Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Μεγαλωσα θα πει ν' απαγορευεται να χασεις...

Δε μπορω να γραφω για σενα. Δε μπορουσα απο την αρχη.

    Νιωθω τυψεις για τον τροπο που συμπεριφερθηκα, χωρις να ξερω βεβαια ποσο λαθος ηταν η σταση μου. Η ζωη μου πλεον περιοριζεται σε επιλογες επιφανειακες και τα περιθορια να ειμαι ο δευτερος εαυτος, ο καλος, εχουν στενεψει. Λεω ψεματα στους ανθρωπους ποσο ομορφοι ειναι. Οχι οτι δεν ειναι! Απλως εγω δεν τους βλεπω ετσι. Ομως τους πειθω κι ετσι χαιρομαι που χαιρονται. Δεν το κανω για να με συμπαθησουν απλα γιατι μου αρεσει οταν το κανουν και σε μενα, ενω σπανια δεν τους πιστευω ή μπαινω στη διαδικασια να υπολογισω πως υπαρχουν δευτερες σκεψεις τους πισω απο εναν καλο λογο.
     Νιωθω τυψεις με ολους λοιπον καποιες φορες. Νιωθω τυψεις που πρεπει να ειμαι ευγενικη με τους τριτους, νιωθω τυψεις που δε μπορω να βαλω τις φωνες και νιωθω τυψεις... Απλα γιατι δε θελω να συζητησω. Νιωθω τυψεις επειδη ολα τα κανω γιατι τους υποτιμω βαθυτατα. Τους λεω αυτο που θελουν να ακουσουν γιατι πιστευω πως ετσι πρεπει. Οπως με τα μωρα που προκειμενου να κλαινε τους δινεις το παιχνιδι τους. Νιωθω τυψεις και ντρεπομαι που τα πιστευω ολα αυτα. Ομως παντα βρισκονται εκεινοι που επιβεβαιωνουν τετοιες σκεψεις.


     Μαζι σου ξεσυνηθισα απο αυτο, μου ηταν δυσκολο και παραξενο. Πως θα γινοταν ξαφνικα να εχω εναν ανθρωπο απεναντι μου που να διαβαζει τα χερια μου(ουτε καν το προσωπο ή τα ματια) και να ξερει τι θελω ή τι σκεφτομαι. Αφοπλιστικα ντροπιαστικο. Ετσι μαζι σου δεν επαιξα το παιχνιδι κι εσυ με αγαπησες γιατι δεν ηξερες το λογο που το κανω, οπως τους λογους που τα κανω ολα.
    Μερικες φορες νιωθω πως ειμαι "καλη" απλα και μονο για να ξεμπερδευω απο τα βαρετα καλημερα-καλησπερα με τους γυρω μου. Ομως ειναι θεατρο, κατα βαθος προσπαθω να τα αποφυγω με τις μικροτερες δυνατες χρονοτριβες.
 

    Κι ετσι κι εγινε. Κι εγω σε ειχα για θεο με μαθηματικους ορους, με την εννοια της αντιληψης και των προδιαγραφων, ηξερες τους αλλους, τους απλους αλλους.(Λες να ξερες και μενα; ) Σε ακουγα και εβγαζες σοφια και γνωση και εφυια και σε ενδιεφερε κι ο τελευταιος ανθρωπος και σε θαυμαζα γι αυτο-κατι που δεν ειχα.

    Τελος δεν εχει σημασια οταν εχεις αλλαξει τοσο πια. Οταν δε σε νοιαζει τιποτα παρα μονη η τεχνιτη σου ζαλη που εμαθες να φτιαχνεις για να μη σε αφορα. Δε με νοιαζει ο εγωισμος μου. Φετος εμαθα να ειμαι μονη μου καλα, να εχω μια σκηνη να προσποιουμαι ενδιαφερον. Φετος εμαθα να ερωτευομαι τον εαυτο μου σωστα για να μπορω να ερωτευτω και καποιον αλλο στη συνεχεια.

Και τωρα αναρωτιεμαι: 
   Το οτι θελω να "ξεφευγω" απο τους ανθρωπους, χωρις να το καταλαβαινουν, μηπως κρυβει περισσοτερο ενδιαφερον απ οσο νομιζω;
   Μηπως ειναι ενδιαφερον;
   Μηπως ειναι πιο ουσιαστικο απο το να μεθαω καθε βραδυ για να μην βλεπω και να μην εχω ευθυνη αφου δυνητικα δε μπορω;

Και αναρωτιεμαι:
   Μηπως ειμαι καλυτερη απο σενα που σε ειχα για θεο;
   Μηπως υποτιμω τον εαυτο μου; (και κατα συνεπεια τους γυρω μου)



Οταν γραφω μουσικη γινεται απο μονο του...
Η ευτυχια μου ειναι που στα τραγουδια μου με θελεις κι εσυ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου