Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Σ αγαπω τοσο, που περισσοτερο δε γινεται...

Και γιατι οι σκεψεις να ειναι πολιτιμες αφου κανουμε τοσο πολλες;

    Ηταν νομιζω πεμπτη και καθομασταν μαζι στην καφετερια διπλα απο την πλατεία. Ειμασταν μεγαλη παρεα αλλα εγω θυμαμαι μονο εσενα, αφου ησουν η μοναδικη και μονιμη ασχολία μου. Κρατουσα την πλατη σου και γκρινιαζα οπως καθομασταν στις καρεκλες, νομιζα οτι δε σε πειραζε οσο ελεγες, αλλα μαλλον σε πειραζε... (Μαλακιες! Στην πραγματικοτητα εψαχνες αφορμη να ξεκοψεις)
    Δε με ενοιαζε που μας ακουγαν, με ενοιαζε που με κοιτουσες και εσφιγγες το στόμα σου, αλλα εμενα οι αλλοι δε με ενοιαζαν... Μετα που φυγαμε και στο εξης δεν ξαναμιλησαμε, εννοω ουσιαστικα, ως εγω κι εσυ, ως κατι παραπανω απο γνωστοι, ως ανθρωποι που εχουν επικοινωνήσει, μετα τελος.

    Ετσι απο τοτε εχω αποφασίσει πως σε καθε ανθρωπο που θα συνανταω και θα του δινω ενα κομματι του εαυτου μου θα δανειζομαι κατι δικο του... Με αυτο τον τροπο θα εξασφαλίσω μια ακομη συναντηση, εστω για τα τυπικα, τα παρε και τα δωσε, μια ευκαιρια για ξεκαθαρισμα, που μαλλον μου αξιζει. Και καποια μερα, ισως δε θα με πειραζει που μονο εγω επιστρεφω πραγματα σ αυτες τις συναντησεις ενω οι αλλοι τιποτα...


Ολοι λενε για τις νυχτες,
εγω δεν πιστευω πως οι νυχτες ειναι δυσκολες,
λιγο το παπλωμα να σε κρυβει
λιγο το σκοταδι και περνανε...
Εγω δεν πιστευω στα φεγγαρια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου