Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Θελω να φωναξω το ονομα σου αλλα κρατιεμαι.

Φυγατε. Αργοπορημενοι ηρθατε, αργοπορημενοι φυγατε.

Ξυπνησα και καθαρισα το σπιτι, εσπρωξα καναπεδες τραπεζια τραπεζακια καρεκλες και σκαμπο για να φυγουν σκονες και βρομιές. "Προσπαθησες να εισαι κατι αλλο κι ας μην πετυχε". Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Εβρεξα με το λαστιχο το μπαλκονι και καθαρισα απο τη μια γωνια στην αλλη. Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Κι υστερα στην κουζινα καθαρισα πιατα και ποτηρια και μαχαιροπίρουνα, λες και το χρωστουσα στα ποτήρια του σπιτιου μου.

Κι υστερα εκατσα στον καναπε. "Κι ας μη σε κουνησα οσο θελω απο τη βολη σου...παρ ολα αυτα σ ευχαριστω". Και σκεφτηκα πως ετσι κανω και στους φιλους μου. Τους αφηνω κι επειτα γυριζω με συμπεριφορα σα να τους χρωσταω. Και βλεπεις με δενει η υποχρεωση γιατι, μαλλον απο ντροπη, νιωθω πως πρεπει-θελω  να δινω. Καθε μερα και καθε δευτερη μερα και οταν εχω να δινω κι οταν δεν εχω να βρισκω.

Μα πιο μετα σκεφτομαι πως αυτο το βαρος να με βαραινει μοναχα εμενα ειναι αδικο. Γιατι μπορει να μη χρησιμοποιησα τη βεραντα μας ολο το χρονο, μα χτες το βραδυ με τοσους φιλους την ξεπληρωσα  και χρησιμοποιησα ολα τα ποτηρια! Και με τα πιρούνια το ιδιο μαλιστα πηρα μερικα απο το καλο σερβιτσιο που η μανα μου φροντιζει να μην αδικειται. Και σκεφτομαι πως οι δικες μου ισοροπιες οταν μου ξεφευγουν παλι τις αναπληρωνω ακομα κι ετσι, με μια συνευρεση φιλων μια φορα το χρονο, αλλα οι αδικιες των αλλων; Γιατι εγω ποτε δεν ειπα πως δεν ειμαι αδικη, ουτε ειπα ποτε πως ειμαι ενταξει, ομως για μενα μαθαμε. Για σενα; Τα δικα σου λαθη; Ποσο δικαιος εισαι με το δικο σου σπιτι;


(...)
Αλλωστε το θεμα ειναι να ξεπληρωνεις και το σπιτι να ξαφνιαζεται οχι να περιμενει ανυπομονα μια πληρωμη που αργει κι οταν φτανει δεν το καθαριζει καλα. Εγω το σπιτι μου το καθαρισα... Σα να του το χρωστουσα! Εσυ;

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Ο τιτλος διαβαζεται και ως "ολη την ωρα" και ως "πιο περα απο"

Συνέχεια στα όρια κουράζομαι κι εγώ
να σε ταξιδεύω και να ναυαγώ...

συνέχεια στα όρια λες κι είναι για κακό
να 'ναι μια φορά κανονικό...
πού 'ναι τα κλειδιά δε σου λέω γεια
όταν φεύγεις το 'χω γρουσουζιά...


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Αναρτηση για δυο

"Kαι ξερω αγνωστοι θα γινουμε
Θα μενουμε μακρια
κι αν ειπαμε ως εκει τ αφηνουμε
Φοβασαι αγαπη μου στα ψηλα..."


Σε ερωτευομαι τις νυχτες. Ειδικα εκεινες που ακουω τη φωνη σου στο ακουστικο να μου λεει ποτε σαχλα και ποτε σοβαρα.Σημερα φοβοσουν, ετσι φοβηθηκα κι εγω, δεν ξερω πως και γιατι αλλα ηταν κατι τετοιο. Εχεις την πιο ωραια φωνη, βασικα ψεματα, εχεις τη φωνη που μ αρεσει πιο πολυ. Επισης αντιστεκεσαι, κι αυτο ειναι σημαντικο.

Μετρησα σημερα το βραδυ:
1.Κ
2.Ζ
3.Ν
4.Μ
 Σε αυτα κατεληξα και στο γεγονος οτι καμια ιστορια απο αυτες δε λυνεται.


Εστηψα λεμονι με τα χερια κι εβαλα ενα περιεργο κομματι παγο στο ποτηρι, εβαλα και σοδα και κατι κοκκινο που βρηκα στην καβα μας.Πολυ πετυχημενο για τυχαιο ποτο, και τωρα καθομαι στο μπαλκονι και σκεφτομαι ή δεν ξερω. Μεσα σ αυτο το μπλογκ ειναι γραμενα ολα, οι φορες που σε ηθελα, η πρωτη φορα που σε σιχαθηκα, η δευτερη, η πρωτη φυγη, η δευτερη, κι ας λενε πως στην τριτη καιγεσαι εγω δεν ξερω.

Δε με ενδιαφερει. Αλλο το δε με νοιαζει. Απλα η αισθηση που θα με προστατεψει ειναι εκεινη του χειμωνα, ειχα κακο ταιμιν με τον καιρο. Αλλα...

Ξερεις σκεφτομαι πως αν συμπεριφεροσουν σωστα θα μπορουσα να τα καταφερω καλυτερα, ωστοσο σκεφτομαι πως επιτειδες συμπεριφερεσαι ετσι δεν ξερω για ποιο λογο βεβαια. Τελος νομιζω πως δεν εχεις ετοιμαστει για το ενδεχομενο να μη σε θελω. Υπαρχει και η γαμημενη αποψη να μη σε νοιαζει και απλα να μην εχεις τ αρχιδια να το πεις, αλλα νταξει.


Σημερα μου ειπες κατι που λεει το τραγουδι μου. Εχω αρχισει επικινδυνα να σε αναζητω. Ειμαι κουρασμενη για να κερδισω εναν ανθρωπο ακομα. Αλλα εχω καταληξει, κοστιζεις αρκετα, δεν ξερω ωστοσο αν ειμαι διατεθιμενη να τα πληρωσω για να δω αν τα αξιζεις ολα εκεινα. Εχω αρχισει να σε θελω επικινδυνα παντως.


Και ξερεις τι σκεφτομουν; Οτι, οποιος θελει κι αναρωτιεται για μενα, μπορει να διαβασει εδω, να προσπαθησει και να καταλαβει, ειναι ολα γραμενα. Ομως σου ειχα πει, δε σκοπευω να με παρουσιασω στον οποιονδηποτε ετσι απλα, δεν ξερω αν θυμασαι τοτε που σου ελεγα να μη λες στους αλλους πως τραγουδαω...

"Κι αν μεγαλωσουνε οι νυχτες
Μη φοβηθω αν θα συμβει..."


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Φαντασια...

Σαν παιδι φανταζομουν τον εαυτο μου διασημη ηθοποιο.
Μετα απο λιγα χρονια ως τραγουδιστρια
Ξανα μετα απο καιρο ως επιστημονα.
Πριν απο 2 χρονια φανταζομουν τον εαυτο μου ευτυχισμενο.
Κι ετσι συνειδητοποιησα πως αναγνωρισμενες ή οχι οι φαντασιες μου εχουν περιγραψει την ιδεατη ζωη για μενα(οπως κι αν ειναι αυτη). Καμια φανταστικη στιγμη ή σκεψη ή ιδεα ή εννοια δεν ξεπερασε την αγαπη μου για σενα. Καταλαβαινεις; Καταλαβε σε παρακαλω. Σ αγαπαω οσο δεν εχω αγαπησει ως τωρα και σ αγαπαω πιο πολυ απ οτι μπορω να φανταστω τον εαυτο μου να αγαπα.


Αλλα σωστα...τι σημασια εχει...;
Καληνυχτα αγαπη μου...

Αισθηση τελους μα και αναμονης

Κοιταω σπιτια στη θεσσαλονικη μεσω ιντερνετ. Σιγα σιγα γκρεμιζω, βλεπεις κουραστηκα. Τις αγενειες, τα μια εδω μια οχι, το να μην εισαι οταν εγω το χρειαζομαι, τα "οχι", τα "δε μπορω", το να μη μπορεις και αυτο να ειναι γεγονος και το αδικο.


Φαντασου πως εχεις ενα ποτηρι αδειο, ενα γεματο μπουκαλι κι ενα γεματο μικροτερο μπουκαλακι.
Δηλαδη 2 μπουκαλια γεματα, ενα μικρο κι ενα μεγαλο κι ενα ποτηρι.

Το μικρο μπουκαλι γεμιζει ακριβως το ποτηρι χωρις σταλα να πεφτει κατω.
Αρα τι διαφορα εχει το μεγαλο μπουκαλι... Καμια. Μη σου πω στην προσπαθεια του μπορει να ριξει τα νερα εξω και να λερωσει... Θελω να πω για το ποτηρι δεν εχει σημασια ποιο μπουκαλι εχει περισσοτερο νερο οταν το μικρο ηδη το γεμιζει. Επισης, το ποτηρι δε μπορει να υποψιαστει το ενδεχομενο να υπαρχει μεγαλο μπουκαλι και μικρο.


