Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Καποτε μου ειπαν πως βραδυ ειναι νωρις τη νυχτα, ενω οταν λεμε νυχτα εννοουμε την περιοδο απο το βραδυ ως το πρωι. Μου ειχε κανει πολλη εντυπωση τοτε. Και προφανως ερωτευεσαι τα ματια του αλλου και το στομα του και τη φωνη και τη μυρωδια και τα χερια και το πως λεει το ονομα σου.

Κι απο τοτε που ξεκαθαρισα στο μυαλο μου τη διαφορα νυχτα - βραδυ τιποτα δεν ειναι ενταξει. Μονο οταν εισαι αρκετα κοντα, αλλα εχεις καιρο να εισαι και οταν εισαι ειναι για λιγο οποτε, χωρις βλαβη της γενικοτητας τιποτα δεν ειναι ενταξει. Τακτοποιω ολα μου τα πραγματα, τα βιβλια τις σημειωσεις τα τετραδια και τα φουλαρια μου που μυριζουν εγω, αλλα δεν ειναι ενταξει και παλι. Παιζω σωστα τη μουσικη με το μι και με το σιγμα και παλι δεν ειναι ενταξει. Προσπαθω και καταφερνω να λεω στους φιλους μου τι με ενοχλει και ξανα τιποτα....

Μου αρεσει να γραφω, μου αρεσουν τα πραγματα που κανω επειδη τα κανω μονο εγω ετσι. Μου αρεσουν και οι αλλοι ανθρωποι, ολοι ειμαστε γαματοι σε κατι οπως λεει ο μπαμπας. Μου αρεσει οταν καποιοι σηκωνουν τα φρυδια οπως προτιμω οταν βαζουν τα χερια στις τσεπες, οταν.., οταν κτλ...

Χτες εκλαιγα, αργα τη νυχτα. Δε μ αρεσει να με βλεπουν. Αλλα ειχα δει ονειρο και δε μπορεσα να κρατηθω. Ξερεις τι; Φοβαμαι.

Η μανα μου σε καθαριζε, το σωμα σου, την πλατη σου και το λαιμο. Εσυ σα μωρο ποτε συνεργαζοσουν ποτε κουνουσες τα ακρα σου νευρικα και εγω τιναζομουν ξαφνιασμενη. Μετα το σκηνικο αλλαξε κι εσυ καθοσουν με τα λουλουδενια σου φορεματα στην καρεκλα  και κοιτουσες απο το παραθυρο, σα να περιμενες τον παππου(δε σ εχω δει ποτε να περιμενεις τον παππου). Μετα με κοιταξες αυστηρα, σιγουρα φταιω, οτι κι αν ειχες να μου προσαψεις τοτε. Ετσι προσταξες να μη δακρυζω και πως ισως ειναι καλυτερα εκει. Μου μιλουσες με απαθεια, κι εγω σε φοβομουν, δε σε εχω φοβηθει ομως ποτε ως χτες, αργα τη νυχτα.


(κλαιω)Θυμαμαι οταν ημουν παιδι που ανεβαινα στο κρεβατι σου, εμπαινα κατω απο τα σκεπασματα και κλωτσουσα τα ποδια σου, ηθελα να σε ξυπνησω να φτιαξεις τον καφε σου που μυριζε τοσο ωραια και να βαλεις λιγους κοκους και στο γαλα μου... Εγω ποτε δεν επινα γαλα μονο τοτε. Και απεναντι απο το σπιτι σου ηταν η εκκλησια και απορω πως δε γκρινιαζες που χτυπουσε η καμπανα τοσες φορες οσες ηταν η ωρα για το ακριβως και μια στο ενδιαμεσο για να συντονιστουμε στο και μιση. Και μετα καναμε βολτες στην αθηνα και μου αγοραζες κουλουρια απο το φουρνο που ηθελες να τα αγαπησω αλλα ματαια, ειχαν σουσαμι και τοτε δε μου αρεσε το σουσαμι. Και μια μερα ειχαμε παει στη λαικη και σε ολους ελεγες πως ειχα ερθει με το μπαμπα για ενα συνεδριο, σπουδαιος ο γιος σπουδαια και η κορη του.

Και σε θυμαμαι να μεγαλωνεις και να χανεις τα λογικα σου. Και τις τυψεις του μπαμπα θυμαμαι που δεν ηξερε τι να κανει και τι να πει. Θυμαμαι να φωναζεις στη μανα μου κι εκεινη να σου απανταει, βλεπεις δεν πιστευε πως, δεν ξερω... Θυμαμαι να με προτιμας απο ολους, σε θυμαμαι να φοβασαι να αγαπηθεις λιγοτερο απο μενα, σε θυμαμαι να μου μαθαινεις την ηρεμια, σε θυμαμαι να χαιδευεις τα ρουχα μου πριν τα σιδερωσεις... Σε θυμαμαι να μου καθαριζεις φρουτα, και μια φορα μου ειχες πει πως το ακτινιδιο ειναι φαρμακο κι εγω πηγα ολο χαρα να το πω στο Σταθη κι αυτος με κοροιδευει απο τοτε.

Μου λειπεις, και θα μου λειπεις και οτι και να πω ειναι λιγο αλλα παλι υπερβολικη ειμαι...
Λυπαμαι
Καληνυχτα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου