Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Στο γραφειο σου ειχε ενα βιβλιο του τιτου πατρικιου κι ολο μου μιλουσες για τη ζωη μας στην αθηνα σα να ειχαμε ερωτευμενη σχεση....

"Το σπιτι μου εχει φως και θα σ αρεσει.
- Θα ρθεις;
- Θα ρθω.

- Για ποσο;
- Για οσο θελεις.

Θα ειναι απογεμα και θα χει κρυο, αλλα στο σπιτι μας θα χει ζεστη! (Το σπιτι ΜΑΣ, μαλιστα) Εγω θα πινω καφε κι εσυ θα μου παιζεις μουσικη και θα μου τραγουδας. Κι υστερα θα βραδιαζει και θα κοιμομαστε αγκαλια. Και μετα θα ρχεται το πρωι, θα σηκωνομαι πρωτ' απο σενα και θα σου φτιαχνω καφε, υστερα οσο εσυ θα κοιτας απο τη μπαλκονοπορτα εγω θα κανω μπανιο, κι ισως να τραγουδας παλι, να σ ακουω. Μετα θα ντυνομαστε ζεστα και θα πηγαινουμε βολτα στο κεντρο, συνταγμα μοναστηρακι, οπου θες. Και θα κανει κρυο κι εγω οταν δεν το περιμενεις θα σου πιανω το χερι, κι οταν εσυ με ξεχνας χαζευοντας τις βιτρινες θα σ αγκαλιαζω απο πισω και θα σε μυριζω κι εσυ θα σηκωνεις το κεφαλι πανω. (Βλεπεις οτι αυτο που περιγραφεις δεν ειναι φιλια ετσι; ) Μετα θα γυριζουμε σπιτι και ισως βλεπουμε ταινιες κι υστερα εσυ παλι θα θες να κοιμασαι κι εγω θα σου ζηταω να ασχοληθεις μαζι μου κι υστερα θα θυμωνω και θα πηγαινω μεσα γιατι εσυ θα μου λες "Σκασε!". Και μετα θα ρχεται το βραδυ και θα κοιμομαστε αγκαλια, οχι οπως τοτε που με εδιωχνες και μου ελεγες "Ζεσταινομαι!". (Μαλιστα). Μεχρι που στο τελος θα το κανουμε να ησυχασουμε."


Μου αρεσει καπως η φωνη σου οταν ησυχαζεις.
Δε γινεται ολα που λες να ειναι αληθειες, οποτε διαλεξε στα τοσα που εχεις πει τοσο καιρο σε διαφορετικους ανθρωπους ποια ειναι αληθεια και ποια οχι.

Προσπαθεια ενα, δηλαδη ουτε ο θεος δεν το θελει!

Ξεκινησα να σκεφτομαι το κειμενο μου και ειχα αποφασισει τι θα γραψω μεχρι που επεσα σε αυτο!
το οποιο και αγαπω...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Το ραβδι του βολτι και το ραβδι του ποτι

Θα με ψαξει, το ξερω. Οσο εγωισμο κι αν εχει κι οσους ομορφους(στα επιφανειακα κριτηρια) κι αν συναντησει, εμενα θα ψαχνει. Ή το ελπιζω ή το ξερω αυτο, κατι αναμεσα. Και θα ζηταει τη δικη μου συνταξη, τη δικη μου μουσικη αυτα που λεω, ποιος ξερει και τι αλλο. Παρ οτι μ εχει πεισει οτι δεν ειμαι απαραιτητη, εγω κατι θυμαμαι απο την αποτελεσματικοτητα μου πανω στους ανθρωπους. Και θυμαμαι να ενθουσιαζομαι με καποιον κι υστερα εκεινος να με λατρευει και να λεει στους αλλους για μενα, κι οταν εγω εξαφανιζομαι να με περιμενει, κι οταν εγω δε γυριζω παλι να με περιμενει. Κι ετσι εχω στρατιες ολοκληρες να με περιμενουν γνωριζοντας το ή οχι. Ετσι ηταν παλια, ετσι ημουν, οχι οπως με σενα που δε μπορουσες ή που δε μπορουσα, δεν εχει σημασια...

Εγω θα ειμαι στον ομορφο βορρα. Ενω εσυ στο κεντρο. Μαντεψε λοιπον ποιος πεφτει πιο μεσα στις περιγραφες μου απο τους κεντρικους ανθρωπους που εχετε εκει κατω.... Εσυ. Θα με ψαχνει και θα με βρισκει σε σενα. Κανε οτι θες εσυ. Καλυτερα εσυ σε καθε περιπτωση. Αχ τι λεω! Εγω ξερω πως θα σιχαθω, το ξερω αλλωστε αν η ιστορια επαναλαμβανεται (ξερεις εσυ) σ ενα βραδυ θα βριστουμε, δηλαδη εγω θα βρισω, και θα τελειωσουν σχεδον ολα. Αλλα ρε φιλε αυτο το πραγμα μεταξυ μας ειναι πολυ ενδιαφερον, δεν σε διαβαζα για μερες γιατι ειχα θυμωσει. Και στο τηλεφωνο τοτε σου ειπα ψεματα πως ολα ενταξει για να σε καθησυχασω, αλλα ουτε εδωσα σημασια στο αν με πιστεψες.


Κι εγω θα τα καταφερω σε καποια φαση και σε παρακαλω θυμησου να καμαρωσεις για μενα τοτε. ναι; Και θα τραγουδαω οπως παλια, απο θριαμβο οχι απο αναγκη. Γιατι κακα τα ψεματα κολλητη εμενα αυτη η ιστορια μ εχει καταστρεψει. Και θα γραφω κι αλλα τραγουδια και θα γελαω και θα με αυταρκης και θα μαι εγω μονο εγω και ελευθερη. Και δε θα φοβαμαι να πιω, μην πω κανα ονομα κανα στοιχειο, μην καρφωθουμε και μην καρφωσουμε ατομα και καταστασεις και δε θα λεω την ιστορια σε κανεναν αφου δε θα υπαρχει ουτε ιστορια ουτε καποιος. Θα ειμαι εγω και οι αλλοι, δε θα διαφερει κανεις, ισως οι δυο μου η Ν και η Μ... ισως εκεινες. Και θα τραγουδαμε και θα ναι ωραια και θα λεω τις βλακειες μου και θα γελαμε.

Ναι ρε φιλε θα μαι καλα. Και τα χριστουγεννα λεω να παιξω κανα λαιβ μονη μου στην κρητη γιατι να σου πω κατι, μου αξιζει...

Να με φοβασαι οταν θυμωνω. Γιατι ολο ειναι γυαλινα, κι αμα σπασουν τελος. Ετσι κι εγω ανθεκτικη αλλα φτιαγμενη απο γυαλι.


Σε περιμενω στη Θεσ εξυπνοφτερο!


Μα δεν ειναι πολυ ωραιο; σου λενε ολοι:
κι εσυ Θεσσ ε; και απαντας
ναι κι εγω θελω!
και χαιρεσαι!


Θεσσαλονικηηηηη λαλαλαλαλαλαλαλα!



Οσο σκεφτομαι οτι τοτε δε σου μιλουσα κι εσενα δε σε νοιαζε, κι οτι με εκανες περα χωρις κοπο κι οτι χωρις να το καταλαβαινεις με χρησιμοποιεις εξοργιζομαι. Και ξερεις κατι, δε σε πιστευω, ουτε την ακριβη αγαπη ουτε τιποτα. Κι αν σε ενδιεφερε θα με ειχες πεισει, αλλα ξερω. Με χρησιμοποιεις και δε σε νοιαζει ουτε καν να το δεις, η ευγνωμοσυνη δε σημαινει πως δεν το κανεις... Αλλα εγω αντεχω ρε! Κι αν σπασω τοτε θα χαρουμε ολοι κυριως εγω ομως. Ασε δε σε σκεφτομαι αλλο γι αποψε γιατι θα θελω να σε χτυπησω και δεν ειναι σωστο...

                                                                 

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

To φητα...

Θυμαμαι εκλαιγα κατω απο το στρωμα, εκλαιγα ενα οριστικο αντιο. Και φοβομουν οπως τωρα, και εκλεγα οπως τωρα, σιγανα να μη με ακουσουν.




Οπως και να εχει, εισαι η πιο ομορφη αγαπη που εχω. Δεν εχω επιλογη παρα το να γυριζω σε σενα, εσυ θα με διωξεις και το κριμα στο λαιμο σου.



Και κλαιω βουβα με λυγισμένο λαιμό με τα δάκρυα να φτανουν στο στόμα. Δε θελω να ξαναζησω αποχωρισμό πειραζει. Δε θελω να αποχωριστω εσενα. Δε θελω. Τελεία.


Σ αγαπω

Μη φοβασαι μια κλειστη πορτα μου (αυτη δε θα υπαρξει) να φοβασαι ενα αδειο σπιτι μου...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Ποδοσφαιρικα παπουτσια.

Η απορια μου ειναι αν θα τα παρω μαζι μου. Τα αγαπω πιο μικρη τα καθαριζα με την παλια μου οδοντοβουρτσα.


Κι εγω προσπαθουσα παντα και τωρα σιχαθηκα και μου τη σπαει αυτο που κανεις. Που βλεπεις ποσα περιθωρια εχεις και ακροβατεις στο σκοινι που μας δενει και πλησιαζεις. Και σα να μην προκειται να σπασει ποτε αυτο το σκοινι και αντι για σκοινι λαστιχο να ναι, φευγεις και δοκιμαζεις τις πληγωμενες μου αντοχες. Κι εγω ετοιμη να αφεθω σε σενα (αγαπη μου) πληγωνομαι σε καθε βημα σου.


Μπα ξαφνικα με θυμηθηκες; Τοσα χρονια που λεω και γραφω και σημειωνω ρηματα που θελω να κανουμε μαζι εσυ που εισαι; Πουθενα ή μου φαινεται...


Και σενα μωρο μου σου αρκει... Και βλεπεις τηλεοραση, ποτε ειδησεις ποτε αθλητικα, αμερικανιες, σειρες του μεγκα. Και σου αρκει βεβαια. Κι υστερα πας για υπνο στην ανακουφιση που σου ειπα απο ενα ποιμα: κοιμησου η καρδια μου ξαγρυπνα... Το βαρος πανω μου λοιπον, ετσι κανεις. Και σου αρκει, αρχικα να μη σηκωνεις βαρος.
     Κι υστερα θες τη συμβολη μου ολο διψας κι ολο ποτηρια με δροσερο νερο σου φερνω απο την κουζινα. Και σου αρκει, αφου ουτε σταγονες ριχνω στα πατωματα ουτε καποιο ποτηρι εχω σπασει οπως οι μεχρι τωρα....... δε βρισκω χαρακτηρισμο.
     Μετα σου διαβαζω ποιηση και σου παιζω κλασικη μουσικη να ηρεμησεις, οσο μου επιτρεπει η μορφωση μου και τα στοιχεια τεχνης μεσα μου για τα οποια δουλεψα σκληρα. Και σου αρκει νομιζω, αφου καλυτερα απ ολους σε ηρεμω και καλυτερα απ ολους σου διαβαζω, με τους ρυθμους που θες και με χροια που να σ αρεσει, ουτε πολυ μπασα ουτε πολυ πριμα.
    Και σου αρκει κι ολο παιρνεις παιρνεις και σου αρκει, υποθετω. Μα ομως εγω προσπαθω.

Και μια μερα θα βρεθει καποιος πιο ικανος απο μενα και φυσικα θα τον προτιμησεις αφου μ αγαπας επειδη σε εξυπηρετω και σε καλυπτω κι οχι επειδη ειμαι εγω ή ακομα καλυτερα χωρις λογο. Μ αγαπας επειδη ειμαι καλη οχι επειδη ειμαι για σενα. Και γι αυτο και μονο περιμενω ποτε θα σπασω.  Κι αυτος ο τροπος να αγαπας φως μου ειναι χυδαιος.




Ωραια φαση.
Μαζευεις τον εαυτο σου και ξεκινας απο την αρχη. Μισερός εισαι. Ομως δε φοβασαι και δε σε νοιαζει. Αντε τελειωνε λοιπον...


Κι επειδη σου μυρισε τωρα να με ψαξεις δε σημαινει οτι εγω ειμαι μαλακας να με πιανεις και να με αφηνεις... Κι αν εγω υποκυπτω αφου δε μπορω αλλιως δεν περιμενω απο σενα τετοια αντιμετωπιση, λες και ειμαι μαλακας λες και ειμαι προς χρηση ξερω γω...



Μετα τους αγωνες οι ποδοσφαιριστες κανουν αποθεραπεια. Αντεχουν 120 λεπτα αγωνα και πεναλτι, και εννοω οι καλα προπονημενοι...



Τεσπα δε γαμιεσαι...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Εσυ με αφηνεις στον αερα, οποτε εγω χανω κατι που δεν ειχα...

Περναω ενα ενα τα δωματια. Μετραω τις αναγκες μου σπαταλα. Χρειαζομαι εκεινο, εκεινο κι εκεινο. Παλι θα σε χασω χωρις να το καταλαβω. Σε δεκα ή και 15 μερες ποια η διαφορα, παλι θα σε χασω στο τελος και μαλιστα χωρις να το καταλαβω. Οπως τοτε, κι οπως καθε επομενη φορα υποθετω.

Ξερεις, εμαθα. Πια εχω μαθει. Με λυπη εμαθα να χανω τους ανθρωπους. Μια οι καταστασεις, μια οι συμπεριφορες κι αλλοτε οι συγκυριες. Μα ξερεις, εμενα δε με νοιαζει ποιος φταιει αλλα ποιος την πληρωνει.

Κι εψαχνα χτες το κινητο μου και βρηκα θαμενα κατι μηνυματα σου.
"Μολις θα σου εστελνα...μολις τελειωσαμε...κι εγω σ αγαπω μικρη μου... Τι κανεις;"
Και θυμαμαι τη μερα εκεινη, μα μετρωντας τα χρονια ολο και μας χωριζουν περισσοτερα.

Εμαθα να σε χανω που λες, και δε με νοιαζει. Εμαθα στον καθρεπτη να βλεπω μονο εμενα. Εμαθα να κανω ονειρα χωρις αλλους ανθρωπους για να μπορω να πιστευω σ αυτα. Εμαθα να μην βασιζομαι σε αλλους, να μην περιμενω απο τους αλλους και ισως να μην εμπιστευομαι.

Οσο σ αγαπω και θελω να τα ξεχασω και να το πιασω απ την αρχη και να εμπιστευτω και τα σχετικα, τοσο εσυ με αφηνεις στον αερα. Με πολυ τεχνη το κανεις δε λεω αλλα το αποτελεσμα ειναι το ιδιο. Οποτε εγω χανω κατι που δεν ειχα, σιγα το πραγμα.

Εμαθα ομως πως μπορω, οσο περναει απο το χερι των ανθρωπων,
να εχω οτι θελω αμα προσπαθησω γι αυτο.
Εμαθα οτι αντεχω περισσοτερα απ οσα νομιζα.
Εμαθα οτι μπορω να αγαπω με πιο ομορφους τροπους απ οσους ηξερα.
Εμαθα να κανω τον εαυτο μου οτι θελω
γνωριζοντας ωστοσο πως αυτο απαιτει κοπο.
Εμαθα πως μπορω να "κερδισω" εναν ανθρωπο απο το πουθενα
οταν καταφερα να σε φερω στη ζωη μου.
Εμαθα να γραφω και να τραγουδαω.
Εμαθα να κοιταζω, να ακουω, να μυριζω, να κανω υπομονη.
Μονο να ποναω ηξερα απ οτι φαινεται και να μιλω,
κι αυτο ουτε ωραια ουτε ομορφα.

Αλλα ολα αυτα τα μαθα μονη μου. Οποτε πες μου εσυ τι χανω ή αν πρεπει να ξεπληρωσω καπως. Μονη μου λοιπον θα τα καταφερω κι αλλου.... Φευγω! Πλησιαζουν οι μερες κι εγω φευγω! Και θελω να παρω ρουχα κι αντικειμενα, τιποτα αλλο. Τα υπολοιπα θα τα ξαναφτιαξω εκει μονη μου, με τα χερια μου.

Φευγω κι ελπιζω.
Μακρια σου.