Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Γκρι, αγαπη μου.

    Ειναι λες και θες να καθαριστεις. Τα παραθυρα ηταν ολα ανοιχτα με αποτελεσμα οι πορτες να χτυπουν. Ομως ειχε φυγει η μυρωδια των τελευταιων ημερων. Το δωματιο μου μυριζει ωραια οταν μυριζει κιθαρα, σαν ξυλο, αλλα μυριζε δρομος ή σκονη ή κατι τετοιο.

    Δε θελω να μενω μονη, και σημερα το σχολειο τελειωσε νωρις δυστυχως. Αλλαξα χορδες στην κιθαρα μου και εκλεισα τα παραθυρα του σπιτιου. Πειναω, αλλα βαριεμαι να παω να φτιαξω κατι. Εχω χρονο για διαβασμα αλλα δε θελω. Σκεφτομαι ποσο λαθος κανω και ποσα λαθη εχω κανει σχεδον σε ολες μου τις υποθεσεις εδω και ενα χρονο περιπου.

    Προσπαθεις να προστατεψεις τον εαυτο σου με ενα παρελθον, κι ερχεται το μελλον να σου δειξει πως οσο μεγαλωνεις τοσο περισσοτερο αντιλαμβάνεσαι κι οσο περισσοτερο αντιλαμβανεσαι τοσο περισσοτερο επηρεάζεσαι και πονας.

    Τους ανθρωπους που αγαπω μ αρεσει να τους λεω "αγαπη μου". Ειναι τοσο...γλυκο. Ξερεις και καλα οτι δε φευγεις, οτι εισαι εδω κι οτι εστω για λιγο εχω εσενα και μου φτανει ή καπως ετσι.

Και πως θα ξαναπερασω τα ιδια παλι ρε φιλε; Γαμω....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου