Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Αδιορθωτα τα ματια κι οι καρδιες...

Η πρωτη μου αναρτηση στο πρωτο μου μπλογκ ονομαζόταν "πρωτη φορα τρομαζω ετσι".
Τωρα θα μπορουσα να γραψω πως πρωτη φορα λυπαμαι ετσι.
Ποσο δυσκολο ειναι να αντιληφθεις οτι φοβαμαι και την παραμικρη αισθηση τελους;!
Και σημερα λεγαμε πως το προβλημα μας ειναι σα μια 7η που δε λυνεται...



Με κρατάς σε κρατώ  και μετά γκρεμός
και μετά το τέλος  και κανείς  κανενός .

2 σχόλια:

  1. Μα είναι χειρότερο να σου'ρθει κάτι απρόοπτο όπως μια 9η εκεί που νομίζεις ότι όλα ταχτοποιήθηκαν...
    όχι κανείς κανενός, αλλά όλοι σε όλους, είναι πιο γεμάτη, πιο ολόκληρη λέξη...
    Καλό βράδυ Στέλλα=)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To κακο ειναι το τελος ολα τα αλλα, ε, ενταξει...
    Καληνυχτα μικρη (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή