Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Ααυτος...

Το "α" το στερητικο και το "εαυτος".
Το Ααυτος ο καριολης που...
Το Ααντε γαμησου που θα μας συμπεριφερεσαι ετσι.
Το μΑλΑκΑς. ή μαλλον Μαλακες.
Και το η απορια Αν ρωταει για σενα.
Το αχ εκεινο που ειναι και δεν ειναι.
Το πακετο Αγαπη-Απόρριψη.
Το Α οταν χτυπας και ξαφνιάζεσαι.
Ομως κυριως:
Το "Α" το στερητικό και το "εαυτος"...

Το λαθος εγινε.


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Οχι πες μου δηλαδη...

-Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι;
-Ναι.
-Θα μιλάμε για ώρες, θα βγαίνουμε μαζί, θα γελάμε.
-Και μετά;
-Και μετά όποιος ερωτευτεί χάνει.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ναταλια

Σ ΑΓΑΠΩ!



ΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Φυσικα φυσικη...

Μπηκαμε μεσα και κατσαμε. Γραψαμε τα ονοματα μας στα τετραδια και το εξεταζομενο μαθημα. Τα περιμενα δυσκολα και δεν ειχα καποιο ιδιαιτερο προβλημα να μη γραψω. Μετα απο λιγο ηρθαν και τα θεματα.
Το πρωτο θεμα νταξει, ηταν οτι να ναι, αλλα ηταν πρωτο θεμα.
Το δευτερο ηταν δυσκολο, το Β3 δε μπορουσα να το κανω και το αφησα για μετα.
Ξεκιναω το τριτο λυνω λυνω και φτανω στο Γ3 και σου ζητουσε μια ταχυτητα κι εγω την εβρισκα 0 και λεω νταξει αυτο ειναι λαθος αλλα δεν εχω κατι πιο σωστο στο μυαλο μου οποτε αστο. Το Γ4 δε μπορουσα να το λυσω και λεω αστο για μετα. 
Παω τεταρτο. Το Δ1 ηταν σχετικα θεωρητικο, δε θυμομουν πως ακριβως γινεται αλλα το χω ψευτοκανει και λογικα τα 3/5 θα μου τα δωσει. Μετα το Δ2 ενταξει μετα γραφω το Δ3 σωστα και το διορθωσα μετα και το γραψα λαθος, αν ειναι! αλλα δεν ειναι πολυ λαθος οποτε λογικα θα μου δωσει κι απο κει τιποτα. Ε και στο Δ4 που ηταν ΓΑΜΑΤΟ το ΑΓΑΠΩ εγραψα σωστα τη συνθηκη αλλα εκανα λαθος αντικατασταση γτ ειχα ηδη λαθος νουμερο...
Και αφου εκανα ολα αυτα ειχε περασει 1 ωρα και 30 λεπτα. Παω μια τουαλετα και γυριζω και γραφω Β3 και Γ4 και σε 1 ωρα και 45 λεπτα ειχα τελειωσει.
Οποτε εμενα τα θεματα δε μου φανηκαν θεματα για 3 ωρες και βαλε.
Επισης εκνευριζομαι με τον εαυτο μου που διορθωσα κατι που ειχα ηδη σωστο και που δεν επεμεινα στο θεωριτικο κομματι του Δ1...

Ειναι οι πρωτες εξετασεις που δεν χανω επειδη δεν ξερω τον τυπο. Ειναι οι πρωτες εξετασεις που δεν εξεταζουν ακριβως γνωση αλλα διαισθηση. Ειναι οι πρωτες εξετασεις που γραφω εγω και δε γραφουν οι αλλοι, εννοω συγκεκριμενα για το μαθημα. Επισης τοσα χρονια νιωθω αχρηστη. Επειδη κανω πολλα πραγματα αλλιως, γραφω αλλιως λυνω αλλιως και λειτουργω αλλιως και νιωθω αχρηστη. Και σημερα ειπα στον εαυτο μου πως θελω να βγαλω πολλα μορια για να τα τριψω στη μουρη του καθε μαλακα που με κανει να νιωθω πως ειμαι στην κατηγορια "του 15". Γιατι ειναι πολυ ασχημο για μενα και γιατι νιωθω ασχημα και οχι δεν το εχω δημιουργησει εγω στον εαυτο μου.
Πρωτη φορα γραφω εγω και δε γραφουν οι αλλοι....
Σιγα το πραγμα δηλαδη απλα μου κανει εντυπωση, ξερεις.

Εχω γραψει καπου στο 85 και πανω, και πρωτη φορα μας εξετασαν σ αυτο που χρησιμοποιω εγω οταν δεν ξερω, αυτο το "σαν ενστικτο". Πρωτη φορα...

Ρε Στεφη εγραψα ρε! Αμα ειναι καλος και οχι μαλακας μου βαζει 90 ανετα... :)
Βεβαια εσυ πηρες 94 νομιζω αλλα παραδεξου τα δικα σας ηταν πιο ευκολα:Ρ

Ε Στεφ εγραψα ρε! Οπως το χαμε σχεδιασει!

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Θεατρο. Θελω να γραφω μουσικη για θεατρο...

*Η θεση κατω απο τον ηλιο, καιρο εχω να περασω απο δω.
*Εχω δει ολο τον κοσμο γιατι μου ανηκει
*Ολοι ετοιμαζονται για τη γιορτη του σκοτωμου μου.
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ετοιμαζομαι να πεθανω κι η αγαπη μου πεθανε.
  Εμενα η αγαπη μου δεν προλαβε να πεθανει μα ουτε και να ζησει
*Οι μαναδες σ οτι αγαπουν, τον αργοτερο θανατο ζητουν....




*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο


*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο...

Μπουρδελο θα τα κανω. Ολα. Γιατι ετσι παει.
Γελαει καλυτερα οποιος γελαει τελευταιος





Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσς ... σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.


Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τί σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα».


Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».


Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε Σώπα


Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.


Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος,
σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι
και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα»
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!



Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».


Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.


Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.


Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .


Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.


Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....


Αζίζ Νεσίν τελικα*


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Διαβαζω εκθεση και χαιρομαι :)

Οταν ημουνα μικρη, γιατι ναι, τωρα εχω Μεγαλωσει και δινω και Πανελληνιες(για οσους δεν καταλαβαν), γκρινιαζα καποιες φορες πως με πονανε τα ποδια μου. Μικρη εννοω δημοτικο 2α 3η ταξη. Γκρινιαζα λοιπον. Οι γονεις μου μου ελεγαν πως ψηλωνω, κι εχω χαιρομουνα και ελεγα απο μεσα μου "αν ειναι ετσι, χαλαλι"...

Ομως παντα μου περνουσε απο το μυαλο οτι ηταν μια δικαιολογια για να μην "ποναω" που με πονανε τα ποδια μου, μια δικαιολογια για να ανεχομαι τον πονο βουβα. (Σιγα τον πονο τωρα! αλλα ξερεις συμβολικα ειναι αυτα...)

Και πριν απο μερικες βδομαδες ακουσα το στιχο: Η καρδια ποναει παντα οταν ψηλωνει...

Και σκεφτηκα αυτο, οτι ο "ποιητης" θελει να πει πως οταν πληγωνεσαι απο αγαπη ή καρδια σου μεγαλωνει και ωριμάζει και αυτο ειναι μια επιπονη διαδικασια οπως το υψος για τα μικρα παιδια. Αλλα μετα σκεφτηκα πως για μενα αυτο ΕΙΝΑΙ μια δικαιολογια για να μην "ποναω" που με ποναει η καρδια μου, μια δικαιολογια για να ανεχομαι τον πονο βουβα. Επισης κατι μου λεει πως ο ιδιος ο στιχουργος ισως το χει σκεφτει... Εννοω ενταξει δε μπορω να ξερω... Βασικα τι λεω. Δεν εχει σημασια τελοσπαντων, θα μπορουσε.



Και νιωθω καπως καθε φορα που οι λεξεις καποιου με "καταφερνουν" ακομα κι αν τις δεχομαι αλλιως, γιατι για μενα ειναι(!) δικαιολογια ο στιχος αλλα παραλληλα κατι γινεται και καπως με καποιο τροπο με παρηγορει και λεω μεσα μου "χαλαλι"....

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Πππαπαν....

Θελω να κλεισω την αναμνηση του συναισθηματος σε καποιο κουτι ή δοχειο, να μπορω να τη θυμαμαι. Οπως τη βιωσα οχι οπως ο νους θυμαται τις αναμνησεις. Οταν θα γινομαι σαν εσενα να εχω κατι να με επαναφερνει.

Ενα απο τα λιγα πραγματα που δεν εχω συγχωρεσει στον εαυτο μου ειναι ο φοβος. Γιατι καποτε ημουν καλη σε κατι και φοβηθηκα μην παρουν τα μυαλα μου αερα. Ετσι εχασα το απαραιτητο θρασος και τελικα απετυχα. Βλεπεις ο ενδοιασμός σε κανει να χανεις τη μπαλα. Πρεπει να εισαι σιγουρος για την καθε σου κινηση αλλιως δε μπορεις να την υποστηριξεις ακομα κι αν αυτη ειναι η σωστη.

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.


Ετσι τωρα αφηστε με ησυχη! Να νιωσω καλυτερη απ ολους. Να βρω τις ισορροπίες μονη μου. Να εχω θρασος (επιτελους) Αφηστε με. Αφησε με!

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.

Κι οσο για τους ερωτες της τηλεορασης, δεν υπαρχει πιο πολυς και πιο ομορφος απο τον δικο μου πιστευω, οποτε δε ζηλευω.

Καληνυχτα.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Τιποτα δε ζει για παντα, μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια

Ετσι παει. Οτι ποθησαμε αρκετα μα δεν εγινε δικο μας, το μισησαμε στο τελος. Αμυνα το λενε.

Πειθω....
Ζωγραφισα ενα λεωφορειο στον ασπρομαυρο πινακα, και σου ζητησα να με καμαρωσεις για το σχεδιο μου. Εσυ οντως το βρηκες πολυ  πετυχημενο, εως και... κοκκινο.

Βλεπουμε αυτο που θελουμε να δουμε, οχι αυτο που υπαρχει στ αληθεια. Κι εσυ ηθελες να δεις ενα -κοκκινο- λεωφορειο απλα και μονο επειδη στο ειπα εγω. Μ αρεσει που καταφερνω να κατευθυνω τη σκεψη σου. Να γι αυτο δεν τα καταφερνω αναμεσα μας, γιατι φοβαμαι να σε κατευθυνω προς τα εμενα. Γιατι σε αγαπω και σε προστατευω. Και σε προστατευω ακομα κι απο μενα... Ειναι μεγαλη ευθυνη να σε κανω να με αγαπησεις δε νομιζεις; Γι αυτο προσπαθησε το αυτο χωρις τη βοηθεια μου... Αν θες και μπορεις... Εννοω, ξερεις.



* Σ ευχαριστω, ηθελα να τα πω καπου...
* Ναι ρε μην κολλας, οποτε ειναι απλως ξαναπαρε τηλ...

Χαιρομαι που ειμαι το "καπου" σου. Τι ωραια! Ειμαι το καπου για πολλους μαλλον. Αντιλαμβανομαι, παρακολουθω και λεω πολυ πειστικα το "ολα θα πανε καλα" αφου συχνα το πιστευω κιολας. Ομως αυτο δεν ειναι δικαιο. Γιατι εγω οταν αγαπαω τους ανθρωπους το κανω επειδη το μυαλο μου τους χρειαζεται για να λειτουργει κανονικα και στο κεφαλι μου η ελλειψη τους μου προκαλει δυσαρεσκεια. Ενω ειναι αδικο εσυ να με αγαπας απλα και μονο επειδη ειμαι ο πιο "βολικα" εξυπνος ανθρωπος που εχεις συναντησει. Ειναι αδικο εγω να μη μπορω να σε αντικαταστησω ενω εσυ, ε ενταξει σιγουρα θα βρεθουν πιο εξυπνοι ανθρωποι.... Καταλαβες...

ΣF=m*α
Στ=Ι*αγ


Στεφ... Το κιν μου δε θελει να συνεργαστει :)
Μην ξεχνας, "Τιποτα δε ζει για παντα, μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια"...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Κανεναν.

Να κανουμε μαζι ενα δρομο οπως μπορουμε...   

   Κραταω το χερι σου, προσπαθω μονο εγω γι αυτο. Εσυ προχωρας ευθεια και καθως δε γινεται να ειμαστε στον ιδιο δρομο εγω προχωρω στο πλαι, κι οταν υπαρχουν βουνα που στην πλευρα σου τα κοβει ο δρομος εγω αναγκαζομαι να τα σκαρφαλωνω και μαλιστα στον ιδιο ρυθμο που εσυ περπατας. Εισαι μοναχα διατεθιμενη να απλωσεις το χερι σου, μα ουτε καν να με σφιξεις οταν παω να πεσω ουτε καν να με στηριξεις οταν λιγη δυναμη χρειαζομαι για να ανεβω καποιο εμποδιο. Ακομα σε προστατευω απο τους περαστικους, να μη σε παρουν απο μενα. Κι οταν κανουμε στασεις σε καποια χωρια ή και σε πολεις μου αρεσει που ολοι σε κοιταζουν να εισαι διπλα μου, μου αρεσει που ζηλευουν.
    Τις νυχτες ξεκουραζομαστε σπιτι μου. Βλεπεις εγω μας φιλοξενω. Και σε φροντιζω και σου δινω φαγητο και καθαρο νερο. Χτενιζω τα μαλλια σου και πλενω τα ρουχα σου. Μερικες φορες οταν σε καθαριζω με καυτο νερο οπως προτιμας(δεν ξερω ακομα για ποιο λογο) εσυ ετσι οπως κουνιεσαι ριχνεις σταγονες πανω μου κι ετσι εχω κοκκινα σημαδια σε χερια και προσωπο. Μετα σε σκουπιζω και εσυ ξαπλωνεις. Και μετα σου παιζω μουσικη για να ησυχασεις, και σε ακουω να ανασαινεις. Και τα βραδια πριν κοιμηθεις μου λες πως ηταν η μερα σου σα να μην ημουν εκει, ετσι καποιες φορες αναρωτιεμαι αν τον αγωνα που κανω για να σε ακουμπω καθε στιγμη δεν τον βλεπεις ή δεν τον κανω...

Ειμαι ερωτευμενη μαζι σου αξιοπρεπεια μου.
Δε θα αφησω κανεναν να σε παρει απο μενα.




(...)
Υστερα ο καστορας ρωτησε κατι
που το σκιουρακι ειχε απειρες
φορες ρωτησει πιο παλια
οταν ηταν ανυποψιαστο για ολα...

- Μπορεις να μ αγαπας;
Το σκιουρακι αναστεναξε με λυπη.


-
Φοβαμαι πως δε μπορω.
Δεν εχω πια καρδια για ν αγαπησω...


- Δεν πειραζει. Αν το θες,
θα σου δωσω ενα κομματι απο τη δικια μου.


- Ομως ν αγαπηθουμε πα' να πει
να τρεχουμε μαζι-κι εγω δεν εχω ποδια.


- Να τρεχουμε ετσι ασκοπα, γιατι;
Ν αγαπηθουμε πα' να πει
να κανουμε ενα δρομο μαζι
οπως μπορουμε. Το πιο σπουδαιο
ειναι να μαστε οι δυο μας,
και οχι ποσο γρηγορα θα τρεχουμε,
ουτε που θα παμε...


Λιλη Λαμπρελλη

"Ερωτικη ιστορια;"

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Αν θες να λες το σ αγαπω να το πιστευω...

Καθε κινηση μας φερνει πιο κοντα στο τελος μας. Καθε τι που σου μαθαινω, σκοτωνει την αγωνια σου για εκεινο. Ετσι εχω την ταση να σου δημιουργω νεες αγωνιες. Πιο παλια σου εδειχνα τα βηματα πως γινονται, μετα πως ειναι τα καραβια απο χαρτι, μετα τον ουρανο, τους ανθρωπους τον ηλιο. Σου μαθαινα τη ζωη για να ξερεις πως υπαρχει. Δεν ηθελα να σου μαθω να ζεις ομως, θα σου μαθαινα εκεινο στο τελος.
Μου ηταν ευκολο να αλλαζω τις σελιδες σου και να γραφω πανω σου. Να ανοιγω και να κλεινω τα κεφαλαια σου, τα κεφαλαια μας. Μου ηταν ευκολο να υπογραφω απο κατω. Απορω πως φανταστηκα οτι θα σου μαθω τα ταξιδια; Απορω πως πιστεψα οτι θα προλαβω, αφου οι ανθρωποι φοβουνται και καπου οταν τους λες για τη θαλασσα το βαζουν στο ποδια. Εγω γιατι πιστεψα σε σενα;
Απο την αλλη καταλαβαινω ειναι δυσκολο να αλλαζεις...


