Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Αν θες να λες το σ αγαπω να το πιστευω...

Καθε κινηση μας φερνει πιο κοντα στο τελος μας. Καθε τι που σου μαθαινω, σκοτωνει την αγωνια σου για εκεινο. Ετσι εχω την ταση να σου δημιουργω νεες αγωνιες. Πιο παλια σου εδειχνα τα βηματα πως γινονται, μετα πως ειναι τα καραβια απο χαρτι, μετα τον ουρανο, τους ανθρωπους τον ηλιο. Σου μαθαινα τη ζωη για να ξερεις πως υπαρχει. Δεν ηθελα να σου μαθω να ζεις ομως, θα σου μαθαινα εκεινο στο τελος.
Μου ηταν ευκολο να αλλαζω τις σελιδες σου και να γραφω πανω σου. Να ανοιγω και να κλεινω τα κεφαλαια σου, τα κεφαλαια μας. Μου ηταν ευκολο να υπογραφω απο κατω. Απορω πως φανταστηκα οτι θα σου μαθω τα ταξιδια; Απορω πως πιστεψα οτι θα προλαβω, αφου οι ανθρωποι φοβουνται και καπου οταν τους λες για τη θαλασσα το βαζουν στο ποδια. Εγω γιατι πιστεψα σε σενα;
Απο την αλλη καταλαβαινω ειναι δυσκολο να αλλαζεις...


Και εννοω πως δεν πιστευω πως ο ερωτας ειναι να λεμε ο ενας στον αλλο για το φεγγαρι, δεν ειναι κατι τοσο απλο και δεν ειναι οι βραδιες εκεινες... Ετσι "εγω δεν πιστευω στα φεγγαρια".

Εμαθες να ζεις...
Λογικα σε λιγο θα ανακαλυψεις πως μονο εγω ειμαι το οξυγόνο.

Και δε μπορω να ακουω μαλακιες. Ευχαριστω.


Αν θες να λες
το σ αγαπω
να το πιστευω
μαθε να
κλαις πρωτα
γι αγαπες σαν αυτη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου