Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Πππαπαν....

Θελω να κλεισω την αναμνηση του συναισθηματος σε καποιο κουτι ή δοχειο, να μπορω να τη θυμαμαι. Οπως τη βιωσα οχι οπως ο νους θυμαται τις αναμνησεις. Οταν θα γινομαι σαν εσενα να εχω κατι να με επαναφερνει.

Ενα απο τα λιγα πραγματα που δεν εχω συγχωρεσει στον εαυτο μου ειναι ο φοβος. Γιατι καποτε ημουν καλη σε κατι και φοβηθηκα μην παρουν τα μυαλα μου αερα. Ετσι εχασα το απαραιτητο θρασος και τελικα απετυχα. Βλεπεις ο ενδοιασμός σε κανει να χανεις τη μπαλα. Πρεπει να εισαι σιγουρος για την καθε σου κινηση αλλιως δε μπορεις να την υποστηριξεις ακομα κι αν αυτη ειναι η σωστη.

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.


Ετσι τωρα αφηστε με ησυχη! Να νιωσω καλυτερη απ ολους. Να βρω τις ισορροπίες μονη μου. Να εχω θρασος (επιτελους) Αφηστε με. Αφησε με!

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.

Κι οσο για τους ερωτες της τηλεορασης, δεν υπαρχει πιο πολυς και πιο ομορφος απο τον δικο μου πιστευω, οποτε δε ζηλευω.

Καληνυχτα.

2 σχόλια:

  1. Θα πω μια κακία...

    Όλοι το ίδιο δεν πιστεύουν για τον έρωτά τους?

    (: Υπομονή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαξ κι εχεις ερωτα λοιπον εχεις και το δικαιωμα να το πιστευεις αυτο...:Ρ

    Καληνυχτα αγαπητε μου.
    Υπομονη κανω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή