Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση.


Ειμαι μονη στο μεγαλο μου σπιτι στο ηρακλειο. Παραξενο και συμβαινει πρωτη δευτερη φορα οσο ειμαι εδω. 

Σκεφτομαι.
Δε μπορω ουτε να διαβασω ουτε να γραψω.

Ειχα καποτε ενα σκυλο. Ο αδερφος μου ειχε βρει, βασικα ειχαν παρατησει στην πορτα του μια κουτα με 5-6 κουταβια. Ηταν σα λαμπραντορ αλλα λογικα ημιαιμα. Εμενα ενα μου ειχε αρεσει απο την αρχη, του βγαλα ονομα και το χαιδευα πιο πολυ απο τα αλλα, ητανε κι αυτο βεβαια το πιο φοβητσιαρικο. Στην αρχη ολο κατουρουσε απο το φοβο του μεχρι που με εμαθε και κοιμοταν στα χερια μου και εγλυφε τη μουσουδα του και με κοιτουσε. Το ελεγα Κατερινα γιατι μ αρεσει πολυ το ονομα. Φανταζομουν τον εαυτο μου να το λεει, κατι του στυλ: "Κατερινα! Ελα! Βολτα, παμε αγαπη μου..." ή καπως ετσι. 

Ο αδερφος μου τα εδινε ομως γιατι αντικειμενικα δε μπορουσε να τα κρατησει, αλλα αυτο κανεις δεν το ηθελε γιατι ητανε ησυχο και ξενερωτο. 

Αλλα εγω ηξερα οτι θα το δωσει μια μερα σιγουρα μεσα στο καλοκαιρι οποτε, δε δεθηκα αρκετα μαζι του, γιατι λεω αφου ειναι σιγουρο οτι θα φυγει μην κανω εγω "ονειρα" σαν τη χαζη...! Γιατι εγω ειμαι καπως υπερβολικη σ αυτα, ακομα και με τα ζωα.


Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση. Οταν ξερεις οτι ο αλλος θα φυγει αλλα εσυ θες να τον αγαπησεις επειδη ειναι ωραιο να αγαπας καποιον(και δεν εννοω εναν τυχαιο καποιον εννοω καποιον που σου αρεσει να αγαπας). Και μαλιστα ενταξει αν φυγει λιγο πιο νωρις απο τον μεσο χρονο δεσιματος* ή πανω εκει που αρχιζεις να δενεσαι αλλα για φαντασου να το καθυστερησει!


Εγω οταν γνωριζω ανθρωπους που μου αρεσει να τους αγαπω και ενταξει δεν υπαρχουν ορια χρονικα (οπως να γνωρισεις ενα γαλλο στις 5ημερες διακοπες του στην Ελλαδα) νιωθω οτι δεν θα φυγει κανεις ποτε. Θελω να πω φτιαχνω μια μονιμοτητα στο μυαλο μου η οποια μου επιτρεπει να τρεφω τα συναισθηματα μου. Ετσι πληγωνομαι αλλα δε με πειραζει.

Αλλοι ανθρωποι πιθανολογω, αργουν παρα πολυ να "εμπιστευτουν" και να δεθουν. 

Αυτο που με ταλαιπωρει ειναι που κατα βαθος ειμαι τοσο... δεν ξερω πως να με πω... που ειμαι ή του υψους ή του βαθους. Αυτο κανει τη ζωη μου πολυ δυσκολη.

Η σχολη χρειαζεται κανα μισαωρο διαβασμα-ψευτοδιαβασμα, αλλα εγω ή θα διαβασω ενα τριωρο γεματο ή αστο καλυτερα δε γινεται! 

Με τους ανθρωπους, ή θα τους ερωτευτω και (ακομα κι αν δεν το δειχνω) δε θα ξεκολλαω απο αυτους ή θα τους σνομπαρω ως χαζους. Ακομα ακομα τους κατατασω σε κατηγοριες που ειναι ειτε καλοι ειτε κακοι. Οι καλοι οτι μαλακια και να κανουν τους συγχωρω και οι κακοι, οτι και να λενε δε μπορω καν να το σεβαστω. Θελω να πω μαλακια μου αλλα....



Οταν ζωγραφιζα πιο παλια... στην αρχη οταν το σχεδιο ειχε μονο τα περιγραμματα του τοπιου δεν ηταν καθολου πειστικο. Ενω υστερα εμπαιναν οι σκιες και με την ωρα φαινοταν ολο και πιο αληθινο. Ξεκινουσε απο κατι ματαιο και γινοταν πραγματικα καλο! Τελος παντων, το βασικο ειναι οτι μπερδευτηκα!


Α! παρακρουση!....

Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση...

1 σχόλιο: