου) μαθαίνει πράγματα.

Πάω να μελετήσω ρυθμικό σολφεζ, ας γίνω σε κάτι καλή...

Πι,ες: πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω το ρήμα μελετάω...

Νιώθω σαν να είναι Κυριακή βράδυ...

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Όσφρηση(..."γράφεις για να διαβαστείς)

Εκείνος είχε μείνει ανάπηρος στα χέρια από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εκείνη είχε χάσει την όραση της από μια σειρά αποτυχημένων επεμβάσεων στον εγκέφαλο της. Ήταν και οι δύο βουβοί. Παρά το ταλέντο τους στη χρήση του λόγου, σπάνια μιλούσαν. Εξού και ο χαρακτηρισμός τους από τον κειμενογράφο ως "βουβοί". Περνούσαν μαζί μονάχα τα κακοκαιρία κι έτσι μάθαιναν σπασμωδικά ο ένας για την αναπηρία του αλλού, κάθε χρόνο βρισκόντουσαν με μια ικανότητα λιγότερη, όμως κάθε χρόνο η όσφρηση και τα πόδια τους τους έφερναν κοντά. Εκείνη αντιλαμβανόταν τη μυρωδιά του στον αέρα κι εκείνος την έβλεπε, καθώς μπορούσε να το κάνει, και χωρίς να τη λυπάται συγκρίνε τον εαυτό του μαζί της, κέρδιζε στο μυαλό του προφανώς, όμως υπήρχαν πάντα ενδεχόμενα.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι, μάλλον αυτά τα δύο παιδιά έκαναν περίεργες συζητήσεις. Έβρισκαν για λίγο και ίσως σπάνια, θα έλεγε κάνεις, την ικανότητα τους να μιλούν και ταλαιπωρούσαν τα μυαλά τους με το να μοιράζονται τις ελαττωματικές σκέψεις που έκαναν το χειμώνα. Μιλούσαν το καλοκαίρι για όσα έκαναν το χειμώνα.

Ύστερα τελείωνε ο διάλογος χωρίς κάποιο συμπέρασμα καθώς η ώρα ήταν περασμένη. Τότε είτε γύριζαν σπίτι είτε έπαιζαν πάλι με τα υπόλοιπα παιδιά.

Πέρασαν τα χρόνια όμως και οι δύο αυτοί ανάπηροι άνθρωποι έπαψαν να πηγαίνουν τις καθιερωμένες διακοπές με τους γονείς κάθε χρόνο στα νότια της Κρήτης.

Εκείνος βρήκε τη μιλιά του και ασκούσε καθημερινά το επάγγελμα του κερδίζοντας πολλά χρήματα. Είχε ξεφύγει από αυτό, μπορεί να μην είχε χέρια αλλά είχε καταφέρει να μπορεί να μιλάει και πάλι. Είχε προδώσει αυτή την παιδική υπόσχεση όταν μιλά να λέει μόνο πράγματα που αξίζουν αλλά από την άλλη είχε κερδίσει μια κανονικότητα και μια ζωή πιο άνετη. Είχε γίνει λίγο κάπως φυσιολογικός και χαιρόταν με αυτό.

Εκείνη έγινε γλύπτρια. Είχε την πιο ισχυρή αφή στην Αθήνα και τα γλυπτά της δημιουργήματα ήταν σπουδαία. Κρίμα που η ίδια δε μπορούσε να τα δει. Είχε ένα στούντιο όπου δούλευε, δεν ήξερε από ώρα καθώς πλέον δε μπορούσε να δει τη Δύση του ήλιου, έτσι έμενε εκεί όσο ένιωθε κι όσο είχε όρεξη για δουλειά. Εκείνη αντίθετα με το αγόρι δεν είχε βρει τη μιλιά της κι έτσι οποίος ερχόταν δυσκολευόταν να του πει δύο λογία για τα έργα της. Ο κόσμος έκανε προσπάθεια για να συνεννοηθεί μαζί της, ωστόσο τα κατάφερναν όλοι μετά από κάμποση ώρα.

Τα δύο αυτά παιδιά δεν είχαν ως κοινό αυτή την υπόσχεση πια. (Η υπόσχεση: "μιλούσαν μόνο όταν είχαν να πουν κάτι που σημαίνει".)

Το ερώτημα είναι: χάθηκαν επειδή η υπόσχεση παραβιάστηκε από τον έναν; Ή οι υποσχέσεις υπάρχουν για να ενώνουν ακόμα κι όταν δεν τηρούνται; Αυτοί οι δύο χάθηκαν; Ή εκείνος κάθε φορά που μιλάει με ευκολία στον οποιονδήποτε συγκρίνει τις συζητήσεις του με εκείνη; Εκείνη τον ξέχασε; Ή περιμένει να έρθει κάποιο καλοκαίρι, που θα το καταλάβει από τη ζέστη του ήλιου, για να συναντηθούν ξανα κι εκείνη να μιλήσει επιτέλους.

Και τέλος, ποιος έχει περισσότερη ανάγκη ποιον;...

Αυτοί οι δύο ενώθηκαν με τα στόματα τους. Τα πόδια τους και η όσφρηση τους έφερναν κοντά τις επόμενες φορές. Όμως η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη...

... Η ιστορία τους γράφεται ακόμη...

Αυτοί οι δύο χάθηκαν; Ή όταν δίνεις μια υπόσχεση δεν εστιάζεις στο να τηρηθεί, αλλά πρόκειται για μια δέσμευση αλλού χαρακτήρα...

Σκέψου το, σε αγαπώ(:
Μ αρέσουν οι λέξεις σου και μ αρέσει να σε διαβάζω...

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

ΝΟΚΙΑ Ε51

Γυρίζω και σε μυρίζω στο μαξιλάρι. Γυρνά επιτέλους πίσω. Ανυπομονώ για την Πέμπτη... Ανυπομονώ για όλα τα ναι. Και πείσμωνω με όλα τα όχι. Γυρνά σπίτι γρήγορα ναι;

Ακούγεται ωραία η βροχή από το μπαλκόνι και θα κολλήσουμε αφίσες και θα δούμε "κοστ" ! :Ρ

Τα χελιδόνια άργησαν και τα παιδιά λείπουν

Είναι πολύ νωρίς για να μου χει λείψει το καλοκαίρι. Είναι μόλις Νοέμβριος. Και κάθομαι στο βρώμικο σπίτι μου, στον καναπέ με το βρώμικο ριχταρι, κι έχω τα πόδια μου πάνω στο τραπεζάκι, δίπλα από το γεμάτο τασάκι και κοιτάζω τον τοίχο μου και σκέφτομαι... Αναρωτιέμαι τι άνθρωπος είμαι. Και αποφασίζω το αν θα κάνω τατουάζ. Κι αν το κάνω τελικά θα είναι ένα τατουάζ που ή θα λέει τι είμαι ή θα λέει το τι θα ήθελα να γίνω... Και μια θα διαβάζεται έτσι μια αλλιώς και θα ναι ο κύκλος της ζωής μου...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Για πάντα

Τελικά από την πλευρά μου, έλειπε να σε σεβαστώ. Συγγνώμη που δεν το έκανα νωρίτερα... Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαι λίγο μικρή για να σε καταλάβω και να δώσω την αξία που αξίζει στα πράγματα σου αλλά τώρα όχι. Τώρα μεγαλώνω και αρχίζω να σε σέβομαι και να σε κατανοώ. Γιατί παράλληλα εκτιμώ αλλιώς τη διαφορετικότητα πλέον, ακόμα κι αν αυτή είναι στη "φάση" που έχουμε. (ΔΦ)

Καλή εργασία λοιπόν... Εμείς ξαναβρισκόμαστε σιγά σιγά. Άψογο(:

Καλη μέρα! (περιγραφή)

-Τι σκέφτεσαι;
-Σκέφτομαι ότι...
    Παύση
-Πες μου,
    Παύση ξανα
-σκέφτομαι ότι θέλω...
    Παύση...
-πες το, αφού θέλουμε το ίδιο
-σκέφτομαι, ότι θέλω να κάνουμε έρωτα...


"είσαι τα πάντα"
Σ αγαπάω



Αδύναμες περιγραφές ξέρεις, μόνο αυτό μπορεί να υπάρχει. Κάνεις δε μπορεί να καταλάβει, αν δεν το χει ζήσει. Που να το πει και να τον πιστέψουν;
Σαν να ήταν τυχερός και να του δόθηκε κάτι που έπρεπε να κρατήσει με προσοχή. Για να το μάθει το σώμα και να το μεταφέρει, εξελικτικά στο ανθρώπινο είδος... Σαν όλη η ύπαρξη να συμβαίνει γι αυτή τη μεταβίβαση, να υπάρχεις για να νιώσεις αυτό αλλά χωρίς να το ξέρεις εσύ που το απολαμβάνεις να χρησιμοποιείσαι από το σύστημα για να κρατήσεις αυτή τη φωτιά αναμένή. Σαν οι άνθρωποι να υπάρχουν για να μεταδίδουν τη δυνατότητα για αυτό το συναίσθημα...

(!)

Μαθαίνοντας λοιπόν.

Υ.Γ το κείμενο είναι επίτηδες έτσι.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Όρεξη

Η πολλή σκέψη σημαίνει πυκνωτήτά του νου.

Είμαι δειλή, αλλά γιατί;

Πολλά πράγματα, δε θέλω να τα ξέρω. Πολλές αλήθειες δε θέλω να ακούω. Βασικά τίποτα, προτιμώ τη σιωπή.

Σκέψου ότι είσαι με κάποιον άνθρωπο και δεν του κάνεις τίποτα για να τον έχεις, ούτε ψυχολογικά τρικ, ούτε συναισθηματικούς εκβιασμούς. Και δε φοβάσαι ότι θα τον χάσεις που δεν τον χειραγωγείς.  Σκέψου να είσαι με κάποιον που σε θέλει γι αυτό που είσαι...

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Ενω εσύ...

Φαίνεται σαν ο πόνος σου να μην πονάει, η πείνα σου να μην πεινάει η ανάγκη σου να μη βογκαει, η αλήθεια σου να μη φωνάζει και το θέλω σου να μη σε παίρνει από το χέρι. Πως μπορώ εγώ να αντιληφθώ λοιπόν;

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

συσσώρευση

Σήμερα τον πήγα ως τη στάση για το λεωφορείο του αεροδρομίου. Έτσι κάνω εγώ. Όσο είναι εδώ περνάω καλά μαζί του, γελάμε, θυμόμαστε τα παλιά, τραγουδάμε κι όταν εκείνος θέλει τον πάω ως τη στάση για να φύγει. Έτσι κάνω, ως σωστή φίλη. Κι έτσι είναι η σχέση μου μαζί του, όχι η σχέση μας, διευκρινίζω, εκείνος βλέπεις δεν έχει σχέση μαζί μου καθώς φεύγει κάθε φορά με την ίδια ευκολία. Με ξεχνάει και με θυμάται ακοπα. Προσπαθώ κι εγώ να κάνω το ίδιο. Όμως πίνω νερό στ όνομα του, και ερωτεύτηκα το στόμα του έτσι που τα λέει και τα χέρια του έτσι που τα γράφουν. Και τον αγαπώ και θυμώνω μαζί του γιατί είναι μεγάλος μαλακας. Και αλάζονάς και νομίζει πως μόνο εκείνος είναι έξυπνος ή μοναδικός κτλ κτλ. Κι ενώ το ήξερα επέτρεψα στο μυαλό μου τη συνθήκη να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα του... Λάθος. Όπως και να χει δε θα διαβάσει αυτ ά που γράφω κι εγώ ενώ ήθελα δε θα πω αλλά. Δεν τα γράφω ως αλήθειες, αλλά ως αληθινές σκέψεις. Και θαβω την απλότητα μου για σήμερα, όση είχα δηλαδή. Γιατί με αφορά η σκέψη σου αλλά έχω έναν εγωισμό απέναντι στην ομορφιά. Έναν εγωισμό και ένα όχι. Θυμάσαι που σου ζητάω να μη θες κανέναν άλλον πέρα από μένα; Και που ζητώ να αγαπάς και να με προτιμάς από όλα; Είναι για να μπορώ να γκρεμίζω τον εγωισμό αυτόν και τα όχι εκείνα. Γιατί χώρια από εκείνον έχω κι εσένα στο μυαλό μου για ομορφιά, να ξέρεις.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Βαλαωρίτου Συγγρού

Το δικαίωμα να είσαι θυμωμένος είναι για μένα πολύ σπουδαίο. Κοίτα φίλε μου μη χάσεις το δικαίωμα αυτό και το θυμό σου. Μη μου στερείς αυτό το δικαίωμα, μη μου στερείς τη δυνατότητα να ζω μαζί σου χωρίς τύψεις για ένα συμβάν που έχω μετανιώσει. Αν μπορείς φυσικά. Αλλά αν μπορείς μη συνδέσεις τη φωνή σου με τις τύψεις μου, γιατί είναι κρίμα, γιατί δεν πρέπει να γίνει, γιατί πρέπει να μ αρέσει η φωνή σου, όπως τώρα. γιατί πρέπει να νιώθω πως η σχέση μας είναι ίση, όχι πως πρέπει να τιμωρηθω για αυτό που είχα κάνει χάνοντας το δίκιο μου για καιρό. Γιατί διεκδικώ το δικαίωμα να είμαι θυμωμένη. Γιατί αν το χάσω αυτό, χάθηκα κι εγώ. Αυτή τη φορά θα το κάνω πιο σωστά. Απόψε πληγώθηκά. Πληγώνομαι κι εγώ ξέρεις...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

η αίσθηση από το δημοτικό που οι τσακωμοί ήταν το τέλος του κόσμου!

Όσο κι αν λέω πως δε με νοιάζει με νοιάζει. Με νοιάζει που έχω κάνει "εχθρούς". Με νοιάζει και με στεναχωρεί. Δε μιλάω για το δικό μας θέμα. Αυτό, είναι δικό σου και δικό μου και δεν αφορά κανέναν και εσύ ότι και να κάνεις πάντα θα είσαι εσύ. Μιλάω για τους τρίτους που επεμβαίνουν κι από τη μεριά τους μιλούν, κι είναι κι εκείνοι ίσως δεύτεροι σε κάποια θέματα. Τέλοσπάντων... Δεν ξέρω. Γιατί να είναι τόσο ακριβό να είμαστε υπό καθεστώς ειρήνης; Εγώ φταίω; Τα συναισθήματα μου; Εσύ φταις; Οι ευχές μου φταίνε; Που όλες γίνονται αληθινές με διάφορα φάσης; Ποιος ορίζει; Ποιος μπορεί να μου επιτρέψει να είμαι ευτυχισμένη; Που να πάω για να ξεφύγω από όλα αυτά που δε με αφήνουν να γράφω τραγούδια και να μιλάω γι αυτά που νιώθω; Ποιος θα δώσει το δικό μου δίκιο και ποιος θα δει πόσο έχω πληγωθεί κι εγώ από τη μεριά μου; Να σου πω κάτι, δε με νοιάζει η δικαιοσύνη, εν μέρει, ας μη μου δώσει δίκιο ποτέ κάνεις. Αλλά δε θέλω να μιλούν για μένα. Δε θέλω. Όσα λάθη κι αν μπορεί να έχω κάνει. Κι αυτό γιατί ποτέ δε θα μάθουν πως ένοιωσα εγώ. Ούτε πως πόνεσα, ούτε τι τράβηξα. Το κόλπο σκέψου: πάνω κάτω τρεις φορές. Αυτό κρατά

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Αγήπεδο ποδοσφαίρου...

Η πολλή προπόνηση μπορεί να σκοτώσει. Ξέρεις αν μπεις σ αυτή τη σκέψη του ανταγωνισμού με τον εαυτό σου... Τότε μπορεί να σε σκοτώσει. Γιατί δε σταματάς ποτέ. Πάντα πίεζεσαι, δεν υπάρχει ταβάνι, δεν υπάρχει στόχος και ανάπαυση. Ποτέ, τίποτα δεν είναι αρκετό. Αλλά μετά έρχεται ο αγώνας, που αν χάσεις προσπαθείς πάλι με άλλον αέρα γιατί καλώς ή κακώς θεωρητικά μπορείς κι άλλο για να μπορεί και η αντίπαλη ομάδα. Αν νικήσεις, ε σιγά εντάξει, δεν έγινε και τίποτα. Πάμε κι άλλες προπονήσεις, μην πάρουν και τα μυαλά μας αέρα... Αλλά η νίκη είναι νίκη, όλα για αυτήν γίνονται. Έτσι δεν είναι ή κάνω λάθος;

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

όταν το "ποια ζωή να υπάρχει πριν από μένα" το ένιωθα κι ήταν αλήθεια

Ημερομηνίες και μέρες και όρια. Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011 Πέμπτη ξημερώματα 4 Απριλίου 2013 Σάββατο 24 Μαρτίου 2012 Δεν το συνεχίζω, εκτίθεμαι από δω και πέρα... Θυμάμαι τον έρωτα σου, δηλαδή τον δικό μου έρωτα για σένα, επειδή ένιωθα ζωντανή με αυτόν. Ένιωθα τις λέξεις, τη φωνή σου... "Αυτούς που φεύγουνέ νωρίς ποτέ δεν τους ξεχνάμε" Εκείνους που δεν ήρθαν ποτέ; Όσο για σένα είμαι θυμωμένη μαζί σου... Όσο για εσένα είμαι πληγωμένη από το θράσος σου. Θυμήσου η δεξιότητα μένει γοητευτική χάρη στη σύνεση... Θεωρείς τον εαυτό σου συνετό; Όσο για σένα. Δε γράφω για σένα... Αλλά 2 τελείες είναι καλύτερες από μια...

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

ότι κάνεις είναι υπέροχο κατά κάποιο τρόπο...

Σπίτι μου. Φοβάμα. Ανακαλύπτω τις δυνατότητες του κινητού μου. Χαζεύω το προφίλ σου στο φεισμπουκ. Ακούω μομπι. Μάντεψε. Έχω ανάψει το κόκκινο φως μου και είμαι με αυτό. Ψάχνω τον εαυτό μου. Η Μ. Λέει ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Μαλακιες, είμαι απλά γροθος. Θέλω πολύ να δω αν θα καταφέρω να το αναρτήσω αυτό. Υ.Γ.Δύο δάχτυλα...

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

μπαντ λισενερ

Σ αγαπω


Κα ι πιρίνια.


Χιονι.

Common people

Ζαλη: ευκολο να σκεφτεις και να γραψεις κατι μετρισιμο.

Σκατα.


Μαζευω και μαζευω τα οσα μπορει να σκεφτομαι ανα πασα στιγμη της ημερας μου και γεμιζω σελιδες του νου μου αμετρητες. Κι υστερα τα ξεχναω. Ξεχναω γιατι δεν ειναι δα και τοσο σημαντικα. Ξεχναω γιατι ολα μοιαζουν. Ειναι ολα ομορφες σκεψεις ή ασχημες ή τελοσπαντων σκεψεις με νοημα, αλλα τις ξεχναω. Ειναι αποχρωσεις.(Ετσι για να σκαλωσεις με τη λεξη το γραφω αυτο.)

Ομως σημερα που μου ειπες να σου κραταω "κατι" απ εξω το θυμηθηκα.

Ξεχναω και θυμαμαι ασχετα πραγματα.

Και τωρα να ξεχασα τι ηθελα να γραψω. Σκατα, το ξερα οτι θα συμβει.


Χωριζω σε παραγραφους για να χωριζεται κι η σκεψη μου και να θυμαμαι. Παλι σκατα, πιο χαος δε γινεται.

"Γραφεις πολυ προσωπικα..." μου ειπες σαν απο ευγένεια. Σε μισω. Και μισω τη σχεση μας. Και μισω και το σπιτι που θα ειχαμε. Και σε μισω. Και με πονας. Περιμενω, δε μπορω να κανω και κατι αλλο σκεψου το.  Ε.


Προσπαθω να φτιαξω ενα νοημα και μια συνοχη σε μια σκεψη που θα λεει κατι καινουργιο, Δηλαδη να δημιουρησω κατι, οχι να περιγραψω. αλλα δε μπορω.

Αστο...


Αα

Και δεν εχω και τις φωτογραφιες που θελω. Δεν πειραζει τουλαχιστον υπαρχουν στιγμες που πραγματικα θελω και εχω την ταση να....

Θυμήσου ευθεία ειναι η μικροτερη αποσταση αναμεσα σε δυο σημεια. Εμεις τι δρομο θες να παρουμε, αγαπη μου;

Παντα μαθαινω...

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Ναι, οχι.

Σκεφτομαι τη διαφορα αναμεσα στο "ειναι" και το "αποτελει".



Πεθαινω στη σκεψη.



Ακου ενα βαθυ "α".



Θυμήσου.




Νταπστεπ.



Σεξ.



Μυρωδιες.



Σεξ.



Πορτοκαλι.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Ασχημα.

Επίρρημα.
Προσδιοριζει.
Δυσφορια.


Η ξαδερφη μου βγαζει το σκυλο της βολτα καθε μερα.
Ο Γ. προχτες δεν προλαβε να βγαλουμε το δικο του σκυλο για κατουρημα επειδη βιαζομασταν.

Ναι αλλα εγω δεν ειμαι σκυλος, για οποτε με θυμασαι, ή για οποτε προλαβαινεις...


Γενικα δεν ειμαι σκυλος


Κι αυτη αναρτηση θα τελειωσει οπως αρχισε:

Ασχημα.

Απομυθοποιησα τη θαλασσα δυστυχως... Εσυ ομως δεν αλλαζεις θεση.


Ρομαντισμος. Σκατα να φας. (φαω)





Την επομενη φορα θα ξερω και θα ειμαι πιο σωστη και πιο ώριμη. 
Δυστυχως ειναι κριμα να χανεις και να χανονται οι στιγμες και τα συναισθηματα. 
Ομως τι να κανω πια;! Δεν ειμαι θεος, δε μπορω να ελεγξω τα παντα, 
θα παραιτηθω απο αυτο μολις μου δωθει η ευκαιρια.


Το βιβλιο που διαβασα ελεγε, στο κομματι που αφορουσε στην αυτοτιμωρια, 
πως οι αρετες για το ατομο δεν εχουν σημασια οταν μαλωνεις τον εαυτο σου. 
Αντιθετα στην αυτοκριτικη του δυσκολευουν τις καταστασεις.

Μ αρεσουν τα δικα μου συμπερασματα.

Ακουω ενα τραγουδι και σε ερωτευομαι, 
κι υστερα παταω την παυση απο το φοβο μου(!)
Γιατι ειναι παρανομο 
να ερωτευεσαι, 
μαλλον, 
υποθετω.




Και σε μυριζω, οταν κοιμομαστε αγκαλια. 
Και δεν ξερω αυτη τη μυρωδια την αγαπω. 
Τρελαινομαι μ αυτη τη μυρωδια.



Αλλα δε φταιω εγω! Δε φταιω εγω που νιωθω ασχημα. Δε φταιει κανεις. Ή μαλλον, συμφωνα με το βιβλιο που ξεφυλλιζω αυτη την περιοδο, φταιει το Υπερεγω μου. 



Και θελω να γραφω οτι γουσταρω, αλλα δεν το κανω 
για να μην διαβαστουν λαθως αυτα που λεω και να μη στεναχωρηθεις. 
Αλλα αυτο δεν ειναι λογικη
Ή μαλλον εμενα ειναι το κλουβι μου...


Και κουραστηκα να στεναχωριουνται τοσοι ανθρωποι εξαιτιας μου.
 Δε μ αρεσει αυτο! Δε μ αρεσει. Δε μπορω να κοιμηθω το βραδυ... αληθεια.
 Πεφτω στο κρεβατι μου κι εχω τυψεις για ολα και ολους.
 Για τη μανα μου, τον πατερα μου, τον αδερφο μου, τους γνωστους μου, 
τους φιλους μου, τους γκομενους μου(αυτους που ειχα κι αυτους που δεν ειχα).

Την πεμπτη ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ παω πισω στο σπιτι μου. 


Και απορω αν εγω ειμαι παραλογη και γι αυτο δε μπορει να καταλαβει κανενας 
ή αν στεκω ακομη καλα και απλως δε μπορω να εκφρασω αυτο που νιωθω.




Εχω 
μια ζυγαρια 
που μετρω 
ποσο θα πληγωθειτε ολοι με οτι κανω ή πω 
και 
καθε φορα 
συγκρινω 
και κανω αυτο 
που ποναει λιγοτερο.

Απλα νταξει εγω θα παω να πεθανω αμα συνεχιστει αυτο.