Και εννοω πως δεν πιστευω πως ο ερωτας ειναι να λεμε ο ενας στον αλλο για το φεγγαρι, δεν ειναι κατι τοσο απλο και δεν ειναι οι βραδιες εκεινες... Ετσι "εγω δεν πιστευω στα φεγγαρια".

Εμαθες να ζεις...
Λογικα σε λιγο θα ανακαλυψεις πως μονο εγω ειμαι το οξυγόνο.

Και δε μπορω να ακουω μαλακιες. Ευχαριστω.


Αν θες να λες
το σ αγαπω
να το πιστευω
μαθε να
κλαις πρωτα
γι αγαπες σαν αυτη...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Θεατρο

Θες να σου πω ποσο καλη ειμαι;
Δες, δες πως σε επεισα, ποσο ευκολα...Δες

Αυτο που αλλαζει τη σκηνη ειναι το ποιος μιλαει, να ξερεις....
Κι αν ολοι γυρω σου μιλανε με το στομα τους
εγω μιλαω με ενα χτες και μια καρδια μεγαλη,
μια ψυχη σαν πετρα που γραφω...

Κι οταν λυγιζω κι οταν τραγουδαω σα να κλαιω ειναι γι αυτο.
Γιατι δεν τραγουδαω με το στομα, μα
μ ενα αυριο που σε αναζηταει κι ενα χτες που σε ζητουσε...

Ποσο σπουδαια μπορει να ειμαι;
Γιατι αποκλειεται να υπαρχει περισσοτερη αγαπη απο αυτη που εχω
Αρα Ειμαι Σπουδαια και τρανη.
Γιατι περισσοτερη αφοσιωση δε γινεται να υπαρχει.
Κι εγω καθε βραδυ τραγουδαω κι ας μη μ ακους...


Ειμαι σπουδαια γιατι ηξερα οταν διαλεγα, κι ακομα ξερω
Το που και τι ειμαστε, το τι θελουμε το τι κανουμε, ηξερα
και ειμαι σπουδαια γιατι μπορουσα και μπορω να σηκωνω την επιλογη μου
και ξερω ακομα πως μονο εσυ αγγιζεις το σκοταδι μου...

Γιατι τους αλλους δεν τους εχω γοητευσει, δεν το θελησα βλεπεις.
Ενω εσενα, απο 7 θαλασσες σε περασα για να γραφεις το ονομα μου στα δεντρα πια
κι οταν δεν το γραφεις, να το διαβαζεις σε καθε τοιχο αντι για το δικο σου που γραφει πραγματικα.
Βλεπεις σε εμαθα πως αυτα τα δυο ονοματα πρεπει να ειναι μαζι
Ετσι καθε που βλεπεις το δικο σου ψαχνεις κι ενα Σιγμα εκει τριγυρω.

Ειμαι σπουδαια. Τελεια και παυλα.

"Με ματωμενα χερια σ αγαπαω κι ετσι λερωνω τ ονομα σου
μα ειναι βραδυ μη φοβασαι, οσους δε μας ξερουν να λυπασαι" Διαβασε το παλι και 3 φορες αν χρειαστει.

Εγω το τραγουδαω για μερες μηπως και καταλαβω τι εννοω, προσπαθω βλεπεις κι εγω να το αποφυγω. Προσπαθω να αγνοησω τα σημαδια. Μα σαν κατι να συμβαινει καθε φορα που το τραγουδαω και δε μπορω να σταματησω, και λυγιζω τα γονατα και κοιτω το πατωμα και γυριζει η φωνη μου πισω....

Δεν υπαρχουν ανθρωποι που να παιζουν θεατρο με την ψυχη τους, ολοι παιζουν με το στομα τους.
Δες τι αξια εχουν τα δικα μου ψεματα λοιπον... Δεν ειμαι καλη για κανεναν, ειμαι μετρια των μετριων, ομως εχω την ταση για σενα να γινομαι η καλυτερη, και το περιεχομενο το κερδισα λιγα χρονια πριν. Σα να σε περιμενα...
Καληνυχτα σου.