Αδικο δεν ειναι;


Και την επομενη φορα που θα με κατηγορησεις, εγω θα σε λυπηθω και θα σε λυπαμαι που εισαι ενα απλο ποτηρι που δε μπορει να δει τις διαφορες αναμεσα στο περιεχομενο των γυρω του.
Και μια μερα θα παψω να σ αγαπω και θα κλαις, ομως μαντεψε δε θα με νοιαζει τοτε...

Γαματος εισαι.

19 Jun 2012

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που σου λένε να ευχαριστηθείς την ζωή σου δεν σε αφήνουν να τους ευχαριστηθείς 

δυστυχώς
10 comments




Ενταξει, τι να πω τωρα εγω...!

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Πιο σεξυ, πεθαινεις.

Φτασαμε σπιτι μετα την καθυστερηση στη βασιλισσης Σοφιας οπου περιμεναμε το λεωφορειο. Ακουμπησα το μεγαλο μαυρο φακελο σου κατω. Γνωριστηκες με τη Σ. Αφησαμε τις βαλιτσες μεσα κι υστερα πηγαμε στην κουζινα. Σου εβαλα νερο αθηνας απο το ψυγειο σ ενα ποτηρι κι υστερα σε κοιταξα ετσι που επινες κι εβγαζες λιγο τη γλωσσα ακουμπωντας το ποτηρι.

(...)

Κατεβηκαμε τερμα τη φαραντατων προς τα πισω που μαλλον αλλαζε ονομα αλλα εμεις για χαρη της συνεννοησης ονομασαμε παλι φαραντατων.

*Ειναι στο εβδομο στενο αριστερα. Ετσι λεω.
Μου ειπες κι εδειξες το χαρτη για δικαιολογια.
*Μ, ενταξει.
*Θα σε παω εγω και θα με γυρισεις εσυ, τι λες; συνεχισες.
*Α δεν υποσχομαι τιποτα μπορει να πιω και να μη θυμαμαι. Αλλα δεν εχω θεμα να μας οδηγησεις εσυ, σ εμπιστευομαι.
Χαμογελασα, κοιταζοντας το προσωπο σου. Σκεφτομουν ποσο ωραιο στομα εχεις. (Χεστηκα εγω για το πως θα φταναμε εκει που επρεπε)
*Αληθεια;! ειπες (ποσο χαρακτηριστικα παιζει να το λες;!) εμενα δε με εμπιστευονται συχνα γιατι παντα χανομαι.
*Ενταξει. Εγω θα το ρισκαρω.
Ειχα αρχισει να παραχαμογελαω, ποτε πονηρα ποτε με αγαπη.


Γυρισαμε. Η Σ κοιμοταν στον καναπε και μας ειχε στρωσει στο κρεβατι (της) μεσα. Ποσο γαματη; Υστερα μιλουσαμε ολο το βραδυ και συ με προκαλουσες και ηταν αναμενομενο να σε ερωτευτω. Αντιληψη, λογος, ταχυτητα, διαφορετικοτητα, σπανιοτητα, ωραια φωνη, γαματο στομα, ξενες λεξεις, υπεροχο λαμδα, γαματο στομα... Καπνιζαμε τσιγαρα στο σκοταδι, οταν μου ζητησες να ρθω στα μερη σου για διακοπες, παρεξηγουσα τα λογια σου, ομως οχι το τι ηθελες. Γελουσες και με αγγιζες, σε αγγιζα κι εγω. Ιδρωναν τα χερια σου. Ειχες ομορφη πλατη.

(...)

Βγηκε ο ηλιος κι αφου ειχαμε συζητησει ποσο μπορει να σε θελω και να με θελεις, αποφασιζοντας πως μεχρι να ξαναβρεθουμε θα μαστε κολλητοι, φτιαξαμε τις βαλιτσες μας. Πηραμε το λεωφορειο απο φαραντατων γωνια και κατεβηκαμε συνταγμα. Σε πηγα στη σταση του τραμ. Ποσο ωραιο στομα εχεις, θεε μου! Κατσαμε στον ηλιο κι εγω σ εδιωχνα κι εσυ δεν εφευγες και ελεγες πως θα παρεις το επομενο κι εγω ηθελα να αργησει αλλα σκεφτομουν τι σημασια ειχε.

Και με ρωτησες αν σε θελω. Κι εγω σου ειπα οχι. Και με ρωτησες υστερα αν θα σου απαντουσα με ειλικρινια. Και σου απαντησα παλι οχι. (Κι ειχα ενθουσιαστει που σκεφτοσουν το ενδεχομενο να σου λεω ψεματα...)

Ωραια. Τελειωνε με τις διακοπες και γυρνα. Θελω να σε δω. Περιμενω και τα πραγματα μου που εχεις. Και να σου δωσω και το δωρο σου πρεπει. Χρονια πολλα.


Πρωτη σου αναρτηση.