Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Θελω να φωναξω το ονομα σου αλλα κρατιεμαι.

Φυγατε. Αργοπορημενοι ηρθατε, αργοπορημενοι φυγατε.

Ξυπνησα και καθαρισα το σπιτι, εσπρωξα καναπεδες τραπεζια τραπεζακια καρεκλες και σκαμπο για να φυγουν σκονες και βρομιές. "Προσπαθησες να εισαι κατι αλλο κι ας μην πετυχε". Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Εβρεξα με το λαστιχο το μπαλκονι και καθαρισα απο τη μια γωνια στην αλλη. Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Κι υστερα στην κουζινα καθαρισα πιατα και ποτηρια και μαχαιροπίρουνα, λες και το χρωστουσα στα ποτήρια του σπιτιου μου.

Κι υστερα εκατσα στον καναπε. "Κι ας μη σε κουνησα οσο θελω απο τη βολη σου...παρ ολα αυτα σ ευχαριστω". Και σκεφτηκα πως ετσι κανω και στους φιλους μου. Τους αφηνω κι επειτα γυριζω με συμπεριφορα σα να τους χρωσταω. Και βλεπεις με δενει η υποχρεωση γιατι, μαλλον απο ντροπη, νιωθω πως πρεπει-θελω  να δινω. Καθε μερα και καθε δευτερη μερα και οταν εχω να δινω κι οταν δεν εχω να βρισκω.

Μα πιο μετα σκεφτομαι πως αυτο το βαρος να με βαραινει μοναχα εμενα ειναι αδικο. Γιατι μπορει να μη χρησιμοποιησα τη βεραντα μας ολο το χρονο, μα χτες το βραδυ με τοσους φιλους την ξεπληρωσα  και χρησιμοποιησα ολα τα ποτηρια! Και με τα πιρούνια το ιδιο μαλιστα πηρα μερικα απο το καλο σερβιτσιο που η μανα μου φροντιζει να μην αδικειται. Και σκεφτομαι πως οι δικες μου ισοροπιες οταν μου ξεφευγουν παλι τις αναπληρωνω ακομα κι ετσι, με μια συνευρεση φιλων μια φορα το χρονο, αλλα οι αδικιες των αλλων; Γιατι εγω ποτε δεν ειπα πως δεν ειμαι αδικη, ουτε ειπα ποτε πως ειμαι ενταξει, ομως για μενα μαθαμε. Για σενα; Τα δικα σου λαθη; Ποσο δικαιος εισαι με το δικο σου σπιτι;


(...)
Αλλωστε το θεμα ειναι να ξεπληρωνεις και το σπιτι να ξαφνιαζεται οχι να περιμενει ανυπομονα μια πληρωμη που αργει κι οταν φτανει δεν το καθαριζει καλα. Εγω το σπιτι μου το καθαρισα... Σα να του το χρωστουσα! Εσυ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου