Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Εξαλλου η μανα παντα γνωριζει.

Θυμαμαι απο παιδι κι απο την κουνια μεσα θυμαμαι. Μεγαλωνα στα βλεμματα του κοσμου απο κατω και με νοιαζε. Παντα μ ενοιαζε, τι θα πει, τι δε θα πει, πως και αν τα παω καλα ως τωρα. Το τι θα πουν, ο ενας κι ο αλλος κι τριτος. Κι υστερα η μανα μου με εμαθε να καθαριζω το κουτελο να με κοιτουν οι αλλοι να το βλεπουν καθαρο το κουτελο. Να μη ζηταω συγγνωμες πριν τον υπνο. Να μη χρωσταω και αντιθετα οι αλλοι να μου χρωστουν για να τους το χτυπαω. Η μανα μου με εμαθε να μαι καθαρη ως σπουδαιο για την ανατροφη μου πλανο, κι ετσι κοροιδευε τους μη καθαρους.

Με εμαθε να σιχαινομαι τη λασπη του χωριου και τα καλοκαιρια να κρυβομαι απο τον ηλιο, μην καω. Μα πανω απ ολα η μανα μου με εμαθε να τα βγαζω περα μονη. Και το αυγο της γιαγιας που με ταιζε επρεπε να ξεπληρωνω. Να μη χρωσταω σε κανεναν. Και τις καλημερες τις πολλες πολλες να τις προσεχω, ποιος τις λεει γιατι και τα σχετικα. Και τα στοματα των αλλων τα σιχαθηκα γιατι δεν ελεγαν τα ιδια με της μανας μου, και τα φαγια των αλλων μαμαδων, κι εκεινα τα σιχαθηκα, ποτε να σε γκωνουν και ποτε να μη φτανουν να χωρτασεις, αντιθετα της μανας μου παντα οσο πρεπει.

Χωρις να με μαθει τη θαυμαζα, κρυφα. Δεν επρεπε βλεπεις να κανω πραμα που δε μου χε μαθει. Και τη φοβομουν-φοβαμαι σα θεο και το βλεμα εκεινο του πανταχου παροντος θειου...Κι οταν εσπαγα τα πιατα μου φωναζε να μη στεναχωριεμαι και να μην κλαιω, μαλλον απαγορευεται να κλαιω, που να ξερα τοτε.

Και με εμαθε να μη δεχομαι τιποτα, κι ετσι καπου στα 15 μου οταν εμαθα να δινω για πρωτη φορα δεν προλαβα να μαθω πως να σταματαω να δινω, κι ετσι ακομα και μεχρι σημερα εχω αρρωστα παρε δωσε με τους ανθρωπους, ή μονο θα δινω ή μονο θα παιρνω ή μονο θα δινω και θα ζηταω.

Και με σιχαθηκα ετσι που ειμαι και με σιχαινομαι κι ας ειμαι σπουδαια σαν τη μανα μου. Το θεμα δεν ειναι να εισαι σπουδαιος αλλα να εισαι ευτυχισμενος, οχι φυσικα σε βαρος των αλλων. Και τα τελευταια 6 χρονια με κοιταζει σα να χω κανει μια ζημια, την οποια εκρυψα για να μην τη δει και θυμωσει, την οποια ανακαλυψε και αντι να μου το ξεφουρνησει στα μουτρα προτιμα να με ξεμπροστιασει απεναντι σε ολους. Και προτιμαει να νιωθω τυψεις για να ξεπληρωσω τη ζημια.

Και στο χω ξαναπει, εγω ημουν ενταξει. Ομως φιλε με κοιταζει καθε μερα σα να χω κανει την πιο μεγαλη αμαρτια και σα να αναρωτιεται πως θα πρεπει να με τιμωρησει... Κι αν οι πραξεις μου δεν ηταν αναλογες μεχρι τωρα φοβαμαι πως καποια στιγμη θα γινουν και θα σκοτωσω καποιον ή θα κανω τιποτα χειροτερο μονο και μονο για να αποδειχθει πως η μανα μου εχει ΠΑΝΤΑ δικιο. Μονο και μονο για να μην θιχτει ο εγωισμος της πως ειχε λαθος αντιληψη της καταστασης. Μονο και μονο για να δικαιωθει, οπως γινεται με τις μαναδες παντα. Εξαλλου η μανα παντα γνωριζει. Και που ξερεις ισως να εχω κανει κατι πραγματικα κακο και να μην το θυμαμαι! οποτε καλα κανει και με τιμωρει με τα ματια καθε μερα.

Λυπαμαι που δε φτανω... Αυτο ειναι οτι καλυτερο μπορω, αλλα ξερω μην πεις...φταιω.

5 σχόλια:

  1. Νομίζω πως κάποιοι άνθρωποι είναι ''γεννημένοι''(?) να έχουν περισσότερο δίκιο από τους άλλους και όχι απαραίτητα πως είναι χαρακτηριστικό των μαμάδων.

