Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αλλά

Ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα
γιατι δεν ξερω πως θα μπορουσα να διαχειριστω την ευτυχια μου.



Θα μπορουσα να σκοτωσω εναν ανθρωπο, ισως και δυο.

Θα εκλεινα το μυαλο μου σε ενα κουτι για να σε καταλαβαινω με τη γλωσσα.
Τι μπορει να ζητας, που κοιταζεις. Α και για να σε φιλαω με τη γλωσσα.

Μετα θα εκαιγα τη λογικη μου σε μια μεγαλη φωτια για να σε διαβαζω με τα χερια.
Αν κρυωνεις, αν με ψαχνεις.

Υστερα θα εσβηνα τη μνημη μου απο το σωμα
κατω απο εναν μεγαλο καταρακτη(αυτο ισως να ποναει)
Θα εσβηνα τη μνημη για να ξεχναω πως σε κερδισα και να προσπαθω σα να  μην εχω κανει καμια προοδο. Ενω το σωμα θα θυμαται θα εχω καταριψει τα ορια, ποτε σταματαω, ποτε τελειωσε η θεληση μου, ποτε ξεπερνω το μετρο.

Μετα θα πεταγα τις συνηθειες μου σ ενα κουτι
για να υπερεχεις απο το παρελθον των μαζεμενων ημερων.

Μετα θα εκαιγα την κιθαρα μου για να ζεσταθεις, για να φωτισω τη νυχτα που με γνωρισες και με ερωτευτηκες. Θα την εκαιγα και θα λυπομουν λιγο μα, ποιο νοημα; Να κρατουν τα χερια μου μονο εσενα, μου φτανει κατι τετοιο νομιζω, θα εχω εσενα να λες τ ονομα μου αντι για μουσικη. Και θα σου το ζηταω κι εσυ θα γελας και θα ειμαι ευτυχισμενη κι ας αδειασε το δωματιο, κι ας μυριζει καμενο ξυλο.

Μετα θα εχανα με καποιο τροπο τη φωνη μου, για να σ αγαπαω με πραξεις.

Μετα την οραση για να σ αγαπαω τυφλα.

Κι υστερα ισως την οσφρηση και τα χερια μου να εχανα.
Τα χερια μου που ως τωρα θα σε διαβαζαν και θα σε κρατουσαν μερα και νυχτα..

Να σ αγαπαω κι απο το κενο.
Να δεις ποσο δυνατα μπορει να ακουγομαι κι απο κει, χωρις ηχο και μάτια.


Βλεπεις καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα γιατι γλιτωνω απο ολα αυτα και επισης δε θα ηθελα να μη σε ξαναδω-ακουσω-μυρισω-αγγιξω... Γιατι αν εχανα τα χερια μου δε θα μπορουσα να γραφω για σενα και για μενα. Και γιατι αν εκανα ολα αυτα,γι αυτο που θα γινομουν, ισως με παρατουσες, κι ενας ανθρωπος τυφλος και κουφος δυσκολα επιβιωνει στις μερες μας.


Μπορω να ακουγομαι απο παντου,
κι οταν σωπαινω παλι θα ακουγομαι, ή καλυτερα παλι θα με ακους.
Αλλα ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα...


Φευγω για θεσσαλονικη σε λιγο καιρο...

22 σχόλια:

  1. Μετα θα εχανα με καποιο τροπο τη φωνη μου, για να σ αγαπαω με πραξεις.
    Μετα την οραση για να σ αγαπαω τυφλα.

    Πολύ ωραίο...

    Υπομονή είναι το καλύτερο πράγμα...το ξέρω δεν πρωτοτυπώ σε αυτό αλλά έτσι είναι. Ένας δυνητικός αποχωρισμός δρα σε μια σχέση όπως ένας χωρισμός του εδώ και τώρα...θα το καταλάβεις τώρα που τελειώνεις...στην τρίτη δεν είσαι ή κάνω λάθος?
    Θέλεις να περάσεις στη Θεσσαλονίκη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι τριτη και τελευταια που λεμε.. Και ξανα ναι, θεσσαλονικη θελω, στο μουσικο.

    Εμ ξερεις τι, ηθελα να ρωτησω, για σενα απο που μπορω να μαθω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. email....δεν ξέρω αν φαίνεται στον λογαριασμό μου, αν όχι πες μου να το βάλω εδώ (:

      Διαγραφή
    2. The future influences the present just as much as the past.

      Κάτι που μου έγραψαν όταν επρόκειτο να αποχωριστώ ένα φίλο...

      Διαγραφή
    3. Μερικες φορες σε νοιαζει μονο το τωρα, οχι απο επιπολαιοτητα, αλλα απο θεληση. Ασε που ενα (φοιτητικο) μελλον τροποποιειται πιο ευκολα, οταν προσπαθησεις γι αυτο...

      Νομιζω σου εστειλα αλλα δεν ειμαι σιγουρη για τα αποτελεσματα, Θα δειξει, το χοτμειλ δε θελει να συνεργαστει μαζι μου.

      Διαγραφή
    4. Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς μπορεί να τροποποιηθεί ένα φοιτητικό μέλλον... αδυναμία φαντασίας.

      Όσο για το email...Roger that Houston :D

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τόσο απλά βρίσκεις τη δικαιολογία πως δεν μπορείς να διαχειριστείς την ευτυχία και ανεβαίνεις Θεσσαλονίκη; Τόση ουσία έχουν αυτά που λες. Κι έτσι απλά φεύγεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανεβαινω θεσσαλονικη γιατι δεν ειμαι ευτυχισμενη βασικα. Και φευγω ισως γιατι δε θελουν τοσο να μεινω. Καπως ετσι...

      Διαγραφή
  5. Η ευτυχία είναι η συσσώρευση των ευτυχισμένων στιγμών. Από μόνη της δεν υφίσταται. Αν δε λύσεις έναν κόμπο, νομίζεις πως δε θα τον μετακομίσεις ανεβαίνοντας πάνω μαζί με το κομοδίνο σου και το γραφείο σου; Και γιατί τάχα θα πρέπει να φεύγουμε όταν μας διώχνουν; Όποιος θέλει να φύγει είναι ελεύθερος να το κάνει. Δεν είναι ελεύθερος όμως να μου πει τι θα κάνω και πως θα το κάνω εγώ. Και όλα όσα σου λέω με την επιφύλαξη του λάθους της δικής μου ζωής… καλημέρα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Με αιφνιδιαζεις. Φευγω για σπουδες. Αλλα στο συναισθηματικο επιπεδο που βρισκεται η ουσια, φευγεις απο καπου οταν εσυ πηγες εκει. Θελω να πω, ησουν καπου πηγες αλλου κι εκει τελικα απετυχες και πρεπει να γυρισεις πισω. Επιτυχια δεν ειναι μονο εσυ να νιωθεις πολλα, κι οταν τα συναισθηματα δεν ειναι αμφιδρομα, δεν εχει νοημα... Μετακομιζω το προβλημα, αλλα το ξεχναω. Δεν ξερω, κανω παντα το ιδιο, μαλλον ειναι λαθος, αλλα οποιος με θελει μπορει να προσπαθησει να με κρατησει.. Σ αυτη τη φαση θα ειμαι ετοιμη να κανω το σωστο.
    Καλημερα επισης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και γιατί πρέπει να γυρίσεις πίσω μετά την «αποτυχία» και όχι να πας κάπου αλλού; Εγώ σε αυτή την περίπτωση το βιώνω αποφασίζοντας αν θα γυρίσω πίσω σαν δαρμένο σκυλί ή αν θα δω αυτή την αποτυχία ως μια αφορμή για μια επόμενη επιτυχία. Συνήθως, ήμουν το δαρμένο σκυλί αλλά για κάποιον περίεργο λόγο δε χρειάστηκε να γυρίσω πίσω ούτε μία φορά. Μπορεί να έτυχε. Μόνο που δε πιστεύω στην τύχη…
    Γιατί σε αιφνιδίασα; Πως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γραφω ενα κειμενο που λεει ποσα πραγματα θα ημουν διατεθιμενη να κανω αν ημουν ευτυχισμενη υπο καποιες συνθηκες, ποσα θα μπορουσα να δωσω, να χασω, να κανω απλως απο την αδυναμια μου να διαχειριστω την κατασταση. Με αιφνιδιασε το γεγονος οτι εστιασες στην (πιθανη)ευθυνοφοβια μου, που δεν την γραφω πουθενα στο κειμενο, οχι πως δεν ισχυει, αλλα που το ειδες; πως το καταλαβες;

    Καθε φορα που φευγω ο αλλος αργα ή γρηγορα μετανοιωνει που μ'εχασε, τυχαινει εννοω-ξερεις. Το που θα παω οταν ειμαι πληγωμενη δε με νοιαζει και πολυ και ισως μετα απο καιρο να προσπαθησω για κατι αλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τελικά δεν έμαθα αν αιφνιδιάστηκες ευχάριστα ή δυσάρεστα και δεν θέλω να βγάλω από μόνη μου συμπεράσματα. Δεν είναι κακό να είσαι ευθυνόφοβος, κακό είναι να είσαι ευθυνόφοβος και να μη το ξέρεις. Το να είσαι πληγωμένη από έρωτα δεν είναι αποτυχία. Το να είσαι πληγωμένη από έρωτα είναι το να είσαι πληγωμένη από έρωτα. αυτό από μόνο του νομίζω πως αξίζει τη θέση της μοναδικότητας…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ξαφιαζομαι ευχαριστα με οποιον ανθρωπο ασχολειται με αλλους ανθρωπους. :) Ειλικρινα.

    Επισης αυτο που λες ειναι πραγματικα ομορφο: "αξίζει τη θέση της μοναδικότητας".

    Απλως καταληγω πως εγω ειμαι γαματη της υποθεσης, πως παω παρακατω. Τα συναισθηματα που εχω δε χανονται ευκολα απλα δε θελω και να σπαταλιουνται, να λερωνονται, να παιρνουν τη δευτερη θεση... Δεν καταλαβαινω ωστοσο αν απανταω σε αυτο που ρωτας, ή... δεν ξερω καταλαβες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. "Απλως καταληγω πως εγω ειμαι γαματη της υποθεσης, πως παω παρακατω."


    Παρακάτω προς τα που;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σε κατι αλλο, στην αυτοδυναμια, στην ανασυγκροτηση, στην ησυχια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αυτό και αν είναι ενδιαφέρον...


    Σήμερα η μέρα είναι αλλιώς από όλες τις οπτικές της. Έχω ήδη στο ενεργητικό ένα εξαιρετικό ξύπνημα, μια καταπληκτική διάθεση, μια εξάωρη εργασία, έναν καυγά που δε ξέρω πως και που θα καταλήξει, μπόλικο κλάμα, μερικές στιγμές απελπισίας, κάποια χαμένα χιλιόμετρα στην πόλη που θα σε φιλοξενήσει σε λίγο καιρό όπως λες, μια ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, μια απελπισία, μια ανασφάλεια-όχι σημερινή-, έναν πονοκέφαλο και μερικές εκατοντάδες κιλά αισιοδοξία. Ψάχνω να δω που έγινε το λάθος μέσα μου, ποιον μηχανισμό φοβίας ενεργοποίησε, και πως θα σταματήσω την καταστροφή του αυτοκαταστροφικού χαρακτήρα μου. Δεν έμαθα να φεύγω, και δε ξέρω αν είναι αδυναμία ή δύναμη. Δε ξέρω αν η αδυναμία είναι αυτή που με κρατάει πίσω, δε ξέρω αν η δύναμη είναι αυτή που με κάνει να παλεύω μέχρι να βγάλω αίμα. Μου άρεσε πολύ αυτό που είπες. Και πιο πολύ από όλα η λέξη ‘‘αυτοδυναμια’’…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν εμαθες να φευγεις επειδη μενεις στην πιο ωραια πολη του κοσμου! Αστειευομαι.

    Ειναι ενα τραγουδι που λεει αυτος που μενει παντα χανει.

    Αυτος που φευγει ομως ποτε κερδιζει; λεω εγω...

    Θελω να σου πω, πως οσοι φευγουν ειναι καλοι μονο σ αυτο, οι υπολοιποι εχουν την ευκαιρια τους να μαθουν. Εγω προτιμω να μενω να παλευω και να τα καταφερνω αλλα αυτο προυποθετει κι αλλα, απο τον αλλον απεναντι σου εννοω ... Οποτε καλυτερα μονη μου, μπορω μια χαρα ετσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. http://www.youtube.com/watch?v=v7r6VoXpQe0


    Καλή ακρόαση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή