Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Το ραβδι του βολτι και το ραβδι του ποτι

Θα με ψαξει, το ξερω. Οσο εγωισμο κι αν εχει κι οσους ομορφους(στα επιφανειακα κριτηρια) κι αν συναντησει, εμενα θα ψαχνει. Ή το ελπιζω ή το ξερω αυτο, κατι αναμεσα. Και θα ζηταει τη δικη μου συνταξη, τη δικη μου μουσικη αυτα που λεω, ποιος ξερει και τι αλλο. Παρ οτι μ εχει πεισει οτι δεν ειμαι απαραιτητη, εγω κατι θυμαμαι απο την αποτελεσματικοτητα μου πανω στους ανθρωπους. Και θυμαμαι να ενθουσιαζομαι με καποιον κι υστερα εκεινος να με λατρευει και να λεει στους αλλους για μενα, κι οταν εγω εξαφανιζομαι να με περιμενει, κι οταν εγω δε γυριζω παλι να με περιμενει. Κι ετσι εχω στρατιες ολοκληρες να με περιμενουν γνωριζοντας το ή οχι. Ετσι ηταν παλια, ετσι ημουν, οχι οπως με σενα που δε μπορουσες ή που δε μπορουσα, δεν εχει σημασια...

Εγω θα ειμαι στον ομορφο βορρα. Ενω εσυ στο κεντρο. Μαντεψε λοιπον ποιος πεφτει πιο μεσα στις περιγραφες μου απο τους κεντρικους ανθρωπους που εχετε εκει κατω.... Εσυ. Θα με ψαχνει και θα με βρισκει σε σενα. Κανε οτι θες εσυ. Καλυτερα εσυ σε καθε περιπτωση. Αχ τι λεω! Εγω ξερω πως θα σιχαθω, το ξερω αλλωστε αν η ιστορια επαναλαμβανεται (ξερεις εσυ) σ ενα βραδυ θα βριστουμε, δηλαδη εγω θα βρισω, και θα τελειωσουν σχεδον ολα. Αλλα ρε φιλε αυτο το πραγμα μεταξυ μας ειναι πολυ ενδιαφερον, δεν σε διαβαζα για μερες γιατι ειχα θυμωσει. Και στο τηλεφωνο τοτε σου ειπα ψεματα πως ολα ενταξει για να σε καθησυχασω, αλλα ουτε εδωσα σημασια στο αν με πιστεψες.


Κι εγω θα τα καταφερω σε καποια φαση και σε παρακαλω θυμησου να καμαρωσεις για μενα τοτε. ναι; Και θα τραγουδαω οπως παλια, απο θριαμβο οχι απο αναγκη. Γιατι κακα τα ψεματα κολλητη εμενα αυτη η ιστορια μ εχει καταστρεψει. Και θα γραφω κι αλλα τραγουδια και θα γελαω και θα με αυταρκης και θα μαι εγω μονο εγω και ελευθερη. Και δε θα φοβαμαι να πιω, μην πω κανα ονομα κανα στοιχειο, μην καρφωθουμε και μην καρφωσουμε ατομα και καταστασεις και δε θα λεω την ιστορια σε κανεναν αφου δε θα υπαρχει ουτε ιστορια ουτε καποιος. Θα ειμαι εγω και οι αλλοι, δε θα διαφερει κανεις, ισως οι δυο μου η Ν και η Μ... ισως εκεινες. Και θα τραγουδαμε και θα ναι ωραια και θα λεω τις βλακειες μου και θα γελαμε.

Ναι ρε φιλε θα μαι καλα. Και τα χριστουγεννα λεω να παιξω κανα λαιβ μονη μου στην κρητη γιατι να σου πω κατι, μου αξιζει...

Να με φοβασαι οταν θυμωνω. Γιατι ολο ειναι γυαλινα, κι αμα σπασουν τελος. Ετσι κι εγω ανθεκτικη αλλα φτιαγμενη απο γυαλι.


Σε περιμενω στη Θεσ εξυπνοφτερο!


Μα δεν ειναι πολυ ωραιο; σου λενε ολοι:
κι εσυ Θεσσ ε; και απαντας
ναι κι εγω θελω!
και χαιρεσαι!


Θεσσαλονικηηηηη λαλαλαλαλαλαλαλα!



Οσο σκεφτομαι οτι τοτε δε σου μιλουσα κι εσενα δε σε νοιαζε, κι οτι με εκανες περα χωρις κοπο κι οτι χωρις να το καταλαβαινεις με χρησιμοποιεις εξοργιζομαι. Και ξερεις κατι, δε σε πιστευω, ουτε την ακριβη αγαπη ουτε τιποτα. Κι αν σε ενδιεφερε θα με ειχες πεισει, αλλα ξερω. Με χρησιμοποιεις και δε σε νοιαζει ουτε καν να το δεις, η ευγνωμοσυνη δε σημαινει πως δεν το κανεις... Αλλα εγω αντεχω ρε! Κι αν σπασω τοτε θα χαρουμε ολοι κυριως εγω ομως. Ασε δε σε σκεφτομαι αλλο γι αποψε γιατι θα θελω να σε χτυπησω και δεν ειναι σωστο...

                                                                 

2 σχόλια:

  1. Κανένα χτύπημα πιο ανθεκτικό στο νου, από κείνο της αγάπης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και καμια ελπιδα μεγαλυτερη απο εκεινη της "εκπληρωσης" ή της "πληρωμης" ή της δικαιοσυνης ή ολων αυτων μαζι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή