Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αλλά

Ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα
γιατι δεν ξερω πως θα μπορουσα να διαχειριστω την ευτυχια μου.



Θα μπορουσα να σκοτωσω εναν ανθρωπο, ισως και δυο.

Θα εκλεινα το μυαλο μου σε ενα κουτι για να σε καταλαβαινω με τη γλωσσα.
Τι μπορει να ζητας, που κοιταζεις. Α και για να σε φιλαω με τη γλωσσα.

Μετα θα εκαιγα τη λογικη μου σε μια μεγαλη φωτια για να σε διαβαζω με τα χερια.
Αν κρυωνεις, αν με ψαχνεις.

Υστερα θα εσβηνα τη μνημη μου απο το σωμα
κατω απο εναν μεγαλο καταρακτη(αυτο ισως να ποναει)
Θα εσβηνα τη μνημη για να ξεχναω πως σε κερδισα και να προσπαθω σα να  μην εχω κανει καμια προοδο. Ενω το σωμα θα θυμαται θα εχω καταριψει τα ορια, ποτε σταματαω, ποτε τελειωσε η θεληση μου, ποτε ξεπερνω το μετρο.

Μετα θα πεταγα τις συνηθειες μου σ ενα κουτι
για να υπερεχεις απο το παρελθον των μαζεμενων ημερων.

Μετα θα εκαιγα την κιθαρα μου για να ζεσταθεις, για να φωτισω τη νυχτα που με γνωρισες και με ερωτευτηκες. Θα την εκαιγα και θα λυπομουν λιγο μα, ποιο νοημα; Να κρατουν τα χερια μου μονο εσενα, μου φτανει κατι τετοιο νομιζω, θα εχω εσενα να λες τ ονομα μου αντι για μουσικη. Και θα σου το ζηταω κι εσυ θα γελας και θα ειμαι ευτυχισμενη κι ας αδειασε το δωματιο, κι ας μυριζει καμενο ξυλο.

Μετα θα εχανα με καποιο τροπο τη φωνη μου, για να σ αγαπαω με πραξεις.

Μετα την οραση για να σ αγαπαω τυφλα.

Κι υστερα ισως την οσφρηση και τα χερια μου να εχανα.
Τα χερια μου που ως τωρα θα σε διαβαζαν και θα σε κρατουσαν μερα και νυχτα..

Να σ αγαπαω κι απο το κενο.
Να δεις ποσο δυνατα μπορει να ακουγομαι κι απο κει, χωρις ηχο και μάτια.


Βλεπεις καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα γιατι γλιτωνω απο ολα αυτα και επισης δε θα ηθελα να μη σε ξαναδω-ακουσω-μυρισω-αγγιξω... Γιατι αν εχανα τα χερια μου δε θα μπορουσα να γραφω για σενα και για μενα. Και γιατι αν εκανα ολα αυτα,γι αυτο που θα γινομουν, ισως με παρατουσες, κι ενας ανθρωπος τυφλος και κουφος δυσκολα επιβιωνει στις μερες μας.


Μπορω να ακουγομαι απο παντου,
κι οταν σωπαινω παλι θα ακουγομαι, ή καλυτερα παλι θα με ακους.
Αλλα ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα...


Φευγω για θεσσαλονικη σε λιγο καιρο...

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Μεγαλωσα θα πει ν' απαγορευεται να χασεις...

Δε μπορω να γραφω για σενα. Δε μπορουσα απο την αρχη.

    Νιωθω τυψεις για τον τροπο που συμπεριφερθηκα, χωρις να ξερω βεβαια ποσο λαθος ηταν η σταση μου. Η ζωη μου πλεον περιοριζεται σε επιλογες επιφανειακες και τα περιθορια να ειμαι ο δευτερος εαυτος, ο καλος, εχουν στενεψει. Λεω ψεματα στους ανθρωπους ποσο ομορφοι ειναι. Οχι οτι δεν ειναι! Απλως εγω δεν τους βλεπω ετσι. Ομως τους πειθω κι ετσι χαιρομαι που χαιρονται. Δεν το κανω για να με συμπαθησουν απλα γιατι μου αρεσει οταν το κανουν και σε μενα, ενω σπανια δεν τους πιστευω ή μπαινω στη διαδικασια να υπολογισω πως υπαρχουν δευτερες σκεψεις τους πισω απο εναν καλο λογο.
     Νιωθω τυψεις με ολους λοιπον καποιες φορες. Νιωθω τυψεις που πρεπει να ειμαι ευγενικη με τους τριτους, νιωθω τυψεις που δε μπορω να βαλω τις φωνες και νιωθω τυψεις... Απλα γιατι δε θελω να συζητησω. Νιωθω τυψεις επειδη ολα τα κανω γιατι τους υποτιμω βαθυτατα. Τους λεω αυτο που θελουν να ακουσουν γιατι πιστευω πως ετσι πρεπει. Οπως με τα μωρα που προκειμενου να κλαινε τους δινεις το παιχνιδι τους. Νιωθω τυψεις και ντρεπομαι που τα πιστευω ολα αυτα. Ομως παντα βρισκονται εκεινοι που επιβεβαιωνουν τετοιες σκεψεις.


     Μαζι σου ξεσυνηθισα απο αυτο, μου ηταν δυσκολο και παραξενο. Πως θα γινοταν ξαφνικα να εχω εναν ανθρωπο απεναντι μου που να διαβαζει τα χερια μου(ουτε καν το προσωπο ή τα ματια) και να ξερει τι θελω ή τι σκεφτομαι. Αφοπλιστικα ντροπιαστικο. Ετσι μαζι σου δεν επαιξα το παιχνιδι κι εσυ με αγαπησες γιατι δεν ηξερες το λογο που το κανω, οπως τους λογους που τα κανω ολα.
    Μερικες φορες νιωθω πως ειμαι "καλη" απλα και μονο για να ξεμπερδευω απο τα βαρετα καλημερα-καλησπερα με τους γυρω μου. Ομως ειναι θεατρο, κατα βαθος προσπαθω να τα αποφυγω με τις μικροτερες δυνατες χρονοτριβες.
 

    Κι ετσι κι εγινε. Κι εγω σε ειχα για θεο με μαθηματικους ορους, με την εννοια της αντιληψης και των προδιαγραφων, ηξερες τους αλλους, τους απλους αλλους.(Λες να ξερες και μενα; ) Σε ακουγα και εβγαζες σοφια και γνωση και εφυια και σε ενδιεφερε κι ο τελευταιος ανθρωπος και σε θαυμαζα γι αυτο-κατι που δεν ειχα.

    Τελος δεν εχει σημασια οταν εχεις αλλαξει τοσο πια. Οταν δε σε νοιαζει τιποτα παρα μονη η τεχνιτη σου ζαλη που εμαθες να φτιαχνεις για να μη σε αφορα. Δε με νοιαζει ο εγωισμος μου. Φετος εμαθα να ειμαι μονη μου καλα, να εχω μια σκηνη να προσποιουμαι ενδιαφερον. Φετος εμαθα να ερωτευομαι τον εαυτο μου σωστα για να μπορω να ερωτευτω και καποιον αλλο στη συνεχεια.

Και τωρα αναρωτιεμαι: 
   Το οτι θελω να "ξεφευγω" απο τους ανθρωπους, χωρις να το καταλαβαινουν, μηπως κρυβει περισσοτερο ενδιαφερον απ οσο νομιζω;
   Μηπως ειναι ενδιαφερον;
   Μηπως ειναι πιο ουσιαστικο απο το να μεθαω καθε βραδυ για να μην βλεπω και να μην εχω ευθυνη αφου δυνητικα δε μπορω;

Και αναρωτιεμαι:
   Μηπως ειμαι καλυτερη απο σενα που σε ειχα για θεο;
   Μηπως υποτιμω τον εαυτο μου; (και κατα συνεπεια τους γυρω μου)



Οταν γραφω μουσικη γινεται απο μονο του...
Η ευτυχια μου ειναι που στα τραγουδια μου με θελεις κι εσυ...

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

19.4.2012

Αν θες να λες το σ αγαπω να το πιστευω
μαθε να κλαις πρωτα γι αγαπες σαν αυτην
Μην περιγραφεις μια φυγη σου που θ αντεχω
μα πες "θ'αρχισουμε ξανα απ'την αρχη..."


Αν ημουν αρκετη θα εφτανα... Αλλα μαλλον δεν ειμαι...Δε βαριεσαι

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Cult...(S)

Ξερεις, μ αρεσει να τους κοιτω να με κοιτουν. Οχι παντα μονο οταν μιλαω για σενα. Αλλα μου ειναι δυσκολο να τους λεω, να τους εξηγω, πως και ποσο. Μπορει και να μη μπορουν να καταλαβουν εξαλλου. Ετσι, γραφω τις σκεψεις μου σ ενα χαρτι και γραφω τ ονομα σου στις εσοχές του τετραδιου, οταν χανω τον ειρμό μου. Μετα βαζω μουσικη και γινεται (κατι σαν) τραγουδι. Οποτε ειμαι ερωτευμενη με τα τραγουδια μου. Τα τραγουδαω μπροστα τους λοιπον και με κοιτουν ολοι, κι εγω χαιρομαι που μαθαινουν την ιστορια μας. Και δες, τους λεω με λεξεις ποσο μπορει να σε θελω, να σε ψαχνω, να σε εχω, να σε εχασα, να "σ εχω βρει και να σε χανω". Κι εκεινοι ακουνε με προσοχη και δεος. Δες τους, ακουνε την αγαπη μας! Δες τους... Δες η αγαπη μας ομορφη που ειναι....


Μετα ερχονται και μου λενε τα σχολια τους, για τη φωνη τους στιχους τη μουσικη. Εγω δεν τους ακουω χαμογελαω μοναχα ευγενικα γιατι πραγματικα τους αγαπω. Οσους ακουνε τα προβληματα μου τους αγαπω. Με τους ακροατες μου ειμαστε για 4 και κατι λεπτα φιλοι. Γιατι τοτε τους κερδιζω. Μονο οταν ασχολουμαι μαζι σου τους "αρεσω". Δε με νοιάζει, εγω λεω για σενα! Και λεω για σενα και δε θελουν να με διακόψουν, το αντιθετο μαλιστα.

Κοιτουν ποτε τα χερια μου ποτε το προσωπο μου, ενω εσυ προτιμάς μαλλον το στομα μου. Ετσι καποτε ειχα γραψει πως εσυ "κοιτας το στομα μου κι εγω δενω τα χερια". Εγω αγαπη μου εχω εσενα, εχω την ελλειψη σου, το θυμο που φερνεις, τη θυμηση, τη μουσικη, τα λογια, εχω τη αυτονομια και την ικανοτητα με τους υπολοιπους ανθρωπους οταν θελω εσενα πιο πολυ.


Αγαπη μου, δες η αγαπη μας ομορφη που ειναι...(!)
Καλη σου νυχτα
Καληνυχτα σε ολους

Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

http://lostindistantdreams.blogspot.com/2012/04/here-i-go-again-on-my-own.html

"Και εν τω μεταξύ
έχεις συνειδητοποιήσει
ότι αγαπάς έναν τοίχο,
ο οποίος για να το κάνει και πιο δύσκολο,
στο αναποδίδει που(;) και που(;)."

Στε...

Quotes

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω
Να ζούμε αιώνιους χειμώνες και στιγμιαία καλοκαίρια είναι άδικο.
Είν' άδικο να σ' αγαπώ κα να μη σ' έχω.

Μιλούν εκείνοι κι εγώ ακούω τη φωνή σου
μα είναι άδικο να βγαίνει από άδεια στόματα
από ανθρώπους άσχημους είναι άδικο.
Ξυπνώ και ένα κίτρινο φως εισβάλλει στο δωμάτιο
μα είναι άδικο να φωτίζει δυνατά
να λάμπει περισσότερο από σένα είναι άδικο.
Αφουγκράζομαι τα κύματα και σε νιώθω άγαρμπα να σκας σε κάποια παραλία μακριά
μα είναι άδικο να σε αγγίζει η θάλασσα
να σ' ακουμπάνε τα νερά είναι άδικο.
Κάνω να σηκωθώ να 'ρθω και βλέπω πρόσωπα ομορφότερο από ετούτο
μα είναι κρίμα να φοβάμαι τρίτων τις σκιές
να τρέμω τους περαστικούς είν' αμαρτία, δε νομίζεις;

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω.
Να σ' αγαπώ κι άλλοι να σ' έχουν είναι άδικο.



http://prettybethamphetamine.blogspot.com/2012/02/quotes.html

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Ο τιτλος με μαρανε ξερω γω...

Οι ομορφοι ανθρωποι, εχουν ανασφαλεια και νομιζουν πως τους αγαπας επειδη ειναι ομορφοι...
Οι εξυπνοι...(;)

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Σ αγαπω τοσο, που περισσοτερο δε γινεται...

Και γιατι οι σκεψεις να ειναι πολιτιμες αφου κανουμε τοσο πολλες;

    Ηταν νομιζω πεμπτη και καθομασταν μαζι στην καφετερια διπλα απο την πλατεία. Ειμασταν μεγαλη παρεα αλλα εγω θυμαμαι μονο εσενα, αφου ησουν η μοναδικη και μονιμη ασχολία μου. Κρατουσα την πλατη σου και γκρινιαζα οπως καθομασταν στις καρεκλες, νομιζα οτι δε σε πειραζε οσο ελεγες, αλλα μαλλον σε πειραζε... (Μαλακιες! Στην πραγματικοτητα εψαχνες αφορμη να ξεκοψεις)
    Δε με ενοιαζε που μας ακουγαν, με ενοιαζε που με κοιτουσες και εσφιγγες το στόμα σου, αλλα εμενα οι αλλοι δε με ενοιαζαν... Μετα που φυγαμε και στο εξης δεν ξαναμιλησαμε, εννοω ουσιαστικα, ως εγω κι εσυ, ως κατι παραπανω απο γνωστοι, ως ανθρωποι που εχουν επικοινωνήσει, μετα τελος.

    Ετσι απο τοτε εχω αποφασίσει πως σε καθε ανθρωπο που θα συνανταω και θα του δινω ενα κομματι του εαυτου μου θα δανειζομαι κατι δικο του... Με αυτο τον τροπο θα εξασφαλίσω μια ακομη συναντηση, εστω για τα τυπικα, τα παρε και τα δωσε, μια ευκαιρια για ξεκαθαρισμα, που μαλλον μου αξιζει. Και καποια μερα, ισως δε θα με πειραζει που μονο εγω επιστρεφω πραγματα σ αυτες τις συναντησεις ενω οι αλλοι τιποτα...


Ολοι λενε για τις νυχτες,
εγω δεν πιστευω πως οι νυχτες ειναι δυσκολες,
λιγο το παπλωμα να σε κρυβει
λιγο το σκοταδι και περνανε...
Εγω δεν πιστευω στα φεγγαρια...