Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Το αλλά μπαινει στη μεση οταν δεν υπαρχει αποκληστικοτητα...

Μμμμ... ασε με να σκεφτω...
    Θα ηθελα να ειμαι σε μια παραλια(να ναι καλοκαιρι και να μην κρυωνω) και να ακουω τα κυματα ξαπλωμενη στην αμμο(βραδυ). Επισης θα ηθελα να νιωθω τη σιγουρια, αυτη τη χαρακτηριστικη οταν εισαι καλα ή πετυχημενα ερωτευμενος.
    Ακομα, θα ηθελα να εισαι εδω, να διπλα στο κρεβατι μου. Να γραφω (οπως τωρα) κι εσυ να ζητας να σβησω το φως, μα εγω αντι γι αυτο να χαιδευω την πλατη σου.

Νιωθω περγιεργα ασχημα. Πρωτογνωρα ασχημα. Πρωτ' απ'ολα νιωθω βρωμικη(και μολις βγηκα απο το μπανιο). Επειτα νιωθω χοντρη, δηλαδη οχι ακριβως χοντρη, απλα νιωθω ασχημα με το σωμα μου επειδη δε γυμναζομαι. Στη συνεχεια νιωθω ασχημη, που ενταξει, δε σου λεω πως γενικα αισθανομαι πως ειμαι η μπελουτσι αλλα συνηθως δε με απασχολει αυτο που βλεπω στον καθρεπτη, ενα κοινο προσωπο ειναι. Απλα τωρα μου φαινεται ασχημο.

Εχει πεσει λιγο ηττοπάθεια στην ομαδα απ οτι βλεπεις...
Και ξερεις τι συνειδητοποιω; Οτι δε μου λειπεις, κι οταν σε παιρνω στο τηλεφωνο ειναι γιατι ειναι παραξενο να εισαι μακρια. Δε μου λειπει κανεις και δεν ειμαι σε θεση... Ρε χανω τον εαυτο μου σιγα σιγα και μοναχα διαβαζω. Δε μπορει να μου λειψει κατι γιατι δεν εχω το μυαλο μου στη θεση του για να σε ζηταει. Ομως εσυ, ησουν η δυναμη μου... Τωρα;

Θελω να ερθουν οι μερες που δε θα πηγαινω σχολειο και θα ειμαι ολη μερα σπιτι να διαβαζω. Δε θελω να συνανταω ανθρωπους γιατι σκεφτομαι οτι δεν εχω διατειρησει την απαραιτητη αξιοπρεπεια για τα μετρα της ως τωρα ζωης μου.  Οποτε το να διαβαζω ισως να ειναι καλυτερο. Και αυριο δε θα μπορω να σηκωθω γιατι ειναι αργα αλλα ολη τη μερα θελω να γραψω, (χρονος για μενα).

Ειναι φορες που διαλεγεις να χαμογελας προκειμενου να δινεις εξηγησεις για τα μουτρα σου. Ωραια ναι δεν εχω διαθεση επειδη δινω πανελληνιες. Μα δε με νοιαζει που δεν επαρκει ο λογος εμενα μου περισσευει! Και φυσικα υπαρχει η αποψη να ειμαι υπερβολικη ομως παραλληλα και η αποψη να μην μπορεις να καταλαβεις τι εχω στο κεφαλι μου....

Αυτα. Δηλαδη περιπου αυτα. Ηθελα να γκρινιαξω και το κανα.

Αλλα φαντασου να ημασταν σε μια παραλια και να τρωγαμε φραουλες....!

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Σιγμα Ταφ

Και το ερωτημα ειναι που βρισκεται περισσοτερος εγωισμος: στο "μου" ή στο "μας";
Γιατι ενταξει απο παιδι λες, δικο μου, το σπιτι μου, το δωματιο μου, το κρεβατι μου, η ζωη μου κτλ. Αλλα ποσο περισσοτερη δυναμη εχει να λες: "δικο μας, το σπιτι μας, το δωματιο μας, το κρεβατι μας, η ζωη μας";  Ειναι αλλο το επιπεδο νομιζω εγω, μια ταξη πανω. Το μυαλο χρειαζεται εναν ανθρωπο ακομα για να καλυψει την αναγκη σου ως τωρα, μετατρέποντας την σε κοινη αναγκη, η αναγκη σας...

Κι εγωισμος ξεπερνα τα ορια
οταν μεταφερει την αισθηση της έλλειψης,
οταν επιβάλει στον αλλο
να νιωσει την ιδια θεληση...


Βλεπεις δε γινεται να με θελεις οσο εγω,
και μαθηματικα αν το δεις το θεμα.

Ισως το προβλημα να ειναι πια
δικο μου
Στη
δικη μας τη σιωπη, θα μου μιλας ξανα γι αγαπη                                        

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Moυ τη σπαει

...γιατι ειναι στιγμες που πληγωνεται τοσο ο εγωισμος μου ωστε πραγματικα να θελω να σταματησω.
Τα σκεφτομαι ολα πολυ, το δεχομαι.
Δεν     πειραζει    που δε    μπορεις       να        καταλαβεις....
Δε με αφορουν ουτε οι αναγκες σας, ουτε τα κομπλεξ σας να νιωθετε σημαντικοι. Προσεγγιζετε αρκετα καλα την αντιληψη απο διαφορετικες σκοπιες, συμφωνα με τα οσα μπορω να δω. Μα δε θελω δε με νοιαζει να σας κοιταω. Χορτασα πως το λενε.

Πιθανολογω πως θα μπορουσες ευκολα να καταλαβεις, αν εχεις οση φαντασια ισχυριζεσαι, οτι ενα μυαλο μπορει να παει κι απο αλλους δρομους. Οσο παραλογοι κι αν φαινονται.

Ξερεις κατι, οτι σου δινω ειναι με τον ενα ή τον αλλο τροπο εγω, μην ξεχνας πως διαβαζεις τη σκεψη μου. Ε ειναι μαλακια να το πετας ρε. Ειναι μεγαλη μαλακια, δε λεω πως αυτα που γραφω αξιζουν αλλα ενα χρονο τωρα με γαμας με το να δειχνεις τα σκουπιδια για τις σελιδες μου. Δε σου μιλαω για εγωισμο αλλα δες, τεσπα.

Προχτες σκεφτηκα για πρωτη φορα να πηδηξω απο το παραθυρο, με την αποψη οτι με φανταστηκα να πεφτω ξερω γω. Ε μετα μου περασε.

Μετα τις πανελληνιες θελω να βγω να πιω να ξεχασω, να κανουμε και καλαματιανη ρε! Στην πρωτευουσα βεβαια...

Εγω δε σε πιστευω γενικα, ουτε και σε εμπιστευομαι. Εγω αγαπαω μεσα σου τι; Νιωθω πως δε θα σε βρω σε καποια αναγκη.

Φιλε θα ρθει μια μερα που...! μπορω να σκεφτω πως θα ειναι ... και να μου το κανω πιο ευκολο. Την περιοδο "απωλεια μνημης" την εχω περασει αρκετες φορες.

Καλυτερα να σε παιδευει ενα παραλογο μελλον παρα ενα καθορισμενο παρελθον...

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Να μυρίζω από σένα και...


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Λε3ικο...((:

Ρήμα

χρησιμοποιώ
  1. μεταχειρίζομαι, κάνω χρήση ενός αντικειμένου ως μέσο για να πετύχω κάτι
    χρησιμοποίησε το κατσαβίδι
    χρησιμοποίησε την φαντασία σου
    χρησιμοποιώ το ποδήλατο για να μετακινούμαι στην πόλη
    χρησιμοποιεί ωραίες λέξεις για να εκφραστεί


  2. (για πρόσωπα) απασχολώ, κάνω κάποιον να δουλέψει για λογαριασμό μου
    είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιείς ανειδίκευτους εργάτες


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Εχουμε Ρε! Μα δεν πουλαμε!

 Εσυ (θα) με εκμεταλευεσαι,
(θα) με χρησιμοποιεις,
(θα) με παιζεις κι εγω θα σ αφηνω.
Κι οσο για το (αρρω)στημενο μου παιχνιδι,
το τανγκο χορευεται με δυο.

Ξερεις τι του ειπε;
"Δε σε θελω, αν θα σε βοηθησει να μη μιλαμε, μπορω να το κανω."

Ξερεις τι; Φοβαται, φοβαται τα λογια και τους ανθρωπους που ειναι καλυτεροι.
Οποτε με τα ψεματα δεν εχει προβλημα, ειδικα σε εκεινα που δε λες.
"Εγω δεν ειπα ποτε!" Κρυβεται ευκολα...

Η δηθεν ουσια σου καταστρεφει την ταση μου για σενα.
Βεβαια δε λεω, καλα το παιζεις.
Αφου δε θες πες το δεν ειναι τιποτα...
Απλα να μην τρεχω εγω σαν το μαλακα και συ να λες "εγω δεν ειπα ποτε!"

Γιατι οι στιγμες γεμιζουν με αγαπες κι οχι με καθε απλο περαστικο
κι αν τωρα πια συζω με αυταπατες φταιει που λειπεις κι εγω εμεινα εδω

Γιατι οι στιγμες γεμιζουνε με σενα κι οτι αλλο υπαρχει παντα γκριζο θα μου μοιαζει
Τοσες σιωπες τις κρατησα για μενα κι οτι δεν ξεχασα ξανα με πλησιαζει...

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Αυτο που θα σκεφτεις οταν το διαβασεις, ναι, οχι δεν ειναι αυτο, αν και θα μπορουσε, ανετα...

Σου χει τυχει; Να κυνηγας εναν ανθρωπο με...παθος(νομιζω ταιριαζει καλα σα λεξη)
Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό,
έχει προσωπικό συμφέρον
να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Σου χει τυχει; Αφοσιωνεις σκεψη και δραση στην ολη διαδικασια. Ξεχνας, μα φυσικα, εισαι ετοιμος τωρα να ξεχασεις. Συνηθως διαλεγεις τον πιο δυσκολο δρομο, ειδικα αν νιωθεις πως θα τα καταφερεις.
Σου χει τυχει; Αλλαζεις, οχι κατι μονιμο, μη φοβασαι. Γινεσαι ζωντανος κι εχεις επιτελους μια αναγκη να θες πιο πολυ στα ασυνειδητα. Κι ενα χρεος να υπηρετεις.

                           Ειχα πει πως θ' αλλαξω, κι οσο αλλαζω σου μοιαζω.

Αν λοιπον σου χει τυχει ακου:
  1. Να μη βιαζεσαι, να περιμενεις τις καταλληλες στιγμες, κι αν εκεινες δεν ερχονται να τις φτιαχνεις μονος σου, ετσι εχει περισσοτερο ενδιαφερον.
  2. Να μην τα παρατησεις, ειναι κριμα πρώτον και δευτερον χανεις την αξια σου και η επιπολαιότητα να ξερεις θα γκρεμίσει ολα "τα ως τωρα", οποτε μη σταματησεις μεχρι να σε σταματησουν. (Να χαραζεσαι για λιγο κι υστερα να σβήνεσαι με γενναιοδωρία).
  3. Να αγαπησεις, αλλα οχι με την αποψη της αναγκης, να κρατησεις την αυτοδυναμία σου, ξερεις.
  4. Να δωσεις οτι εχεις αλλα σε καμμια περιπτωση να μη δωθεις, σε καμμια περιπτωση, ειμαι καθετη σε αυτο. Καθως μετα δε θα σου χρωστουν τιποτα(κακη λεξη το χρωσταω αλλα ενταξει), μη σου πω θα χρωστας κιολας. 
  5. Και τελος σε καμια περίπτωση μην αφησεις τον εαυτο σου, γιατι θα την πατησεις θα ειναι ασχημα και μη σου πω μπορει να χασεις κιολας. Ολα τελειωνουν οταν ερχεται το τελος. Δωσε φως για να βρεις ενα νεο για σενα σκοταδι, καν’τους να σε γνωρισουν για να εχεις ενα ακομη λογο να αλλαξεις...

Αυτα, περιπου.
Ασχημα διαβαζονται αλλα δε βαριεσαι...

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Μου ΄χεις καψει καρδιά και περηφάνια.



















Φαντασου τωρα να ειμαστε στο ιδιο δωματιο οι δυο μας, να καθομαστε στον ιδιο καναπε και να μη μιλαμε. Και καλα εγω, εγω θα χω να σε κοιταω, εσυ;

Καταλαβες τωρα γιατι τετοια αμηχανια;



Και μαθε ρε αγαπη μου την καληνυχτα να τη λες πριν κοιμηθεις, για να ξερεις οτι κλεινεις τη μερα σου με καποιον αλλο, κι οχι πριν βγαλεις το σκυλο βολτα, πριν κατεβασεις τα σκουπιδια ή πριν ξαπλωσεις ακομα...
                  
                                     (το τραγουδι λεει κλεψεις αλλα το καψεις μ αρεσει καλυτερα)


 Η μαλακια ειναι να πουλαει ο κακος σου εαυτος.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Να μη λυπασαι στις βροχες, ισως εχεις αυριο να λες...

Μα να μην το κανεις αυτο. Αυτο το να λυπασαι τους ανθρωπους. Στη ζωη συνήθως ετσι παει, εσενα σε θελει καποιος κι εσυ με τη σειρα σου θες καποιον αλλο, που δε σε θελει για να θελει κι αυτος καποιον αλλο, ή κατι τετοιο. Αλλα αυτο που μενει στο τελος ειναι το ποιος ειναι πιο γαματος.

Και ξερεις κατι δε βοηθάς ετσι,
αν και δε μπορω να βασιστώ στην αποψη
οτι με βοήθησες ή θα με βοηθήσεις ποτε.

Αυτο που μενει ειναι το ποιος ειναι πιο γαματος.
Και για πες μου λοιπον,
εγω θα χασω στο μεταξύ μας;

Δε σου μιλαω για βια μιλαω για βιασμο...


Νομιζω ξεχασα να γραφω...

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Κατι λειπει...

...Και στην προσπαθεια μου να σε κανω να με επιβεβαιώσεις ξεχασα πως η βασικη δομη της σχεσης μας ηταν να σε επιβεβαιωνω εγω.
Μ'αγαπας;
Ω, ελα ενταξει απλα ηθελα να ρωτησω... μην απαντας... εννοω, ξερεις.

Φοβαμαι να σκεφτω μα μ αρεσει να σε σκεφτομαι. Σ εχω ξεχασει πια. Για μενα ειναι πιο ευκολο, οπως εγω σε θυμαμαι και πιο γρηγορα... Αλλαζω και γινομαι και παρεκτρεπομαι...Εσυ;

Ρε, εσυ φοβασαι τοσο. Δεν εννοω... εννοω γενικα. Ειναι περιεργο, μα τα περιεργα μπορω να τα συγχωρω, νομιζω δε θα σου συγχωρησω το να σε βαρεθω, αυτο νομιζω δε θα γυρισει με τιποτα πισω και δε θα θυμηθώ κατι παλι.

Τωρα που θα τελειωσω την αναρτηση θα παω να ψαξω για πανεπιστημια στην Αγγλια. Να εχω μια γενικη ιδεα ρε παιδι μου.

Να μου περασει; αν μου περασει μου ξαναρχεται ευκολα... Μα αν σε βαρεθω, μπα...


Αν σ αγαπουν να μαθουν να το λενε
κι αν δε στο πουν να μαθεις να το κλεβεις...
...Το προβλημα μου η υπερβολη μου

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Μα δε φταιει κανεις αλλος...

Καθομαι διπλα στη φωτια και δε σκεφτομαι τιποτα. Μμμ τι θα πει τιποτα;
Καθομαι λοιπον και σκεφτομαι πολλα πραγματα μαζι.

Και ποιος εχει σειρα τωρα;

Το κακο μ αυτη τη ζωη ειναι να νιωθεις(πιστευεις) πως ειναι παντα η σειρα σου. Ωστοσο το πιστευα και το πιστευω... Στα ψιλα γραμματα λεει αλλα βεβαια.... Ας παψουν λοιπον αυτοι που λενε να παρουμε την κατασταση στα χερια μας, γιατι ειναι χαλια να θυμασαι τον εαυτο σου να περιμενει απαντησεις που δεν ερχονται... Κι αν οι γυρω σου σε ηθελαν δραστηριο θα ανταπαντουσαν στη συμπεριφορα σου.



Το κακο με τα παιχνιδια του μυαλου,
ειναι πως αν εισαι καλος
μενεις μονος σου,
αν οχι στην αρχη τοτε σιγουρα στον τελευταιο γυρο...