    Και από την άλλη όσο και αν δεν θέλουμε οι μεγαλύτεροι μας έχουν μεγαλύτερη εμπειρία

    Καληνύχτα σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουμε πως με κάποιον τρόπο κάποιοι άνθρωποι μας ανήκουν. Η μεγαλύτερη κτήση εκείνη της μαμάς για το παιδί της. Θα μπορούσα τριλογία να σου γράψω για τη μαμά και την κόρη αλλά το μόνο που θα σου πω είναι πως έρχεται κάποια στιγμή που η κάθε μια διεκδικεί τα όρια της Ύπαρξής της. Είσαι μικρή ακόμα (μιλάω για την ψυχική ηλικία όχι γι αυτή που έχεις βιολογικά) και κουβαλάς τις τύψεις της αδυναμίας σου γι αυτό νιώθεις πως σε τιμωρεί. Δε σε τιμωρεί. Σ’ αγαπάει με τον τρόπο της όπως όλοι αγαπάμε με τον δικό μας. Ξέρω πως δεν ταιριάζουν όλοι οι τρόποι με όλους αλλιώς θα ήμασταν ένας υπέροχος Ειρηνικός γαλαζοπράσινος πλανήτης ( :)) και ξέρω πως αυτό το κοντρολάρουμε σε σχέση με τους άλλους όλους αλλά με τη μάμα είναι αλλιώς. Μόνο που αν αφήσουμε για λίγο γυμνό τον εαυτό μας από τους ρόλους μας κι έρθουμε στην πραγματική μας διάσταση, τότε μόνο θα αντιληφθούμε στο πετσί μας πως η μαμά μας είναι η μαμά μας μεν, αλλά είναι κάποιος άλλος άνθρωπος που έχει αυτόν τον ρόλο. Είναι ένας άνθρωπος πέρα από εμάς που δε μας ανήκει και φυσικά και το αντίστροφο. Άφησε την ελεύθερη να κάνει αυτό που θέλει, ας την ελεύθερη να ζήσει έτσι όπως ξέρει εκείνη να ορίζει τη ζωή, άφησέ την ελεύθερη να σε επικρίνει, να σε αποδοκιμάζει και ίσως κάποια στιγμή σε αφήσει ελεύθερη να μη σε πειράζει πια…



    -…θα με στήριζες μαμά;
    -Διαφωνώ με αυτή την κίνηση.
    -Κοίτα. Σε ρωτάω γιατί είσαι η μάνα μου και θέλω την άποψή σου. Δε θέλω φωνές και τσιρίδες και χαμό. Ή θα είσαι μαζί μου, ή δε θα είσαι μαζί μου. Απέναντί μου δε σε θέλω. Και αν αποφασίσεις να μην είσαι μαζί μου, όποτε θες θα με βρεις χωρίς θυμούς, εγωισμούς, ανασφάλειες. Θα είμαι εδώ. Είμαι όμως 33 και τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τη ζωή μου τον έχω εγώ.
    -Ναι… η αλήθεια είναι πως μεγάλωσες πια και τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχεις εσύ…


    Εντάξει. Άργησα λίγο. Το παραδέχομαι. Είναι η πρώτη μου προσωπική νίκη…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιστευω πως η μητερα μου με εχει "καταστρεψει". Φυσικα επειδη της το επετρεψα. Δεν ειναι κτητικο το θεμα. Απλα ειναι αδικο(δεν τα παω τοσο κακα, ειλικρινα) να νομιζει πως διαχειριζομαι λαθος την ελευθερια μου. Επισης πιστευω πως αν λες σε καποιον ολη την ωρα οτι ειναι κακος στο τελος θα γινει κακος... Ετσι συμβαινει. Με κοιταει ολη την ωρα σα να κανω λαθη, χωρις να χω κανει κατι, κι ετσι στο τελος θα αρχισω να κανω. Δεν ξερω...


      (Επισης νιωθω την αναγκη να πω ευχαριστω, δεν ξερω γιατι. Σε καθεπιπτωση) ευχαριστω.

      Διαγραφή
    2. Το αν έχει αυτή την άποψη η μαμά σου περί διαχείρισης της δικής σου ζωής είναι δικαίωμά της. Το θέμα είναι πως εσύ διαχειρίζεσαι το δικό σου δικαίωμα. Και αν πείθεις με τα επιχειρήματα σου. Και αν δε το καταφέρεις να πείσεις, τότε σημασία έχει το αν θα αποδεχτείς ή όχι το δικαίωμα της να έχει την άποψη της. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση με κάποιον αόρατο τρόπο θα ορίζετε για πάντα η μια τη ζωή της άλλης προσπαθώντας να πείσετε η κάθε μια για την άλλη να αλλάξει άποψη για να πάψετε να νιώθετε όπως αυτή την στιγμή που θα διαβάσεις αυτό το σχόλιο..

      Καληνύχτα..

      Διαγραφή