Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Μια χρονια με ματωμενα χερια, σε μια ανασα.

Σας ευχομαι υγεια και να μη βρεθειτε σε σχεσεις οπου εσεις θα αγαπατε περισσοτερο.

Σιχαθηκα τους Δικους μου ανθρωπους και μονο το δικο σου χερι μπορει να με σωσει. Αλλα εσυ δε θα το κανεις, θα διαβασεις την αναρτηση, θα ταλαιπωρηθεις για το αν ειναι για σενα, αν νιωσεις πως ειναι θα ευχαριστηθείς με το ποσο καλα μπορεις να με κανεις δυστυχισμενη, ενω στην αλλη περιπτωση θα αναρωτηθεις για ποιον μπορει να γραφω, υστερα μαλλον θα γυρισεις στην περιπωση Α.
Αλλα και παλι το θεμα ειναι οτι εσενα σε νοιαζει μονο η εαυτουλαρα σου και οτι τελευταια μερα του 12 φτασαμε εγω να γραφω για σενα.

Μετραω τη χρονια και μαλλον ηταν η χειροτερη. Εγραψα 7 τραγουδια ομως.

Δεν ξερω πως πανε αυτα.

Δε μου συμπεριφερεσαι σωστα, το καταλαβαινεις;
Θελεις να σε γουσταρω και να υπηρετω αυτο το ρολο, θελεις να σε θελω και καθε που παω να σωθω με τραβας λιγο, τοσο οσο να μη μπορω να σε κατηγορησω(η τυφλη) αλλα και να ασχολουμαι μαζι σου. Το καταλαβαινεις οτι το κανεις; Θυμασαι; Ειχες πει οτι μ αγαπας; το Θυμασαι; Οταν αγαπας τον νοιαζεσαι τον αλλο και του επιτρεπεις να ειναι ελευθερος. Εσυ δε με εγκλώβισες αλλα τωρα που ειναι το κομβικο σημειο αντι να συμπεριφερθεις σωστα και να με στηριξεις τι κανεις; Αυτο που περιγραφω απο πανω. Και ξερεις σε χρειαζομαι, εσενα και μονο εσενα, γιατι ειμαι να σκασω για να ξερεις.


Αλλα ΕΓΩ ειμαι μαγκας γιατι δε σου συμπεριφερομαι φλορικα, γιατι εγω δεν το βαλα στα ποδια οταν εσυ με αφησες, εγω σε περιμενα, ενω εσυ δες τι εκανες! Δες τι κανεις!

Ειχες πει μ αγαπας; Θυμασαι γαμωτο, Θυμασαι τιποτα;

Δεν εισαι ενταξει. Δεν εισαι ξεκολλα να νομιζεις οτι εισαι.!

Ειπες θα στειλεις και δεν εστειλες, νιωθεις οτι δεν ειμαι καλα και δε βοηθας. Δεν ειναι μαγκια ο εγωισμος σου πλεον. Και δε με γοητευει αλλο αυτο


Καλη χρονια, παρε το οσκαρ για το 12 γιατι ησουν ο ανθρωπος μου στα σιγουρα, και μη σε ξαναδω το 13!


Καλη χρονια ημων! 

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση.


Ειμαι μονη στο μεγαλο μου σπιτι στο ηρακλειο. Παραξενο και συμβαινει πρωτη δευτερη φορα οσο ειμαι εδω. 

Σκεφτομαι.
Δε μπορω ουτε να διαβασω ουτε να γραψω.

Ειχα καποτε ενα σκυλο. Ο αδερφος μου ειχε βρει, βασικα ειχαν παρατησει στην πορτα του μια κουτα με 5-6 κουταβια. Ηταν σα λαμπραντορ αλλα λογικα ημιαιμα. Εμενα ενα μου ειχε αρεσει απο την αρχη, του βγαλα ονομα και το χαιδευα πιο πολυ απο τα αλλα, ητανε κι αυτο βεβαια το πιο φοβητσιαρικο. Στην αρχη ολο κατουρουσε απο το φοβο του μεχρι που με εμαθε και κοιμοταν στα χερια μου και εγλυφε τη μουσουδα του και με κοιτουσε. Το ελεγα Κατερινα γιατι μ αρεσει πολυ το ονομα. Φανταζομουν τον εαυτο μου να το λεει, κατι του στυλ: "Κατερινα! Ελα! Βολτα, παμε αγαπη μου..." ή καπως ετσι. 

Ο αδερφος μου τα εδινε ομως γιατι αντικειμενικα δε μπορουσε να τα κρατησει, αλλα αυτο κανεις δεν το ηθελε γιατι ητανε ησυχο και ξενερωτο. 

Αλλα εγω ηξερα οτι θα το δωσει μια μερα σιγουρα μεσα στο καλοκαιρι οποτε, δε δεθηκα αρκετα μαζι του, γιατι λεω αφου ειναι σιγουρο οτι θα φυγει μην κανω εγω "ονειρα" σαν τη χαζη...! Γιατι εγω ειμαι καπως υπερβολικη σ αυτα, ακομα και με τα ζωα.


Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση. Οταν ξερεις οτι ο αλλος θα φυγει αλλα εσυ θες να τον αγαπησεις επειδη ειναι ωραιο να αγαπας καποιον(και δεν εννοω εναν τυχαιο καποιον εννοω καποιον που σου αρεσει να αγαπας). Και μαλιστα ενταξει αν φυγει λιγο πιο νωρις απο τον μεσο χρονο δεσιματος* ή πανω εκει που αρχιζεις να δενεσαι αλλα για φαντασου να το καθυστερησει!


Εγω οταν γνωριζω ανθρωπους που μου αρεσει να τους αγαπω και ενταξει δεν υπαρχουν ορια χρονικα (οπως να γνωρισεις ενα γαλλο στις 5ημερες διακοπες του στην Ελλαδα) νιωθω οτι δεν θα φυγει κανεις ποτε. Θελω να πω φτιαχνω μια μονιμοτητα στο μυαλο μου η οποια μου επιτρεπει να τρεφω τα συναισθηματα μου. Ετσι πληγωνομαι αλλα δε με πειραζει.

Αλλοι ανθρωποι πιθανολογω, αργουν παρα πολυ να "εμπιστευτουν" και να δεθουν. 

Αυτο που με ταλαιπωρει ειναι που κατα βαθος ειμαι τοσο... δεν ξερω πως να με πω... που ειμαι ή του υψους ή του βαθους. Αυτο κανει τη ζωη μου πολυ δυσκολη.

Η σχολη χρειαζεται κανα μισαωρο διαβασμα-ψευτοδιαβασμα, αλλα εγω ή θα διαβασω ενα τριωρο γεματο ή αστο καλυτερα δε γινεται! 

Με τους ανθρωπους, ή θα τους ερωτευτω και (ακομα κι αν δεν το δειχνω) δε θα ξεκολλαω απο αυτους ή θα τους σνομπαρω ως χαζους. Ακομα ακομα τους κατατασω σε κατηγοριες που ειναι ειτε καλοι ειτε κακοι. Οι καλοι οτι μαλακια και να κανουν τους συγχωρω και οι κακοι, οτι και να λενε δε μπορω καν να το σεβαστω. Θελω να πω μαλακια μου αλλα....



Οταν ζωγραφιζα πιο παλια... στην αρχη οταν το σχεδιο ειχε μονο τα περιγραμματα του τοπιου δεν ηταν καθολου πειστικο. Ενω υστερα εμπαιναν οι σκιες και με την ωρα φαινοταν ολο και πιο αληθινο. Ξεκινουσε απο κατι ματαιο και γινοταν πραγματικα καλο! Τελος παντων, το βασικο ειναι οτι μπερδευτηκα!


Α! παρακρουση!....

Το ερωτημα μου ειναι τι κανεις οταν εισαι σε μια ενδιαμεση κατασταση...

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Θυμος υπο αλλες συνθηκες...

Ειμαστε αλλου. Δεν υπαρχει αυτο.

Εγω κανω σαν κακια γκομενα.

Για να καταλαβεις, πες πως εχω ενα συγκροτημα. Ωραια; ωραια.
Ειναι τοσο σπουδαιο το συγκροτημα (για μενα) που η σχεση μου με... Ωραια δε μπορω να το εξηγησω. Τοσο απλα.

Στην ουσια, νιωθω οτι μονο εγω ενδιαφερομαι ενω και οι υπολοιποι εχουν δηλωσει αντιστοιχο ενδιαφερον με το δικο μου.


Σιχαινομαι κατι: Να αγαπαω παντα εγω περισσοτερο.

Και ξερετε σας σιχαθηκα που μου το βγαζετε αυτο, γιατι ισως λεω ρε παιδι μου ισως να μη μου αξιζει μια τετοια αντιμετωπιση.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ignorance is bliss

Διαβαζω τα κειμενα της κι υστερα οι σκεψεις μου γινονται πιο σκοτεινες. Ποσο ευτυχισμενη ειναι... τη ζηλευω. Ζητα το Α και το αποκτα, κι ολα ειναι απλα οταν αυτο που θες ειναι απλο. Τελοσπαντων.

Τα περιεργα μυαλα, τα διεστραμενα και τα ματια που γυαλιΖουν. Κι οι σκεψεις που θεριευουν και σε βγαζουν απο την ασφαλεια σου και σου χαλανε τα σχεδια και τα κανουν ολα πιο δυσκολα και ζητουν το παρατολμο που ειναι και παραλογο ακομη.

Τα περιεργα μυαλα που σκεφτονται και λειτουργουν και φτιαχνουν και καταστρεφουν που φανταζονται και γκρεμιζουν που μελετουν.


Τα περιεργα μυαλα που κανουν τα ματια να ειναι ομορφα και τις συμπεριφορες να ειναι γοητευτικες και τις λεξεις να ειναι λιγες και τις κινησεις μετρημενες.

Τα περιεργα μυαλα που ερχονται σε οργασμο με την εξωτερικη ομορφια και ουτε κεινα ξερουν τι ψαχνουν.

Τα περιεργα μυαλα που ζουν δεκα ζωες σε μια σκεψη,

Ή τα περιεργα μυαλα που απο τη σκεψη δε ζουν.

Τα περιεργα μυαλα, που δεν ηταν αλλα εγιναν ετσι με τοσα που ειδα.

Τα περιεργα μυαλα που αρρωσταινουν.

Τα περιεργα μυαλα που ερωτευονται...


Ολους εσας που εχετε τετοια μυαλα σας αγαπω, σας λατρευω! Αυτα...

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Glimpses

Βαζει το χερι στο πιγουνι ή στα μαλλια, ή στη μεση και οτι κανει ξερει πως να το κανει. Καλα μην πω για το γαματο στομα, γενικα δηλαδη το προσωπο.


Αλλα κοιτα τωρα,πως να περιγραψεις τον ηλεκτρισμό; Εγω θυμαμαι να κοιταζομαστε στα ματια και αυτο να ειναι ο ορισμος. Θυμαμαι να μαθαινω τ ονομα σου και να σε κοιταζω απο την αλλη ακρη του μπαρ κι εσυ να ανταποδιδεις κι εγω να λεω μεσα μου: "Μμμαλιστα!". Κι υστερα να μου κλεινεις το ματι κι εγω να σφιγγω το σαγονι μου και να αφηνω τη ματια σου για να χαμογελασω αλλου.

Κι υστερα  θυμαμαι να βρισκομαστε στην πιο μεγαλη πολη σ ενα ξενο κρεβατι κι οι δυο, και γω απο ντροπη να μη σ αγγιζω κι εσυ απο άγνοια. Και να σε κανω οτι θελω μεχρι ενα σημειο φυσικα. Και να σε χαζευω αλλα παλι να κρατιεμαι(ειμαι σκληρη εγω).


Ολο το βραδυ μιλουσαμε κι υστερα οταν σηκωθηκαμε για τσιγαρο και για να δουμε το ξημέρωμα στο φωταγωγό σκεφτηκα πως εμεις καναμε σεξ με τα λογια. Δεν ξενερωνεις απλα φουντωνει η θεληση για το συγκεκριμενο συνδυασμο μετα απο κατι τετοια βραδια...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Βιαστικη αναρτηση σε ξενο σπιτι (παλι)

Θελω να με διαβαζεις και να γινεσαι πλουσιοτερος.


Μα εγω σε κερδισα με τοση προσπαθεια
Εγω που τα αστερια σου μαθαινα τα βραδια
Εγω ειμαι ο τοιχος που γεμιζεις σημαδια...Και γραφεις τ ονομα σου πανω μου


Περυσι ολη τη χρονια προσπαθουσες οποτε μπορουσες να περνας καλα, φετος το ιδιο. Φτηνια και φτηνια και δεν εχω πως να σε χαρακτηρισω... Απορω πως πιστεψα σε κατι αλλο απορω! Το μονο ευχαριστο ειναι οτι εχεις ασχημινει λιγο και δε μου αρεσει αυτο που ειδα σε κατι φωτογραφιες σου στο facebook.

Δεν ερχομαι γιατι δε θα μπορω να φυγω γιατι η καριολα η ζωη ξερει πως να σε κανει να μετανιωνεις για τις σωστες σου επιλογες....


Μου αρεσει ο τροπος που λιγο λιγο αλλαζω, μεγαλωνω, μονη μου. Μετανιωνω και αποφασιζω. Δυσκολευομαι και αναζητω. Ισως η αθηνα μου αρεσε καλυτερα.

Αλλα εσυ που κανεις το θυμο μου να γινεται λυπη, που μετουσιωνεις την ανικανοτητα μου σε αναπηρια πηγαινε και στεναχωρησου λιγο, μαλακα! (πηγαινε και πεθανε δε θα μπορουσα να πω γιατι δεν το εννοω)

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Ουτε να γραψω... Αλλα φταιει κι ο χωρος...

Παραξενα. Να φορω τα ρουχα σου και να γινομαι ομορφη. Θυμαμαι και θυμαμαι κι ολο συλλογιζομαι το προσωπο σου, ξερεις μπορω να μιλαω για σενα για ωρες οπως επισης μπορω να μιλαω με σενα για ωρες. Και χτες στο τηλεφωνο επαψα για να μην πληγωθω. Γιατι ετσι γινεται εγω οταν ακουω τη φωνη σου σε ερωτευομαι και μαζι σου εχω την ατυχια να πληγωνομαι απο το τηλεφωνο και την ταση να σε συλλογιεμαι καθε τοσο. Κι ετσι σταματαω να γραφω για σενα παλι γιατι, ε δεν υπαρχει λογος. Και χτες μου ειπες οτι ψαχνεις ενα μολυβι, κι εγω ηξερα οτι ηταν 8Β, κι εσυ ξαφνιαστηκες, μα εγω θυμομουν, εγω θυμαμαι...


Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Σε Θελω μαλλον...

Εγω εχω φτιαχτει για σενα κι εσυ εχεις φτιαχτει για μενα...

Και το βλεπω αυτο τωρα που γνωριζω καινουργιους περισσοτερους ανθρωπους.

Εγω εχω φτιαχτει για σενα κι εσυ εχεις φτιαχτει για μενα.

Δεν εξηγειται αλλιως να μη μπορω να αγαπησω τιποτ αλλο. Δεν εξηγειται να μην ταιριαζουνε τα χερια μου με αλλα. Δεν εξηγειται αλλιως.

Τα πιο ομορφα ματια εχεις. "Τα ματια σου ζουνε μια θαλασσα θυμαμαι". Μα σε κοιτουσα και χανομουν που λενε...

Κι υστερα οι σκεψεις μου, ολο για σενα γραφουν ενω απο ντροπη ή μυστικοπαθεια γι αλλα ασχετα μιλουν.

Εγω εχω φτιαχτει για σενα κι εσυ για μενα.

Γι αυτο γιναμε σπουδαιοι μαζι. Εγω σου εμαθα κι υστερα σε εμαθα.

Εγω εχω φτιαχτει για σενα κι εσυ εχεις φτιαχτει για μενα...

Δεν το βλεπεις το υπεροχο; Δεν το βλεπεις πως κοιταζομαστε αναμεσα στους τοσους; Τη φωτια δεν τη βλεπεις;

Εγω εχω φτιαχτει για σενα κι εσυ εχεις φτιαχτει για μενα...

Δε γινεται να μην το βλεπεις...


Γινεται;



Μαλλον γινεται.


Κι οπως λεει η Σ.

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω
Να ζούμε αιώνιους χειμώνες και στιγμιαία καλοκαίρια είναι άδικο.
Είν' άδικο να σ' αγαπώ κα να μη σ' έχω.

μα είναι κρίμα να φοβάμαι τρίτων τις σκιές
να τρέμω τους περαστικούς είν' αμαρτία, δε νομίζεις;

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω.
Να σ' αγαπώ κι άλλοι να σ' έχουν είναι άδικο.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Δεν εχω τι να σου πω ετσι που τα κανα...

Εγω παντως στην κοκκινη εικονα σου βλεπω εναν ανθρωπο να ακουμπα το προσωπο ενος αλλου ανθρωπου, μαλλον ειναι ωστοσο ενας ανθρωπος και τα χερια του.

Η μαλακια ειναι οτι εισαι ομορφη κι οτι εγω ο μαλακας ποτε δε στο ειπα.

Σημερα στη σχολη ψαλαμε. :)))

Δε μου λειπεις γιατι δε σε εχω εδω και χρονια, απλα θυμαμαι ξεκαθαρα την πιο ξεκαθαρη αγαπη που εχω δει. Ετσι ζηλευω αυτο που ειχες τοτε κι αυτο που ειχα εγω κι αυτο που ειχαμε πιο πολυ, κι ας μην ημουν σε θεση... κι ας μην ημουν...

Ποσο λιγη και ποσο λαθος εχω υπαρξει... Λες και τωρα μικροτητες να γραφω και να κανω που θα τις καταλαβω καποτε στο μελλον;...






Μουσικο πανεπιστημιο Θεσσαλονικης σε λεω...! Και Αριστοτελους και τα σχετικα... Δικο μου σπιτι και τετοια...

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Στο γραφειο σου ειχε ενα βιβλιο του τιτου πατρικιου κι ολο μου μιλουσες για τη ζωη μας στην αθηνα σα να ειχαμε ερωτευμενη σχεση....

"Το σπιτι μου εχει φως και θα σ αρεσει.
- Θα ρθεις;
- Θα ρθω.

- Για ποσο;
- Για οσο θελεις.

Θα ειναι απογεμα και θα χει κρυο, αλλα στο σπιτι μας θα χει ζεστη! (Το σπιτι ΜΑΣ, μαλιστα) Εγω θα πινω καφε κι εσυ θα μου παιζεις μουσικη και θα μου τραγουδας. Κι υστερα θα βραδιαζει και θα κοιμομαστε αγκαλια. Και μετα θα ρχεται το πρωι, θα σηκωνομαι πρωτ' απο σενα και θα σου φτιαχνω καφε, υστερα οσο εσυ θα κοιτας απο τη μπαλκονοπορτα εγω θα κανω μπανιο, κι ισως να τραγουδας παλι, να σ ακουω. Μετα θα ντυνομαστε ζεστα και θα πηγαινουμε βολτα στο κεντρο, συνταγμα μοναστηρακι, οπου θες. Και θα κανει κρυο κι εγω οταν δεν το περιμενεις θα σου πιανω το χερι, κι οταν εσυ με ξεχνας χαζευοντας τις βιτρινες θα σ αγκαλιαζω απο πισω και θα σε μυριζω κι εσυ θα σηκωνεις το κεφαλι πανω. (Βλεπεις οτι αυτο που περιγραφεις δεν ειναι φιλια ετσι; ) Μετα θα γυριζουμε σπιτι και ισως βλεπουμε ταινιες κι υστερα εσυ παλι θα θες να κοιμασαι κι εγω θα σου ζηταω να ασχοληθεις μαζι μου κι υστερα θα θυμωνω και θα πηγαινω μεσα γιατι εσυ θα μου λες "Σκασε!". Και μετα θα ρχεται το βραδυ και θα κοιμομαστε αγκαλια, οχι οπως τοτε που με εδιωχνες και μου ελεγες "Ζεσταινομαι!". (Μαλιστα). Μεχρι που στο τελος θα το κανουμε να ησυχασουμε."


Μου αρεσει καπως η φωνη σου οταν ησυχαζεις.
Δε γινεται ολα που λες να ειναι αληθειες, οποτε διαλεξε στα τοσα που εχεις πει τοσο καιρο σε διαφορετικους ανθρωπους ποια ειναι αληθεια και ποια οχι.

Προσπαθεια ενα, δηλαδη ουτε ο θεος δεν το θελει!

Ξεκινησα να σκεφτομαι το κειμενο μου και ειχα αποφασισει τι θα γραψω μεχρι που επεσα σε αυτο!
το οποιο και αγαπω...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Το ραβδι του βολτι και το ραβδι του ποτι

Θα με ψαξει, το ξερω. Οσο εγωισμο κι αν εχει κι οσους ομορφους(στα επιφανειακα κριτηρια) κι αν συναντησει, εμενα θα ψαχνει. Ή το ελπιζω ή το ξερω αυτο, κατι αναμεσα. Και θα ζηταει τη δικη μου συνταξη, τη δικη μου μουσικη αυτα που λεω, ποιος ξερει και τι αλλο. Παρ οτι μ εχει πεισει οτι δεν ειμαι απαραιτητη, εγω κατι θυμαμαι απο την αποτελεσματικοτητα μου πανω στους ανθρωπους. Και θυμαμαι να ενθουσιαζομαι με καποιον κι υστερα εκεινος να με λατρευει και να λεει στους αλλους για μενα, κι οταν εγω εξαφανιζομαι να με περιμενει, κι οταν εγω δε γυριζω παλι να με περιμενει. Κι ετσι εχω στρατιες ολοκληρες να με περιμενουν γνωριζοντας το ή οχι. Ετσι ηταν παλια, ετσι ημουν, οχι οπως με σενα που δε μπορουσες ή που δε μπορουσα, δεν εχει σημασια...

Εγω θα ειμαι στον ομορφο βορρα. Ενω εσυ στο κεντρο. Μαντεψε λοιπον ποιος πεφτει πιο μεσα στις περιγραφες μου απο τους κεντρικους ανθρωπους που εχετε εκει κατω.... Εσυ. Θα με ψαχνει και θα με βρισκει σε σενα. Κανε οτι θες εσυ. Καλυτερα εσυ σε καθε περιπτωση. Αχ τι λεω! Εγω ξερω πως θα σιχαθω, το ξερω αλλωστε αν η ιστορια επαναλαμβανεται (ξερεις εσυ) σ ενα βραδυ θα βριστουμε, δηλαδη εγω θα βρισω, και θα τελειωσουν σχεδον ολα. Αλλα ρε φιλε αυτο το πραγμα μεταξυ μας ειναι πολυ ενδιαφερον, δεν σε διαβαζα για μερες γιατι ειχα θυμωσει. Και στο τηλεφωνο τοτε σου ειπα ψεματα πως ολα ενταξει για να σε καθησυχασω, αλλα ουτε εδωσα σημασια στο αν με πιστεψες.


Κι εγω θα τα καταφερω σε καποια φαση και σε παρακαλω θυμησου να καμαρωσεις για μενα τοτε. ναι; Και θα τραγουδαω οπως παλια, απο θριαμβο οχι απο αναγκη. Γιατι κακα τα ψεματα κολλητη εμενα αυτη η ιστορια μ εχει καταστρεψει. Και θα γραφω κι αλλα τραγουδια και θα γελαω και θα με αυταρκης και θα μαι εγω μονο εγω και ελευθερη. Και δε θα φοβαμαι να πιω, μην πω κανα ονομα κανα στοιχειο, μην καρφωθουμε και μην καρφωσουμε ατομα και καταστασεις και δε θα λεω την ιστορια σε κανεναν αφου δε θα υπαρχει ουτε ιστορια ουτε καποιος. Θα ειμαι εγω και οι αλλοι, δε θα διαφερει κανεις, ισως οι δυο μου η Ν και η Μ... ισως εκεινες. Και θα τραγουδαμε και θα ναι ωραια και θα λεω τις βλακειες μου και θα γελαμε.

Ναι ρε φιλε θα μαι καλα. Και τα χριστουγεννα λεω να παιξω κανα λαιβ μονη μου στην κρητη γιατι να σου πω κατι, μου αξιζει...

Να με φοβασαι οταν θυμωνω. Γιατι ολο ειναι γυαλινα, κι αμα σπασουν τελος. Ετσι κι εγω ανθεκτικη αλλα φτιαγμενη απο γυαλι.


Σε περιμενω στη Θεσ εξυπνοφτερο!


Μα δεν ειναι πολυ ωραιο; σου λενε ολοι:
κι εσυ Θεσσ ε; και απαντας
ναι κι εγω θελω!
και χαιρεσαι!


Θεσσαλονικηηηηη λαλαλαλαλαλαλαλα!



Οσο σκεφτομαι οτι τοτε δε σου μιλουσα κι εσενα δε σε νοιαζε, κι οτι με εκανες περα χωρις κοπο κι οτι χωρις να το καταλαβαινεις με χρησιμοποιεις εξοργιζομαι. Και ξερεις κατι, δε σε πιστευω, ουτε την ακριβη αγαπη ουτε τιποτα. Κι αν σε ενδιεφερε θα με ειχες πεισει, αλλα ξερω. Με χρησιμοποιεις και δε σε νοιαζει ουτε καν να το δεις, η ευγνωμοσυνη δε σημαινει πως δεν το κανεις... Αλλα εγω αντεχω ρε! Κι αν σπασω τοτε θα χαρουμε ολοι κυριως εγω ομως. Ασε δε σε σκεφτομαι αλλο γι αποψε γιατι θα θελω να σε χτυπησω και δεν ειναι σωστο...

                                                                 

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

To φητα...

Θυμαμαι εκλαιγα κατω απο το στρωμα, εκλαιγα ενα οριστικο αντιο. Και φοβομουν οπως τωρα, και εκλεγα οπως τωρα, σιγανα να μη με ακουσουν.




Οπως και να εχει, εισαι η πιο ομορφη αγαπη που εχω. Δεν εχω επιλογη παρα το να γυριζω σε σενα, εσυ θα με διωξεις και το κριμα στο λαιμο σου.



Και κλαιω βουβα με λυγισμένο λαιμό με τα δάκρυα να φτανουν στο στόμα. Δε θελω να ξαναζησω αποχωρισμό πειραζει. Δε θελω να αποχωριστω εσενα. Δε θελω. Τελεία.


Σ αγαπω

Μη φοβασαι μια κλειστη πορτα μου (αυτη δε θα υπαρξει) να φοβασαι ενα αδειο σπιτι μου...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Ποδοσφαιρικα παπουτσια.

Η απορια μου ειναι αν θα τα παρω μαζι μου. Τα αγαπω πιο μικρη τα καθαριζα με την παλια μου οδοντοβουρτσα.


Κι εγω προσπαθουσα παντα και τωρα σιχαθηκα και μου τη σπαει αυτο που κανεις. Που βλεπεις ποσα περιθωρια εχεις και ακροβατεις στο σκοινι που μας δενει και πλησιαζεις. Και σα να μην προκειται να σπασει ποτε αυτο το σκοινι και αντι για σκοινι λαστιχο να ναι, φευγεις και δοκιμαζεις τις πληγωμενες μου αντοχες. Κι εγω ετοιμη να αφεθω σε σενα (αγαπη μου) πληγωνομαι σε καθε βημα σου.


Μπα ξαφνικα με θυμηθηκες; Τοσα χρονια που λεω και γραφω και σημειωνω ρηματα που θελω να κανουμε μαζι εσυ που εισαι; Πουθενα ή μου φαινεται...


Και σενα μωρο μου σου αρκει... Και βλεπεις τηλεοραση, ποτε ειδησεις ποτε αθλητικα, αμερικανιες, σειρες του μεγκα. Και σου αρκει βεβαια. Κι υστερα πας για υπνο στην ανακουφιση που σου ειπα απο ενα ποιμα: κοιμησου η καρδια μου ξαγρυπνα... Το βαρος πανω μου λοιπον, ετσι κανεις. Και σου αρκει, αρχικα να μη σηκωνεις βαρος.
     Κι υστερα θες τη συμβολη μου ολο διψας κι ολο ποτηρια με δροσερο νερο σου φερνω απο την κουζινα. Και σου αρκει, αφου ουτε σταγονες ριχνω στα πατωματα ουτε καποιο ποτηρι εχω σπασει οπως οι μεχρι τωρα....... δε βρισκω χαρακτηρισμο.
     Μετα σου διαβαζω ποιηση και σου παιζω κλασικη μουσικη να ηρεμησεις, οσο μου επιτρεπει η μορφωση μου και τα στοιχεια τεχνης μεσα μου για τα οποια δουλεψα σκληρα. Και σου αρκει νομιζω, αφου καλυτερα απ ολους σε ηρεμω και καλυτερα απ ολους σου διαβαζω, με τους ρυθμους που θες και με χροια που να σ αρεσει, ουτε πολυ μπασα ουτε πολυ πριμα.
    Και σου αρκει κι ολο παιρνεις παιρνεις και σου αρκει, υποθετω. Μα ομως εγω προσπαθω.

Και μια μερα θα βρεθει καποιος πιο ικανος απο μενα και φυσικα θα τον προτιμησεις αφου μ αγαπας επειδη σε εξυπηρετω και σε καλυπτω κι οχι επειδη ειμαι εγω ή ακομα καλυτερα χωρις λογο. Μ αγαπας επειδη ειμαι καλη οχι επειδη ειμαι για σενα. Και γι αυτο και μονο περιμενω ποτε θα σπασω.  Κι αυτος ο τροπος να αγαπας φως μου ειναι χυδαιος.




Ωραια φαση.
Μαζευεις τον εαυτο σου και ξεκινας απο την αρχη. Μισερός εισαι. Ομως δε φοβασαι και δε σε νοιαζει. Αντε τελειωνε λοιπον...


Κι επειδη σου μυρισε τωρα να με ψαξεις δε σημαινει οτι εγω ειμαι μαλακας να με πιανεις και να με αφηνεις... Κι αν εγω υποκυπτω αφου δε μπορω αλλιως δεν περιμενω απο σενα τετοια αντιμετωπιση, λες και ειμαι μαλακας λες και ειμαι προς χρηση ξερω γω...



Μετα τους αγωνες οι ποδοσφαιριστες κανουν αποθεραπεια. Αντεχουν 120 λεπτα αγωνα και πεναλτι, και εννοω οι καλα προπονημενοι...



Τεσπα δε γαμιεσαι...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Εσυ με αφηνεις στον αερα, οποτε εγω χανω κατι που δεν ειχα...

Περναω ενα ενα τα δωματια. Μετραω τις αναγκες μου σπαταλα. Χρειαζομαι εκεινο, εκεινο κι εκεινο. Παλι θα σε χασω χωρις να το καταλαβω. Σε δεκα ή και 15 μερες ποια η διαφορα, παλι θα σε χασω στο τελος και μαλιστα χωρις να το καταλαβω. Οπως τοτε, κι οπως καθε επομενη φορα υποθετω.

Ξερεις, εμαθα. Πια εχω μαθει. Με λυπη εμαθα να χανω τους ανθρωπους. Μια οι καταστασεις, μια οι συμπεριφορες κι αλλοτε οι συγκυριες. Μα ξερεις, εμενα δε με νοιαζει ποιος φταιει αλλα ποιος την πληρωνει.

Κι εψαχνα χτες το κινητο μου και βρηκα θαμενα κατι μηνυματα σου.
"Μολις θα σου εστελνα...μολις τελειωσαμε...κι εγω σ αγαπω μικρη μου... Τι κανεις;"
Και θυμαμαι τη μερα εκεινη, μα μετρωντας τα χρονια ολο και μας χωριζουν περισσοτερα.

Εμαθα να σε χανω που λες, και δε με νοιαζει. Εμαθα στον καθρεπτη να βλεπω μονο εμενα. Εμαθα να κανω ονειρα χωρις αλλους ανθρωπους για να μπορω να πιστευω σ αυτα. Εμαθα να μην βασιζομαι σε αλλους, να μην περιμενω απο τους αλλους και ισως να μην εμπιστευομαι.

Οσο σ αγαπω και θελω να τα ξεχασω και να το πιασω απ την αρχη και να εμπιστευτω και τα σχετικα, τοσο εσυ με αφηνεις στον αερα. Με πολυ τεχνη το κανεις δε λεω αλλα το αποτελεσμα ειναι το ιδιο. Οποτε εγω χανω κατι που δεν ειχα, σιγα το πραγμα.

Εμαθα ομως πως μπορω, οσο περναει απο το χερι των ανθρωπων,
να εχω οτι θελω αμα προσπαθησω γι αυτο.
Εμαθα οτι αντεχω περισσοτερα απ οσα νομιζα.
Εμαθα οτι μπορω να αγαπω με πιο ομορφους τροπους απ οσους ηξερα.
Εμαθα να κανω τον εαυτο μου οτι θελω
γνωριζοντας ωστοσο πως αυτο απαιτει κοπο.
Εμαθα πως μπορω να "κερδισω" εναν ανθρωπο απο το πουθενα
οταν καταφερα να σε φερω στη ζωη μου.
Εμαθα να γραφω και να τραγουδαω.
Εμαθα να κοιταζω, να ακουω, να μυριζω, να κανω υπομονη.
Μονο να ποναω ηξερα απ οτι φαινεται και να μιλω,
κι αυτο ουτε ωραια ουτε ομορφα.

Αλλα ολα αυτα τα μαθα μονη μου. Οποτε πες μου εσυ τι χανω ή αν πρεπει να ξεπληρωσω καπως. Μονη μου λοιπον θα τα καταφερω κι αλλου.... Φευγω! Πλησιαζουν οι μερες κι εγω φευγω! Και θελω να παρω ρουχα κι αντικειμενα, τιποτα αλλο. Τα υπολοιπα θα τα ξαναφτιαξω εκει μονη μου, με τα χερια μου.

Φευγω κι ελπιζω.
Μακρια σου.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Βολικη.

Τραγουδακι

Δεν εχω τι να γραψω. Μπραβο μου. Σ αγαπω.
Προσεχτικα μοναχα μην σε ερωτευτω γιατι...καηκαμε

-Ξερεις πως καταστρεφει η φωτια;
-Αφηνει σταχτες. Ενα δασος ωστοσο
 μπορει να αποκατασταθει με αδιακοπη
 ανθρωπινη προστασια και φροντιδα.
Απολυτη καταστροφη παντως
θα προκληθει σε περιπτωση νεας
πυρκαγιας στο αναδασωμενο εδαφος.

και δε με νοιαζει αλλα δευτερη φορα σ ενα χρονο παραπαει.
Καληνυχτα σε σενα, ισως και στους αλλους, αλλα κυριως σε σενα.

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Φταις κι εσυ ρε φιλε ομως...

Θελω μια μερα να πιω τοσο πολυ και να ρθω μπροστα στα ματια σου και να σου πω:
"Θελω εσενα. Και μονο εσενα θα θελω."

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

αγαπη μου

κολαση αγαπη μου

λειπεις... ή εισαι δω, τι σημασια εχει...

κολαση που λες.

Μεσα σε μια κολαση τραγουδω και βραζω αναμεσα σε γνωστους και ξενους.

γυμνωνω το πνευμα ως ενδειξη δυναμης, γνωριζω τον εαυτο μου γυρω ως ενδειξη περιεχομενου.

Ομως σε τραγουδαω, ερωτευμενη με πικρα. Και αναζητω εκεινο που εχει τ αγγιγμα σου και φωναζω τ ονομα σου να το ακουω, κριμα ειναι να μη μ ακους. Σ αγαπω! Μ ακους;


Ξερεις σιχαινομαι (και) τα θαυμαστικα, υποβαλουν και λενε στον αναγνωστη, νιωσε! ενταση ή κατι τετοιο ή καπως ετσι... Αλλα στο δικο μου για σενα Σ ΑΓΑΠΩ δεν υπαρχει αλλη στιξη. Δεν...δε... δελτα καρδια μου και φως μου. Μου ελειψες, θελω να σ αγγιξω. Αυτο ειναι το δυσκολο, οταν μου κανει καλο να σε σκεφτομαι αλλα για να σε ξεπεραω πρεπει να μην το κανω, και ναι σ εχω ξεπερασει σε μια περιπου δυστυχια που περιμενει να φανεις. Και ναι, ελευθερη απο σενα πλεον πινω και νιωθω πως το κανω για ενα τιποτε και μια πληγωμενη...καυλα. Κριμα ειναι να υποτιμω το ενστικτο. ΣΕ ΘΕΛΩ! Τι αξια; ποια αξια;


Η δικη σου ομορφια, η δικη μου αισθητικη. Εσυ, το φως για μενα, το σκοταδι, τα παντα...
Ποια ζωη να υπαρχει πριν απο σενα....


Αξιζεις; ¨Η εγω φταιω...

Κοστιζεις περισσοτερο απ οσο αξιζεις.....

Μ αγαπας;
Πες μου
Θελω να σε δω
Δεν δε

Θα ερωτευτω ενα βουνο που να ξερω πως δεν αλλαζει θεση...

Ηλιος ημουνα ηλιος και θα πεθανω... Ελπιζω με τελυταιο φως, εκεινο του χειμωνα που δεν κοιτα το προσωπο μα το σωμα σου.

Καλυτερος ο θαυμασμος μου παρα ο ερωτας μου για σενα που δε θες απο μενα τα παντα, καλυτερα ο θαυμασμος μου,


Καληνυχτα αγαπη μου και ζωη μου και ζωη μου και στεργια μου και φως μου. Καληνυχτα... Ονειρα γλυκα, ονειρεψου λουλουδια. Σ αγαπω.

Λες αυριο να χω μετανοιωσει; οχι τιποτα αλλο αλλα εχω πιει κιολας...

Σκατα...

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Γαμα,Δελτα,Εψιλον,Ζητα,

Δυσκολευομαι. Ετσι συμβαινει συνηθως με κεινους τους μυστικοπαθεις τυπους που κρυβονται.

-Να σε ρωτανε πως εισαι κι εσυ να απαντας τιποτα
ενω εχεις ζησει μολις χτες το πιο συνταρακτικο
πανω κατω της ζωης σου.

-Να εισαι δυστυχης με συγκεκριμενους λογους και να παραθετεις
την κουραση ως αιτια δυσθυμιας.

-Να σε συνδεουν μυστικα και πληροφοριες με ανθρωπους τους οποιους
υστερα χανεις οταν ο κυκλος εκεινων που
"μπορουν να ξερουν" οφειλει να μικρυνει.

-Να θες να φωναξεις σα να μην υπαχρει αυριο
και το ιδιο το σημερα να στο απαγορευει.

-Να γινεσαι αντικοινωνικος οταν το μονο σου μεσο σου για κοινωνικοτητα
ειναι τα συναισθηματα σου τα οποια πλεον δρουν εναντιον σου
και ξεμπροστιαζουν την σπουδαιοτητα και το μεγαλειο σου.

-Να αδιαφορεις για τους "μικρους" ανθρωπους,
μα σιγα σιγα το πληθος αυτων να μεγαλωνει.

-Να ερωτευεσαι το λαθος ανθρωπο,
να αναλωνεσαι σ αυτον,
να χανεις ολες σου τις αντοχες
και τη θεληση.

-Να φοβασαι να πεις την αληθεια οταν το ψεμα
ειναι πολυ πιο ευκολο και δε χρειαζεται εξηγησεις.

-Να αντιπαθεις πρωτογενως τους γυρω σου.

-Να θεωρεις ρατσιστικα
το ειδος νοημοσυνης τους ανουσιο
για τα δικα σου θελω.
-Να εισαι ερωτευμενος πληρως και ολοκληρωτικα
με εναν ανθρωπο που παντα λειπει
και σου σκορπαει
μιζερια
απογοητευση και
ανασφαλεια.
-Και τελος να δινεις ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ.


Και ναι χαθηκα απο τους ανθρωπους, το ξερω. Λυπαμαι.

Καληνυχτα αγαπη μου,
και ξερεις σε σιχαινομαι,
και μαζι με σενα κι ολους τους αλλους,
και μαζι με σενα και μενα μαζι.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Σχεδια.

Δεν ξερω για ποιον να γραψω. Καλο και κακο σημαδι, σε ξεπερναω σημαινει και κατα συνεπεια αδειαζω. Οτι αξιζε απο αυτες τις διακοπες ηταν τα χαμογελα της Κ. και οι συζητησεις με τη Μ.

Σχεδια:
Κανω σχεδια για να κερδισω τους ανθρωπους, προγραμματιζω τι θα πω πως θα φερθω, ποτε θα μιλησω κι ολα αυτα κατω απο μια ψυχρη λογικη.

Για να σε δω...

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

EΛΛΑΔΑΡΑ ΡΕ!

Ερχονται στην Ελλαδα για μια καλυτερη ζωη κι υστερα αγαπουν τον τοπο. Εμεις τους διχνουμε την ασχημη πλευρα και των ανθρωπων και της χωρας. Ντροπη μας.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Βlow up

Μην το γελας φιλε, μονοι μας θα μαστε...

"-Γιατι ξερω πως θα γυριζω σπιτι μου και θα ειμαι ευτυχισμενη και θα ξυπναω το πρωι και θα φοβαμαι μη σε χασω, και ξερω πως δε μπορω να το αντεξω αυτο...
-Δε σ εχουν ερωτευτει μαλλον... Τι σε κανει να πιστευεις οτι εγω θα επετρεπα να εχεις αμφιβολιες..."


Το παραξενο ειναι που υπαρχει ενας σιγουρος τροπος να μη σκεφτομαι εσενα κι εγω δεν τον εκμεταλευομαι, αν και εχω παψει μαζι σου, μενει η συνήθεια ισως.

"-Και ξερω πως αν με ερωτευτεις θα με κανεις να σε ερωτευτω κι εγω και θα ειμαστε καλα ομως εσυ θα μου δινεις τοσα πολλα κι εγω θα θελω λιγα...
-Δε μπορω να κανω κατι γι αυτο..."


"-Δεν ηθελα κατι απλα το ενιωσα και στο ειπα.
-Ναι αλλα αφου δε θες κατι τοτε γιατι με ξεσηκωνεις; Αν δεν ελεγες τιποτα θα ηταν ολα οπως πριν. Γιατι με ξεσηκωνεις;"




Στις ναρκωτικες σχεσεις, οτι αρχιζει ομορφα τελειωνει ασχημα,
ξερεις μια μεγαλη δοση μπορει να σε στειλει ή και
απλως μια μερα παραπανω έλλειψης...

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Θελω να φωναξω το ονομα σου αλλα κρατιεμαι.

Φυγατε. Αργοπορημενοι ηρθατε, αργοπορημενοι φυγατε.

Ξυπνησα και καθαρισα το σπιτι, εσπρωξα καναπεδες τραπεζια τραπεζακια καρεκλες και σκαμπο για να φυγουν σκονες και βρομιές. "Προσπαθησες να εισαι κατι αλλο κι ας μην πετυχε". Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Εβρεξα με το λαστιχο το μπαλκονι και καθαρισα απο τη μια γωνια στην αλλη. Λες και το χρωστουσα στο σπιτι μου. Κι υστερα στην κουζινα καθαρισα πιατα και ποτηρια και μαχαιροπίρουνα, λες και το χρωστουσα στα ποτήρια του σπιτιου μου.

Κι υστερα εκατσα στον καναπε. "Κι ας μη σε κουνησα οσο θελω απο τη βολη σου...παρ ολα αυτα σ ευχαριστω". Και σκεφτηκα πως ετσι κανω και στους φιλους μου. Τους αφηνω κι επειτα γυριζω με συμπεριφορα σα να τους χρωσταω. Και βλεπεις με δενει η υποχρεωση γιατι, μαλλον απο ντροπη, νιωθω πως πρεπει-θελω  να δινω. Καθε μερα και καθε δευτερη μερα και οταν εχω να δινω κι οταν δεν εχω να βρισκω.

Μα πιο μετα σκεφτομαι πως αυτο το βαρος να με βαραινει μοναχα εμενα ειναι αδικο. Γιατι μπορει να μη χρησιμοποιησα τη βεραντα μας ολο το χρονο, μα χτες το βραδυ με τοσους φιλους την ξεπληρωσα  και χρησιμοποιησα ολα τα ποτηρια! Και με τα πιρούνια το ιδιο μαλιστα πηρα μερικα απο το καλο σερβιτσιο που η μανα μου φροντιζει να μην αδικειται. Και σκεφτομαι πως οι δικες μου ισοροπιες οταν μου ξεφευγουν παλι τις αναπληρωνω ακομα κι ετσι, με μια συνευρεση φιλων μια φορα το χρονο, αλλα οι αδικιες των αλλων; Γιατι εγω ποτε δεν ειπα πως δεν ειμαι αδικη, ουτε ειπα ποτε πως ειμαι ενταξει, ομως για μενα μαθαμε. Για σενα; Τα δικα σου λαθη; Ποσο δικαιος εισαι με το δικο σου σπιτι;


(...)
Αλλωστε το θεμα ειναι να ξεπληρωνεις και το σπιτι να ξαφνιαζεται οχι να περιμενει ανυπομονα μια πληρωμη που αργει κι οταν φτανει δεν το καθαριζει καλα. Εγω το σπιτι μου το καθαρισα... Σα να του το χρωστουσα! Εσυ;

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Ο τιτλος διαβαζεται και ως "ολη την ωρα" και ως "πιο περα απο"

Συνέχεια στα όρια κουράζομαι κι εγώ
να σε ταξιδεύω και να ναυαγώ...

συνέχεια στα όρια λες κι είναι για κακό
να 'ναι μια φορά κανονικό...
πού 'ναι τα κλειδιά δε σου λέω γεια
όταν φεύγεις το 'χω γρουσουζιά...


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Αναρτηση για δυο

"Kαι ξερω αγνωστοι θα γινουμε
Θα μενουμε μακρια
κι αν ειπαμε ως εκει τ αφηνουμε
Φοβασαι αγαπη μου στα ψηλα..."


Σε ερωτευομαι τις νυχτες. Ειδικα εκεινες που ακουω τη φωνη σου στο ακουστικο να μου λεει ποτε σαχλα και ποτε σοβαρα.Σημερα φοβοσουν, ετσι φοβηθηκα κι εγω, δεν ξερω πως και γιατι αλλα ηταν κατι τετοιο. Εχεις την πιο ωραια φωνη, βασικα ψεματα, εχεις τη φωνη που μ αρεσει πιο πολυ. Επισης αντιστεκεσαι, κι αυτο ειναι σημαντικο.

Μετρησα σημερα το βραδυ:
1.Κ
2.Ζ
3.Ν
4.Μ
 Σε αυτα κατεληξα και στο γεγονος οτι καμια ιστορια απο αυτες δε λυνεται.


Εστηψα λεμονι με τα χερια κι εβαλα ενα περιεργο κομματι παγο στο ποτηρι, εβαλα και σοδα και κατι κοκκινο που βρηκα στην καβα μας.Πολυ πετυχημενο για τυχαιο ποτο, και τωρα καθομαι στο μπαλκονι και σκεφτομαι ή δεν ξερω. Μεσα σ αυτο το μπλογκ ειναι γραμενα ολα, οι φορες που σε ηθελα, η πρωτη φορα που σε σιχαθηκα, η δευτερη, η πρωτη φυγη, η δευτερη, κι ας λενε πως στην τριτη καιγεσαι εγω δεν ξερω.

Δε με ενδιαφερει. Αλλο το δε με νοιαζει. Απλα η αισθηση που θα με προστατεψει ειναι εκεινη του χειμωνα, ειχα κακο ταιμιν με τον καιρο. Αλλα...

Ξερεις σκεφτομαι πως αν συμπεριφεροσουν σωστα θα μπορουσα να τα καταφερω καλυτερα, ωστοσο σκεφτομαι πως επιτειδες συμπεριφερεσαι ετσι δεν ξερω για ποιο λογο βεβαια. Τελος νομιζω πως δεν εχεις ετοιμαστει για το ενδεχομενο να μη σε θελω. Υπαρχει και η γαμημενη αποψη να μη σε νοιαζει και απλα να μην εχεις τ αρχιδια να το πεις, αλλα νταξει.


Σημερα μου ειπες κατι που λεει το τραγουδι μου. Εχω αρχισει επικινδυνα να σε αναζητω. Ειμαι κουρασμενη για να κερδισω εναν ανθρωπο ακομα. Αλλα εχω καταληξει, κοστιζεις αρκετα, δεν ξερω ωστοσο αν ειμαι διατεθιμενη να τα πληρωσω για να δω αν τα αξιζεις ολα εκεινα. Εχω αρχισει να σε θελω επικινδυνα παντως.


Και ξερεις τι σκεφτομουν; Οτι, οποιος θελει κι αναρωτιεται για μενα, μπορει να διαβασει εδω, να προσπαθησει και να καταλαβει, ειναι ολα γραμενα. Ομως σου ειχα πει, δε σκοπευω να με παρουσιασω στον οποιονδηποτε ετσι απλα, δεν ξερω αν θυμασαι τοτε που σου ελεγα να μη λες στους αλλους πως τραγουδαω...

"Κι αν μεγαλωσουνε οι νυχτες
Μη φοβηθω αν θα συμβει..."


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Φαντασια...

Σαν παιδι φανταζομουν τον εαυτο μου διασημη ηθοποιο.
Μετα απο λιγα χρονια ως τραγουδιστρια
Ξανα μετα απο καιρο ως επιστημονα.
Πριν απο 2 χρονια φανταζομουν τον εαυτο μου ευτυχισμενο.
Κι ετσι συνειδητοποιησα πως αναγνωρισμενες ή οχι οι φαντασιες μου εχουν περιγραψει την ιδεατη ζωη για μενα(οπως κι αν ειναι αυτη). Καμια φανταστικη στιγμη ή σκεψη ή ιδεα ή εννοια δεν ξεπερασε την αγαπη μου για σενα. Καταλαβαινεις; Καταλαβε σε παρακαλω. Σ αγαπαω οσο δεν εχω αγαπησει ως τωρα και σ αγαπαω πιο πολυ απ οτι μπορω να φανταστω τον εαυτο μου να αγαπα.


Αλλα σωστα...τι σημασια εχει...;
Καληνυχτα αγαπη μου...

Αισθηση τελους μα και αναμονης

Κοιταω σπιτια στη θεσσαλονικη μεσω ιντερνετ. Σιγα σιγα γκρεμιζω, βλεπεις κουραστηκα. Τις αγενειες, τα μια εδω μια οχι, το να μην εισαι οταν εγω το χρειαζομαι, τα "οχι", τα "δε μπορω", το να μη μπορεις και αυτο να ειναι γεγονος και το αδικο.


Φαντασου πως εχεις ενα ποτηρι αδειο, ενα γεματο μπουκαλι κι ενα γεματο μικροτερο μπουκαλακι.
Δηλαδη 2 μπουκαλια γεματα, ενα μικρο κι ενα μεγαλο κι ενα ποτηρι.

Το μικρο μπουκαλι γεμιζει ακριβως το ποτηρι χωρις σταλα να πεφτει κατω.
Αρα τι διαφορα εχει το μεγαλο μπουκαλι... Καμια. Μη σου πω στην προσπαθεια του μπορει να ριξει τα νερα εξω και να λερωσει... Θελω να πω για το ποτηρι δεν εχει σημασια ποιο μπουκαλι εχει περισσοτερο νερο οταν το μικρο ηδη το γεμιζει. Επισης, το ποτηρι δε μπορει να υποψιαστει το ενδεχομενο να υπαρχει μεγαλο μπουκαλι και μικρο.


Αδικο δεν ειναι;


Και την επομενη φορα που θα με κατηγορησεις, εγω θα σε λυπηθω και θα σε λυπαμαι που εισαι ενα απλο ποτηρι που δε μπορει να δει τις διαφορες αναμεσα στο περιεχομενο των γυρω του.
Και μια μερα θα παψω να σ αγαπω και θα κλαις, ομως μαντεψε δε θα με νοιαζει τοτε...

Γαματος εισαι.

19 Jun 2012

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που σου λένε να ευχαριστηθείς την ζωή σου δεν σε αφήνουν να τους ευχαριστηθείς 

δυστυχώς
10 comments




Ενταξει, τι να πω τωρα εγω...!

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Πιο σεξυ, πεθαινεις.

Φτασαμε σπιτι μετα την καθυστερηση στη βασιλισσης Σοφιας οπου περιμεναμε το λεωφορειο. Ακουμπησα το μεγαλο μαυρο φακελο σου κατω. Γνωριστηκες με τη Σ. Αφησαμε τις βαλιτσες μεσα κι υστερα πηγαμε στην κουζινα. Σου εβαλα νερο αθηνας απο το ψυγειο σ ενα ποτηρι κι υστερα σε κοιταξα ετσι που επινες κι εβγαζες λιγο τη γλωσσα ακουμπωντας το ποτηρι.

(...)

Κατεβηκαμε τερμα τη φαραντατων προς τα πισω που μαλλον αλλαζε ονομα αλλα εμεις για χαρη της συνεννοησης ονομασαμε παλι φαραντατων.

*Ειναι στο εβδομο στενο αριστερα. Ετσι λεω.
Μου ειπες κι εδειξες το χαρτη για δικαιολογια.
*Μ, ενταξει.
*Θα σε παω εγω και θα με γυρισεις εσυ, τι λες; συνεχισες.
*Α δεν υποσχομαι τιποτα μπορει να πιω και να μη θυμαμαι. Αλλα δεν εχω θεμα να μας οδηγησεις εσυ, σ εμπιστευομαι.
Χαμογελασα, κοιταζοντας το προσωπο σου. Σκεφτομουν ποσο ωραιο στομα εχεις. (Χεστηκα εγω για το πως θα φταναμε εκει που επρεπε)
*Αληθεια;! ειπες (ποσο χαρακτηριστικα παιζει να το λες;!) εμενα δε με εμπιστευονται συχνα γιατι παντα χανομαι.
*Ενταξει. Εγω θα το ρισκαρω.
Ειχα αρχισει να παραχαμογελαω, ποτε πονηρα ποτε με αγαπη.


Γυρισαμε. Η Σ κοιμοταν στον καναπε και μας ειχε στρωσει στο κρεβατι (της) μεσα. Ποσο γαματη; Υστερα μιλουσαμε ολο το βραδυ και συ με προκαλουσες και ηταν αναμενομενο να σε ερωτευτω. Αντιληψη, λογος, ταχυτητα, διαφορετικοτητα, σπανιοτητα, ωραια φωνη, γαματο στομα, ξενες λεξεις, υπεροχο λαμδα, γαματο στομα... Καπνιζαμε τσιγαρα στο σκοταδι, οταν μου ζητησες να ρθω στα μερη σου για διακοπες, παρεξηγουσα τα λογια σου, ομως οχι το τι ηθελες. Γελουσες και με αγγιζες, σε αγγιζα κι εγω. Ιδρωναν τα χερια σου. Ειχες ομορφη πλατη.

(...)

Βγηκε ο ηλιος κι αφου ειχαμε συζητησει ποσο μπορει να σε θελω και να με θελεις, αποφασιζοντας πως μεχρι να ξαναβρεθουμε θα μαστε κολλητοι, φτιαξαμε τις βαλιτσες μας. Πηραμε το λεωφορειο απο φαραντατων γωνια και κατεβηκαμε συνταγμα. Σε πηγα στη σταση του τραμ. Ποσο ωραιο στομα εχεις, θεε μου! Κατσαμε στον ηλιο κι εγω σ εδιωχνα κι εσυ δεν εφευγες και ελεγες πως θα παρεις το επομενο κι εγω ηθελα να αργησει αλλα σκεφτομουν τι σημασια ειχε.

Και με ρωτησες αν σε θελω. Κι εγω σου ειπα οχι. Και με ρωτησες υστερα αν θα σου απαντουσα με ειλικρινια. Και σου απαντησα παλι οχι. (Κι ειχα ενθουσιαστει που σκεφτοσουν το ενδεχομενο να σου λεω ψεματα...)

Ωραια. Τελειωνε με τις διακοπες και γυρνα. Θελω να σε δω. Περιμενω και τα πραγματα μου που εχεις. Και να σου δωσω και το δωρο σου πρεπει. Χρονια πολλα.


Πρωτη σου αναρτηση.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ :)

Ποσο παιζει να σε θελω ξερω γω;!



Ελευθερια. Σημερα πηγα και πηρα ενα εισιτηριο πλοιου, ετσι! Γιατι μου μυρισε να παω αθηνα... :)

Λαλαλλααααα

Ερχομαι...

Και νιωθω πως οσο μεγαλωνω γινομαι καλυτερος ανθρωπος βεβαια πιο ΜΔ πεθαινω! χαχα :)))

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Εξαλλου η μανα παντα γνωριζει.

Θυμαμαι απο παιδι κι απο την κουνια μεσα θυμαμαι. Μεγαλωνα στα βλεμματα του κοσμου απο κατω και με νοιαζε. Παντα μ ενοιαζε, τι θα πει, τι δε θα πει, πως και αν τα παω καλα ως τωρα. Το τι θα πουν, ο ενας κι ο αλλος κι τριτος. Κι υστερα η μανα μου με εμαθε να καθαριζω το κουτελο να με κοιτουν οι αλλοι να το βλεπουν καθαρο το κουτελο. Να μη ζηταω συγγνωμες πριν τον υπνο. Να μη χρωσταω και αντιθετα οι αλλοι να μου χρωστουν για να τους το χτυπαω. Η μανα μου με εμαθε να μαι καθαρη ως σπουδαιο για την ανατροφη μου πλανο, κι ετσι κοροιδευε τους μη καθαρους.

Με εμαθε να σιχαινομαι τη λασπη του χωριου και τα καλοκαιρια να κρυβομαι απο τον ηλιο, μην καω. Μα πανω απ ολα η μανα μου με εμαθε να τα βγαζω περα μονη. Και το αυγο της γιαγιας που με ταιζε επρεπε να ξεπληρωνω. Να μη χρωσταω σε κανεναν. Και τις καλημερες τις πολλες πολλες να τις προσεχω, ποιος τις λεει γιατι και τα σχετικα. Και τα στοματα των αλλων τα σιχαθηκα γιατι δεν ελεγαν τα ιδια με της μανας μου, και τα φαγια των αλλων μαμαδων, κι εκεινα τα σιχαθηκα, ποτε να σε γκωνουν και ποτε να μη φτανουν να χωρτασεις, αντιθετα της μανας μου παντα οσο πρεπει.

Χωρις να με μαθει τη θαυμαζα, κρυφα. Δεν επρεπε βλεπεις να κανω πραμα που δε μου χε μαθει. Και τη φοβομουν-φοβαμαι σα θεο και το βλεμα εκεινο του πανταχου παροντος θειου...Κι οταν εσπαγα τα πιατα μου φωναζε να μη στεναχωριεμαι και να μην κλαιω, μαλλον απαγορευεται να κλαιω, που να ξερα τοτε.

Και με εμαθε να μη δεχομαι τιποτα, κι ετσι καπου στα 15 μου οταν εμαθα να δινω για πρωτη φορα δεν προλαβα να μαθω πως να σταματαω να δινω, κι ετσι ακομα και μεχρι σημερα εχω αρρωστα παρε δωσε με τους ανθρωπους, ή μονο θα δινω ή μονο θα παιρνω ή μονο θα δινω και θα ζηταω.

Και με σιχαθηκα ετσι που ειμαι και με σιχαινομαι κι ας ειμαι σπουδαια σαν τη μανα μου. Το θεμα δεν ειναι να εισαι σπουδαιος αλλα να εισαι ευτυχισμενος, οχι φυσικα σε βαρος των αλλων. Και τα τελευταια 6 χρονια με κοιταζει σα να χω κανει μια ζημια, την οποια εκρυψα για να μην τη δει και θυμωσει, την οποια ανακαλυψε και αντι να μου το ξεφουρνησει στα μουτρα προτιμα να με ξεμπροστιασει απεναντι σε ολους. Και προτιμαει να νιωθω τυψεις για να ξεπληρωσω τη ζημια.

Και στο χω ξαναπει, εγω ημουν ενταξει. Ομως φιλε με κοιταζει καθε μερα σα να χω κανει την πιο μεγαλη αμαρτια και σα να αναρωτιεται πως θα πρεπει να με τιμωρησει... Κι αν οι πραξεις μου δεν ηταν αναλογες μεχρι τωρα φοβαμαι πως καποια στιγμη θα γινουν και θα σκοτωσω καποιον ή θα κανω τιποτα χειροτερο μονο και μονο για να αποδειχθει πως η μανα μου εχει ΠΑΝΤΑ δικιο. Μονο και μονο για να μην θιχτει ο εγωισμος της πως ειχε λαθος αντιληψη της καταστασης. Μονο και μονο για να δικαιωθει, οπως γινεται με τις μαναδες παντα. Εξαλλου η μανα παντα γνωριζει. Και που ξερεις ισως να εχω κανει κατι πραγματικα κακο και να μην το θυμαμαι! οποτε καλα κανει και με τιμωρει με τα ματια καθε μερα.

Λυπαμαι που δε φτανω... Αυτο ειναι οτι καλυτερο μπορω, αλλα ξερω μην πεις...φταιω.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Το να εισαι...

...στη ζωή κάποιου ένα θέμα που δεν επείγει...


...σίγουρη όμως πως θα περάσει και πως έρχεται η εκδίκηση σου...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

T.E.Λ.Ο.Σ

Οταν ολη σου η ζωη διχαζεται στην προσπαθεια να εισαι συνεπης και ασυνεπης αναλογα με τον απεναντι σου. Κι οταν σε καθε περιπτωση σου ειναι αδυνατο να εισαι αυτο που πρεπει.

Τελος αυτα. Δε θα γινομαι εγω αυτο που πρεπει, ας γινεις εσυ αυτη τη φορα αυτο που μου πρεπει. Κι αν δε θες τοτε δρομο.

Να μου πω ενα μπραβο και σιγα σιγα να αρχισω να το εννοω, να με αγαπαω ξανα, μαλλον να με αγαπησω.

Καλη ζωη φοιτητρια. Καλη ζωη ααυτε μου! Προσπαθησες να με καταστρεψεις και καποιες φορες τα καταφερες, ελπιζω να σ αφησω πισω.

Θα φτιαξω ενα μεγαλο εγω να μη μπορει να νικηθει. Και να μην ξεχασω να παψω να σ αγαπω.

Καλη ζωη Στελλα. Συγχαρητηρια, εισαι γαματη. Καλη αρχη...

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Ααυτος...

Το "α" το στερητικο και το "εαυτος".
Το Ααυτος ο καριολης που...
Το Ααντε γαμησου που θα μας συμπεριφερεσαι ετσι.
Το μΑλΑκΑς. ή μαλλον Μαλακες.
Και το η απορια Αν ρωταει για σενα.
Το αχ εκεινο που ειναι και δεν ειναι.
Το πακετο Αγαπη-Απόρριψη.
Το Α οταν χτυπας και ξαφνιάζεσαι.
Ομως κυριως:
Το "Α" το στερητικό και το "εαυτος"...

Το λαθος εγινε.


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Οχι πες μου δηλαδη...

-Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι;
-Ναι.
-Θα μιλάμε για ώρες, θα βγαίνουμε μαζί, θα γελάμε.
-Και μετά;
-Και μετά όποιος ερωτευτεί χάνει.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ναταλια

Σ ΑΓΑΠΩ!



ΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Φυσικα φυσικη...

Μπηκαμε μεσα και κατσαμε. Γραψαμε τα ονοματα μας στα τετραδια και το εξεταζομενο μαθημα. Τα περιμενα δυσκολα και δεν ειχα καποιο ιδιαιτερο προβλημα να μη γραψω. Μετα απο λιγο ηρθαν και τα θεματα.
Το πρωτο θεμα νταξει, ηταν οτι να ναι, αλλα ηταν πρωτο θεμα.
Το δευτερο ηταν δυσκολο, το Β3 δε μπορουσα να το κανω και το αφησα για μετα.
Ξεκιναω το τριτο λυνω λυνω και φτανω στο Γ3 και σου ζητουσε μια ταχυτητα κι εγω την εβρισκα 0 και λεω νταξει αυτο ειναι λαθος αλλα δεν εχω κατι πιο σωστο στο μυαλο μου οποτε αστο. Το Γ4 δε μπορουσα να το λυσω και λεω αστο για μετα. 
Παω τεταρτο. Το Δ1 ηταν σχετικα θεωρητικο, δε θυμομουν πως ακριβως γινεται αλλα το χω ψευτοκανει και λογικα τα 3/5 θα μου τα δωσει. Μετα το Δ2 ενταξει μετα γραφω το Δ3 σωστα και το διορθωσα μετα και το γραψα λαθος, αν ειναι! αλλα δεν ειναι πολυ λαθος οποτε λογικα θα μου δωσει κι απο κει τιποτα. Ε και στο Δ4 που ηταν ΓΑΜΑΤΟ το ΑΓΑΠΩ εγραψα σωστα τη συνθηκη αλλα εκανα λαθος αντικατασταση γτ ειχα ηδη λαθος νουμερο...
Και αφου εκανα ολα αυτα ειχε περασει 1 ωρα και 30 λεπτα. Παω μια τουαλετα και γυριζω και γραφω Β3 και Γ4 και σε 1 ωρα και 45 λεπτα ειχα τελειωσει.
Οποτε εμενα τα θεματα δε μου φανηκαν θεματα για 3 ωρες και βαλε.
Επισης εκνευριζομαι με τον εαυτο μου που διορθωσα κατι που ειχα ηδη σωστο και που δεν επεμεινα στο θεωριτικο κομματι του Δ1...

Ειναι οι πρωτες εξετασεις που δεν χανω επειδη δεν ξερω τον τυπο. Ειναι οι πρωτες εξετασεις που δεν εξεταζουν ακριβως γνωση αλλα διαισθηση. Ειναι οι πρωτες εξετασεις που γραφω εγω και δε γραφουν οι αλλοι, εννοω συγκεκριμενα για το μαθημα. Επισης τοσα χρονια νιωθω αχρηστη. Επειδη κανω πολλα πραγματα αλλιως, γραφω αλλιως λυνω αλλιως και λειτουργω αλλιως και νιωθω αχρηστη. Και σημερα ειπα στον εαυτο μου πως θελω να βγαλω πολλα μορια για να τα τριψω στη μουρη του καθε μαλακα που με κανει να νιωθω πως ειμαι στην κατηγορια "του 15". Γιατι ειναι πολυ ασχημο για μενα και γιατι νιωθω ασχημα και οχι δεν το εχω δημιουργησει εγω στον εαυτο μου.
Πρωτη φορα γραφω εγω και δε γραφουν οι αλλοι....
Σιγα το πραγμα δηλαδη απλα μου κανει εντυπωση, ξερεις.

Εχω γραψει καπου στο 85 και πανω, και πρωτη φορα μας εξετασαν σ αυτο που χρησιμοποιω εγω οταν δεν ξερω, αυτο το "σαν ενστικτο". Πρωτη φορα...

Ρε Στεφη εγραψα ρε! Αμα ειναι καλος και οχι μαλακας μου βαζει 90 ανετα... :)
Βεβαια εσυ πηρες 94 νομιζω αλλα παραδεξου τα δικα σας ηταν πιο ευκολα:Ρ

Ε Στεφ εγραψα ρε! Οπως το χαμε σχεδιασει!

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Θεατρο. Θελω να γραφω μουσικη για θεατρο...

*Η θεση κατω απο τον ηλιο, καιρο εχω να περασω απο δω.
*Εχω δει ολο τον κοσμο γιατι μου ανηκει
*Ολοι ετοιμαζονται για τη γιορτη του σκοτωμου μου.
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ετοιμαζομαι να πεθανω κι η αγαπη μου πεθανε.
  Εμενα η αγαπη μου δεν προλαβε να πεθανει μα ουτε και να ζησει
*Οι μαναδες σ οτι αγαπουν, τον αργοτερο θανατο ζητουν....




*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο
*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο


*Ο κοσμος μ εκανε καποτε πορνη τωρα θα τον κανω εγω μπουρδελο...

Μπουρδελο θα τα κανω. Ολα. Γιατι ετσι παει.
Γελαει καλυτερα οποιος γελαει τελευταιος





Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσς ... σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.


Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τί σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα».


Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».


Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε Σώπα


Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.


Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος,
σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι
και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα»
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!



Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».


Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.


Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.


Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .


Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.


Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....


Αζίζ Νεσίν τελικα*


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Διαβαζω εκθεση και χαιρομαι :)

Οταν ημουνα μικρη, γιατι ναι, τωρα εχω Μεγαλωσει και δινω και Πανελληνιες(για οσους δεν καταλαβαν), γκρινιαζα καποιες φορες πως με πονανε τα ποδια μου. Μικρη εννοω δημοτικο 2α 3η ταξη. Γκρινιαζα λοιπον. Οι γονεις μου μου ελεγαν πως ψηλωνω, κι εχω χαιρομουνα και ελεγα απο μεσα μου "αν ειναι ετσι, χαλαλι"...

Ομως παντα μου περνουσε απο το μυαλο οτι ηταν μια δικαιολογια για να μην "ποναω" που με πονανε τα ποδια μου, μια δικαιολογια για να ανεχομαι τον πονο βουβα. (Σιγα τον πονο τωρα! αλλα ξερεις συμβολικα ειναι αυτα...)

Και πριν απο μερικες βδομαδες ακουσα το στιχο: Η καρδια ποναει παντα οταν ψηλωνει...

Και σκεφτηκα αυτο, οτι ο "ποιητης" θελει να πει πως οταν πληγωνεσαι απο αγαπη ή καρδια σου μεγαλωνει και ωριμάζει και αυτο ειναι μια επιπονη διαδικασια οπως το υψος για τα μικρα παιδια. Αλλα μετα σκεφτηκα πως για μενα αυτο ΕΙΝΑΙ μια δικαιολογια για να μην "ποναω" που με ποναει η καρδια μου, μια δικαιολογια για να ανεχομαι τον πονο βουβα. Επισης κατι μου λεει πως ο ιδιος ο στιχουργος ισως το χει σκεφτει... Εννοω ενταξει δε μπορω να ξερω... Βασικα τι λεω. Δεν εχει σημασια τελοσπαντων, θα μπορουσε.



Και νιωθω καπως καθε φορα που οι λεξεις καποιου με "καταφερνουν" ακομα κι αν τις δεχομαι αλλιως, γιατι για μενα ειναι(!) δικαιολογια ο στιχος αλλα παραλληλα κατι γινεται και καπως με καποιο τροπο με παρηγορει και λεω μεσα μου "χαλαλι"....

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Πππαπαν....

Θελω να κλεισω την αναμνηση του συναισθηματος σε καποιο κουτι ή δοχειο, να μπορω να τη θυμαμαι. Οπως τη βιωσα οχι οπως ο νους θυμαται τις αναμνησεις. Οταν θα γινομαι σαν εσενα να εχω κατι να με επαναφερνει.

Ενα απο τα λιγα πραγματα που δεν εχω συγχωρεσει στον εαυτο μου ειναι ο φοβος. Γιατι καποτε ημουν καλη σε κατι και φοβηθηκα μην παρουν τα μυαλα μου αερα. Ετσι εχασα το απαραιτητο θρασος και τελικα απετυχα. Βλεπεις ο ενδοιασμός σε κανει να χανεις τη μπαλα. Πρεπει να εισαι σιγουρος για την καθε σου κινηση αλλιως δε μπορεις να την υποστηριξεις ακομα κι αν αυτη ειναι η σωστη.

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.


Ετσι τωρα αφηστε με ησυχη! Να νιωσω καλυτερη απ ολους. Να βρω τις ισορροπίες μονη μου. Να εχω θρασος (επιτελους) Αφηστε με. Αφησε με!

Εγω οταν περπαταω στο σπιτι και ειναι σβηστα τα φωτα, φοβαμαι. Βλεπεις ο κακος μου εαυτος παραμονευει σε καθε μου σκοταδι.

Κι οσο για τους ερωτες της τηλεορασης, δεν υπαρχει πιο πολυς και πιο ομορφος απο τον δικο μου πιστευω, οποτε δε ζηλευω.

Καληνυχτα.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Τιποτα δε ζει για παντα, μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια

Ετσι παει. Οτι ποθησαμε αρκετα μα δεν εγινε δικο μας, το μισησαμε στο τελος. Αμυνα το λενε.

Πειθω....
Ζωγραφισα ενα λεωφορειο στον ασπρομαυρο πινακα, και σου ζητησα να με καμαρωσεις για το σχεδιο μου. Εσυ οντως το βρηκες πολυ  πετυχημενο, εως και... κοκκινο.

Βλεπουμε αυτο που θελουμε να δουμε, οχι αυτο που υπαρχει στ αληθεια. Κι εσυ ηθελες να δεις ενα -κοκκινο- λεωφορειο απλα και μονο επειδη στο ειπα εγω. Μ αρεσει που καταφερνω να κατευθυνω τη σκεψη σου. Να γι αυτο δεν τα καταφερνω αναμεσα μας, γιατι φοβαμαι να σε κατευθυνω προς τα εμενα. Γιατι σε αγαπω και σε προστατευω. Και σε προστατευω ακομα κι απο μενα... Ειναι μεγαλη ευθυνη να σε κανω να με αγαπησεις δε νομιζεις; Γι αυτο προσπαθησε το αυτο χωρις τη βοηθεια μου... Αν θες και μπορεις... Εννοω, ξερεις.



* Σ ευχαριστω, ηθελα να τα πω καπου...
* Ναι ρε μην κολλας, οποτε ειναι απλως ξαναπαρε τηλ...

Χαιρομαι που ειμαι το "καπου" σου. Τι ωραια! Ειμαι το καπου για πολλους μαλλον. Αντιλαμβανομαι, παρακολουθω και λεω πολυ πειστικα το "ολα θα πανε καλα" αφου συχνα το πιστευω κιολας. Ομως αυτο δεν ειναι δικαιο. Γιατι εγω οταν αγαπαω τους ανθρωπους το κανω επειδη το μυαλο μου τους χρειαζεται για να λειτουργει κανονικα και στο κεφαλι μου η ελλειψη τους μου προκαλει δυσαρεσκεια. Ενω ειναι αδικο εσυ να με αγαπας απλα και μονο επειδη ειμαι ο πιο "βολικα" εξυπνος ανθρωπος που εχεις συναντησει. Ειναι αδικο εγω να μη μπορω να σε αντικαταστησω ενω εσυ, ε ενταξει σιγουρα θα βρεθουν πιο εξυπνοι ανθρωποι.... Καταλαβες...

ΣF=m*α
Στ=Ι*αγ


Στεφ... Το κιν μου δε θελει να συνεργαστει :)
Μην ξεχνας, "Τιποτα δε ζει για παντα, μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια"...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Κανεναν.

Να κανουμε μαζι ενα δρομο οπως μπορουμε...   

   Κραταω το χερι σου, προσπαθω μονο εγω γι αυτο. Εσυ προχωρας ευθεια και καθως δε γινεται να ειμαστε στον ιδιο δρομο εγω προχωρω στο πλαι, κι οταν υπαρχουν βουνα που στην πλευρα σου τα κοβει ο δρομος εγω αναγκαζομαι να τα σκαρφαλωνω και μαλιστα στον ιδιο ρυθμο που εσυ περπατας. Εισαι μοναχα διατεθιμενη να απλωσεις το χερι σου, μα ουτε καν να με σφιξεις οταν παω να πεσω ουτε καν να με στηριξεις οταν λιγη δυναμη χρειαζομαι για να ανεβω καποιο εμποδιο. Ακομα σε προστατευω απο τους περαστικους, να μη σε παρουν απο μενα. Κι οταν κανουμε στασεις σε καποια χωρια ή και σε πολεις μου αρεσει που ολοι σε κοιταζουν να εισαι διπλα μου, μου αρεσει που ζηλευουν.
    Τις νυχτες ξεκουραζομαστε σπιτι μου. Βλεπεις εγω μας φιλοξενω. Και σε φροντιζω και σου δινω φαγητο και καθαρο νερο. Χτενιζω τα μαλλια σου και πλενω τα ρουχα σου. Μερικες φορες οταν σε καθαριζω με καυτο νερο οπως προτιμας(δεν ξερω ακομα για ποιο λογο) εσυ ετσι οπως κουνιεσαι ριχνεις σταγονες πανω μου κι ετσι εχω κοκκινα σημαδια σε χερια και προσωπο. Μετα σε σκουπιζω και εσυ ξαπλωνεις. Και μετα σου παιζω μουσικη για να ησυχασεις, και σε ακουω να ανασαινεις. Και τα βραδια πριν κοιμηθεις μου λες πως ηταν η μερα σου σα να μην ημουν εκει, ετσι καποιες φορες αναρωτιεμαι αν τον αγωνα που κανω για να σε ακουμπω καθε στιγμη δεν τον βλεπεις ή δεν τον κανω...

Ειμαι ερωτευμενη μαζι σου αξιοπρεπεια μου.
Δε θα αφησω κανεναν να σε παρει απο μενα.




(...)
Υστερα ο καστορας ρωτησε κατι
που το σκιουρακι ειχε απειρες
φορες ρωτησει πιο παλια
οταν ηταν ανυποψιαστο για ολα...

- Μπορεις να μ αγαπας;
Το σκιουρακι αναστεναξε με λυπη.


-
Φοβαμαι πως δε μπορω.
Δεν εχω πια καρδια για ν αγαπησω...


- Δεν πειραζει. Αν το θες,
θα σου δωσω ενα κομματι απο τη δικια μου.


- Ομως ν αγαπηθουμε πα' να πει
να τρεχουμε μαζι-κι εγω δεν εχω ποδια.


- Να τρεχουμε ετσι ασκοπα, γιατι;
Ν αγαπηθουμε πα' να πει
να κανουμε ενα δρομο μαζι
οπως μπορουμε. Το πιο σπουδαιο
ειναι να μαστε οι δυο μας,
και οχι ποσο γρηγορα θα τρεχουμε,
ουτε που θα παμε...


Λιλη Λαμπρελλη

"Ερωτικη ιστορια;"

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Αν θες να λες το σ αγαπω να το πιστευω...

Καθε κινηση μας φερνει πιο κοντα στο τελος μας. Καθε τι που σου μαθαινω, σκοτωνει την αγωνια σου για εκεινο. Ετσι εχω την ταση να σου δημιουργω νεες αγωνιες. Πιο παλια σου εδειχνα τα βηματα πως γινονται, μετα πως ειναι τα καραβια απο χαρτι, μετα τον ουρανο, τους ανθρωπους τον ηλιο. Σου μαθαινα τη ζωη για να ξερεις πως υπαρχει. Δεν ηθελα να σου μαθω να ζεις ομως, θα σου μαθαινα εκεινο στο τελος.
Μου ηταν ευκολο να αλλαζω τις σελιδες σου και να γραφω πανω σου. Να ανοιγω και να κλεινω τα κεφαλαια σου, τα κεφαλαια μας. Μου ηταν ευκολο να υπογραφω απο κατω. Απορω πως φανταστηκα οτι θα σου μαθω τα ταξιδια; Απορω πως πιστεψα οτι θα προλαβω, αφου οι ανθρωποι φοβουνται και καπου οταν τους λες για τη θαλασσα το βαζουν στο ποδια. Εγω γιατι πιστεψα σε σενα;
Απο την αλλη καταλαβαινω ειναι δυσκολο να αλλαζεις...


Και εννοω πως δεν πιστευω πως ο ερωτας ειναι να λεμε ο ενας στον αλλο για το φεγγαρι, δεν ειναι κατι τοσο απλο και δεν ειναι οι βραδιες εκεινες... Ετσι "εγω δεν πιστευω στα φεγγαρια".

Εμαθες να ζεις...
Λογικα σε λιγο θα ανακαλυψεις πως μονο εγω ειμαι το οξυγόνο.

Και δε μπορω να ακουω μαλακιες. Ευχαριστω.


Αν θες να λες
το σ αγαπω
να το πιστευω
μαθε να
κλαις πρωτα
γι αγαπες σαν αυτη...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Θεατρο

Θες να σου πω ποσο καλη ειμαι;
Δες, δες πως σε επεισα, ποσο ευκολα...Δες

Αυτο που αλλαζει τη σκηνη ειναι το ποιος μιλαει, να ξερεις....
Κι αν ολοι γυρω σου μιλανε με το στομα τους
εγω μιλαω με ενα χτες και μια καρδια μεγαλη,
μια ψυχη σαν πετρα που γραφω...

Κι οταν λυγιζω κι οταν τραγουδαω σα να κλαιω ειναι γι αυτο.
Γιατι δεν τραγουδαω με το στομα, μα
μ ενα αυριο που σε αναζηταει κι ενα χτες που σε ζητουσε...

Ποσο σπουδαια μπορει να ειμαι;
Γιατι αποκλειεται να υπαρχει περισσοτερη αγαπη απο αυτη που εχω
Αρα Ειμαι Σπουδαια και τρανη.
Γιατι περισσοτερη αφοσιωση δε γινεται να υπαρχει.
Κι εγω καθε βραδυ τραγουδαω κι ας μη μ ακους...


Ειμαι σπουδαια γιατι ηξερα οταν διαλεγα, κι ακομα ξερω
Το που και τι ειμαστε, το τι θελουμε το τι κανουμε, ηξερα
και ειμαι σπουδαια γιατι μπορουσα και μπορω να σηκωνω την επιλογη μου
και ξερω ακομα πως μονο εσυ αγγιζεις το σκοταδι μου...

Γιατι τους αλλους δεν τους εχω γοητευσει, δεν το θελησα βλεπεις.
Ενω εσενα, απο 7 θαλασσες σε περασα για να γραφεις το ονομα μου στα δεντρα πια
κι οταν δεν το γραφεις, να το διαβαζεις σε καθε τοιχο αντι για το δικο σου που γραφει πραγματικα.
Βλεπεις σε εμαθα πως αυτα τα δυο ονοματα πρεπει να ειναι μαζι
Ετσι καθε που βλεπεις το δικο σου ψαχνεις κι ενα Σιγμα εκει τριγυρω.

Ειμαι σπουδαια. Τελεια και παυλα.

"Με ματωμενα χερια σ αγαπαω κι ετσι λερωνω τ ονομα σου
μα ειναι βραδυ μη φοβασαι, οσους δε μας ξερουν να λυπασαι" Διαβασε το παλι και 3 φορες αν χρειαστει.

Εγω το τραγουδαω για μερες μηπως και καταλαβω τι εννοω, προσπαθω βλεπεις κι εγω να το αποφυγω. Προσπαθω να αγνοησω τα σημαδια. Μα σαν κατι να συμβαινει καθε φορα που το τραγουδαω και δε μπορω να σταματησω, και λυγιζω τα γονατα και κοιτω το πατωμα και γυριζει η φωνη μου πισω....

Δεν υπαρχουν ανθρωποι που να παιζουν θεατρο με την ψυχη τους, ολοι παιζουν με το στομα τους.
Δες τι αξια εχουν τα δικα μου ψεματα λοιπον... Δεν ειμαι καλη για κανεναν, ειμαι μετρια των μετριων, ομως εχω την ταση για σενα να γινομαι η καλυτερη, και το περιεχομενο το κερδισα λιγα χρονια πριν. Σα να σε περιμενα...
Καληνυχτα σου.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αλλά

Ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα
γιατι δεν ξερω πως θα μπορουσα να διαχειριστω την ευτυχια μου.



Θα μπορουσα να σκοτωσω εναν ανθρωπο, ισως και δυο.

Θα εκλεινα το μυαλο μου σε ενα κουτι για να σε καταλαβαινω με τη γλωσσα.
Τι μπορει να ζητας, που κοιταζεις. Α και για να σε φιλαω με τη γλωσσα.

Μετα θα εκαιγα τη λογικη μου σε μια μεγαλη φωτια για να σε διαβαζω με τα χερια.
Αν κρυωνεις, αν με ψαχνεις.

Υστερα θα εσβηνα τη μνημη μου απο το σωμα
κατω απο εναν μεγαλο καταρακτη(αυτο ισως να ποναει)
Θα εσβηνα τη μνημη για να ξεχναω πως σε κερδισα και να προσπαθω σα να  μην εχω κανει καμια προοδο. Ενω το σωμα θα θυμαται θα εχω καταριψει τα ορια, ποτε σταματαω, ποτε τελειωσε η θεληση μου, ποτε ξεπερνω το μετρο.

Μετα θα πεταγα τις συνηθειες μου σ ενα κουτι
για να υπερεχεις απο το παρελθον των μαζεμενων ημερων.

Μετα θα εκαιγα την κιθαρα μου για να ζεσταθεις, για να φωτισω τη νυχτα που με γνωρισες και με ερωτευτηκες. Θα την εκαιγα και θα λυπομουν λιγο μα, ποιο νοημα; Να κρατουν τα χερια μου μονο εσενα, μου φτανει κατι τετοιο νομιζω, θα εχω εσενα να λες τ ονομα μου αντι για μουσικη. Και θα σου το ζηταω κι εσυ θα γελας και θα ειμαι ευτυχισμενη κι ας αδειασε το δωματιο, κι ας μυριζει καμενο ξυλο.

Μετα θα εχανα με καποιο τροπο τη φωνη μου, για να σ αγαπαω με πραξεις.

Μετα την οραση για να σ αγαπαω τυφλα.

Κι υστερα ισως την οσφρηση και τα χερια μου να εχανα.
Τα χερια μου που ως τωρα θα σε διαβαζαν και θα σε κρατουσαν μερα και νυχτα..

Να σ αγαπαω κι απο το κενο.
Να δεις ποσο δυνατα μπορει να ακουγομαι κι απο κει, χωρις ηχο και μάτια.


Βλεπεις καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα γιατι γλιτωνω απο ολα αυτα και επισης δε θα ηθελα να μη σε ξαναδω-ακουσω-μυρισω-αγγιξω... Γιατι αν εχανα τα χερια μου δε θα μπορουσα να γραφω για σενα και για μενα. Και γιατι αν εκανα ολα αυτα,γι αυτο που θα γινομουν, ισως με παρατουσες, κι ενας ανθρωπος τυφλος και κουφος δυσκολα επιβιωνει στις μερες μας.


Μπορω να ακουγομαι απο παντου,
κι οταν σωπαινω παλι θα ακουγομαι, ή καλυτερα παλι θα με ακους.
Αλλα ισως καλυτερα που ηρθαν ετσι τα πραγματα...


Φευγω για θεσσαλονικη σε λιγο καιρο...

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Μεγαλωσα θα πει ν' απαγορευεται να χασεις...

Δε μπορω να γραφω για σενα. Δε μπορουσα απο την αρχη.

    Νιωθω τυψεις για τον τροπο που συμπεριφερθηκα, χωρις να ξερω βεβαια ποσο λαθος ηταν η σταση μου. Η ζωη μου πλεον περιοριζεται σε επιλογες επιφανειακες και τα περιθορια να ειμαι ο δευτερος εαυτος, ο καλος, εχουν στενεψει. Λεω ψεματα στους ανθρωπους ποσο ομορφοι ειναι. Οχι οτι δεν ειναι! Απλως εγω δεν τους βλεπω ετσι. Ομως τους πειθω κι ετσι χαιρομαι που χαιρονται. Δεν το κανω για να με συμπαθησουν απλα γιατι μου αρεσει οταν το κανουν και σε μενα, ενω σπανια δεν τους πιστευω ή μπαινω στη διαδικασια να υπολογισω πως υπαρχουν δευτερες σκεψεις τους πισω απο εναν καλο λογο.
     Νιωθω τυψεις με ολους λοιπον καποιες φορες. Νιωθω τυψεις που πρεπει να ειμαι ευγενικη με τους τριτους, νιωθω τυψεις που δε μπορω να βαλω τις φωνες και νιωθω τυψεις... Απλα γιατι δε θελω να συζητησω. Νιωθω τυψεις επειδη ολα τα κανω γιατι τους υποτιμω βαθυτατα. Τους λεω αυτο που θελουν να ακουσουν γιατι πιστευω πως ετσι πρεπει. Οπως με τα μωρα που προκειμενου να κλαινε τους δινεις το παιχνιδι τους. Νιωθω τυψεις και ντρεπομαι που τα πιστευω ολα αυτα. Ομως παντα βρισκονται εκεινοι που επιβεβαιωνουν τετοιες σκεψεις.


     Μαζι σου ξεσυνηθισα απο αυτο, μου ηταν δυσκολο και παραξενο. Πως θα γινοταν ξαφνικα να εχω εναν ανθρωπο απεναντι μου που να διαβαζει τα χερια μου(ουτε καν το προσωπο ή τα ματια) και να ξερει τι θελω ή τι σκεφτομαι. Αφοπλιστικα ντροπιαστικο. Ετσι μαζι σου δεν επαιξα το παιχνιδι κι εσυ με αγαπησες γιατι δεν ηξερες το λογο που το κανω, οπως τους λογους που τα κανω ολα.
    Μερικες φορες νιωθω πως ειμαι "καλη" απλα και μονο για να ξεμπερδευω απο τα βαρετα καλημερα-καλησπερα με τους γυρω μου. Ομως ειναι θεατρο, κατα βαθος προσπαθω να τα αποφυγω με τις μικροτερες δυνατες χρονοτριβες.
 

    Κι ετσι κι εγινε. Κι εγω σε ειχα για θεο με μαθηματικους ορους, με την εννοια της αντιληψης και των προδιαγραφων, ηξερες τους αλλους, τους απλους αλλους.(Λες να ξερες και μενα; ) Σε ακουγα και εβγαζες σοφια και γνωση και εφυια και σε ενδιεφερε κι ο τελευταιος ανθρωπος και σε θαυμαζα γι αυτο-κατι που δεν ειχα.

    Τελος δεν εχει σημασια οταν εχεις αλλαξει τοσο πια. Οταν δε σε νοιαζει τιποτα παρα μονη η τεχνιτη σου ζαλη που εμαθες να φτιαχνεις για να μη σε αφορα. Δε με νοιαζει ο εγωισμος μου. Φετος εμαθα να ειμαι μονη μου καλα, να εχω μια σκηνη να προσποιουμαι ενδιαφερον. Φετος εμαθα να ερωτευομαι τον εαυτο μου σωστα για να μπορω να ερωτευτω και καποιον αλλο στη συνεχεια.

Και τωρα αναρωτιεμαι: 
   Το οτι θελω να "ξεφευγω" απο τους ανθρωπους, χωρις να το καταλαβαινουν, μηπως κρυβει περισσοτερο ενδιαφερον απ οσο νομιζω;
   Μηπως ειναι ενδιαφερον;
   Μηπως ειναι πιο ουσιαστικο απο το να μεθαω καθε βραδυ για να μην βλεπω και να μην εχω ευθυνη αφου δυνητικα δε μπορω;

Και αναρωτιεμαι:
   Μηπως ειμαι καλυτερη απο σενα που σε ειχα για θεο;
   Μηπως υποτιμω τον εαυτο μου; (και κατα συνεπεια τους γυρω μου)



Οταν γραφω μουσικη γινεται απο μονο του...
Η ευτυχια μου ειναι που στα τραγουδια μου με θελεις κι εσυ...

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

19.4.2012

Αν θες να λες το σ αγαπω να το πιστευω
μαθε να κλαις πρωτα γι αγαπες σαν αυτην
Μην περιγραφεις μια φυγη σου που θ αντεχω
μα πες "θ'αρχισουμε ξανα απ'την αρχη..."


Αν ημουν αρκετη θα εφτανα... Αλλα μαλλον δεν ειμαι...Δε βαριεσαι

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Cult...(S)

Ξερεις, μ αρεσει να τους κοιτω να με κοιτουν. Οχι παντα μονο οταν μιλαω για σενα. Αλλα μου ειναι δυσκολο να τους λεω, να τους εξηγω, πως και ποσο. Μπορει και να μη μπορουν να καταλαβουν εξαλλου. Ετσι, γραφω τις σκεψεις μου σ ενα χαρτι και γραφω τ ονομα σου στις εσοχές του τετραδιου, οταν χανω τον ειρμό μου. Μετα βαζω μουσικη και γινεται (κατι σαν) τραγουδι. Οποτε ειμαι ερωτευμενη με τα τραγουδια μου. Τα τραγουδαω μπροστα τους λοιπον και με κοιτουν ολοι, κι εγω χαιρομαι που μαθαινουν την ιστορια μας. Και δες, τους λεω με λεξεις ποσο μπορει να σε θελω, να σε ψαχνω, να σε εχω, να σε εχασα, να "σ εχω βρει και να σε χανω". Κι εκεινοι ακουνε με προσοχη και δεος. Δες τους, ακουνε την αγαπη μας! Δες τους... Δες η αγαπη μας ομορφη που ειναι....


Μετα ερχονται και μου λενε τα σχολια τους, για τη φωνη τους στιχους τη μουσικη. Εγω δεν τους ακουω χαμογελαω μοναχα ευγενικα γιατι πραγματικα τους αγαπω. Οσους ακουνε τα προβληματα μου τους αγαπω. Με τους ακροατες μου ειμαστε για 4 και κατι λεπτα φιλοι. Γιατι τοτε τους κερδιζω. Μονο οταν ασχολουμαι μαζι σου τους "αρεσω". Δε με νοιάζει, εγω λεω για σενα! Και λεω για σενα και δε θελουν να με διακόψουν, το αντιθετο μαλιστα.

Κοιτουν ποτε τα χερια μου ποτε το προσωπο μου, ενω εσυ προτιμάς μαλλον το στομα μου. Ετσι καποτε ειχα γραψει πως εσυ "κοιτας το στομα μου κι εγω δενω τα χερια". Εγω αγαπη μου εχω εσενα, εχω την ελλειψη σου, το θυμο που φερνεις, τη θυμηση, τη μουσικη, τα λογια, εχω τη αυτονομια και την ικανοτητα με τους υπολοιπους ανθρωπους οταν θελω εσενα πιο πολυ.


Αγαπη μου, δες η αγαπη μας ομορφη που ειναι...(!)
Καλη σου νυχτα
Καληνυχτα σε ολους