Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Το Α(ν) του φοβου

Εισαι ο μονος ανθρωπος που με κανει να επιτρεπω στον εγωισμο μου να θελει να νικησει...



Θα εχω διπλωσει το τζιν μου ως το γονατο να μπορω να βουταω τα ποδια μου στην ακρη της θαλασσας. Θα περπατουν αγνωστοι στην ιδια παραλια με εμας. Θα περπαταω νευρικα (μαλλον) διπλα απο το κυματακι και θα ζωγραφιζω στην αμμο με τα ποδια. Εσυ θα καθεσαι φοβικα στην ξαπλωστρα κοιτοντας μια τα σχεδια και μια τη θαλασσα. Θα κουναω τα χερια μου και θα προσπαθω να καταλαβεις, δε θα σε κοιταω στα ματια, οχι τοτε. (Θα) αναρωτιεμαι... Αραγε μπορεις να αντιληφθεις; ποσα πραγματα; μπορεις να καταλαβεις αραγε;

Δε με νοιαζει κανενας φοβος μοναχα η ατυχια με στεναχωρει.

Ποσο μαλακια ειναι να μη γραφεις ακριβως αυτο που σκεφτεσαι;!

Ειναι καποια κειμενα που σε παρακαλανε να παρεις, ειναι ομορφα αλλα ζητιανευουν αναγνωστες, οχι με την αποψη της προβολης ομως. Ενω ειναι αλλα που γραφουν το νοημα τους και απο κει και περα τιποτα. Αμα εισαι εσυ μαγκας θα το εισπραξεις αλλιως οχι. Αυτα τα τελευταια τα βρισκω ομορφα....

Ισως στην προσπαθεια να σε ξεχασω ξερω γω... Αλλα ενταξει και παλι, καλυτερα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου