Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Every whisper of every waking hour I'm choosing my confessions...

Ποιο απ ολα;

Τον τελευταιο καιρο γραφω σχεδον-περιπου οτι σκεφτομαι, εννοω οχι ψευτικες υπερβολες. Απλα μη ολοκληρωμενα και συνεκτικα νοηματα. Ασε που σβηνω τα μισα. Δε με ενδιαφερει.

Κανω τον εαυτο μου οτι θελω. Ελεγχω ακομα και το προσωπο μου! Με δυσκολευουν τα χερια μου μοναχα, αλλα κατα τ αλλα τα παω περίφημα.

Δεν ξερω τι ειναι σωστο. Δεν ξερω τι θελω να γραψω και τι θελω να σβησω(ή αν εκανα καλα που εσβησα πιο πανω). Δεν ξερω τι ειναι καλυτερο για σενα. Δεν ξερω αν με ενδιαφερεις καν περισσοτερο. Τα παω πολυ καλα στο να πληγωνω. Η Μ. ειχε πει οτι η γοητεια μου ειναι που φευγω... Κι αν δε θελω; κι αν δε μπορω; τοτε;


Γεμισα τους στιχους και στους τοιχους εγραψα. Φως μου μην τους πιστευεις (σ ακουω να το λες ολο το απογεμα-τη φωνη σου μεσα στο κεφαλι μου δε μπορω να ελεγξω). Ειναι θεμα ισορροπιας, χαμενης ασφαλειας, απωλεια, ισχυς, μισος τοξικο.

Λεω τα ιδια και τα ιδια, το μυαλο μου ειναι κλουβι απο λογια σκεψεων, θελω να τα πω αλλα κρατιεμαι... Θελω να τα γραψω και κρατιεμαι.

Σ αγαπω. Δες με, δε γινεται αλλιως, δε γινεται αλλο. Ξερω πως δε θα σου χρεωσω τιποτα, δε σε αγγιζει τιποτα στο βαθος του δικου μου-μας χρονου. Αλλα δε μπορω... Ξερεις μου λειπουν οι μερες που ερωτευομουν τα χερια σου. Που οτι αγγιζες ειχε την ιδιοτητα σου, που ησουν αιτια να υπαρχει κι αλλος ανθρωπος περα απο μενα. Θυμαμαι να υπαρχεις καλοκαιρι. Εσυ; με θυμασαι να υπαρχω καλοκαιρι; Με πονας και σε ποναω, εσυ, περισσοτερο, εγω, δεν ξερω... Οταν πονας εσυ ποναω κι εγω αρα τι νοημα εχει να σε πληγωνω για να με νιωθεις, τι νοημα εχει να θελω να σου λειπω(;).

Υπαρχουν σκεψεις μεσα μου που με κανουν οτι θελουν. Να δες δεν τα γραφω οπως τα χω στο μυαλο μου. Στο μυαλο μου, ειμαι θυμωμενη μαζι σου. Χωρις λογο γιατι πολυ απλα δεν γινεται το κλικ. Γιατι κανω λαθος μαζι σου και μαλλον δε συμπεριφερομαι σωστα. Και γιατι κανεις κι εσυ τοσο λαθος μαζι μου.

Δεν εχει σημασια, νιωθω πως θα ξαναρθουμε, βρισκομαστε δεμενοι απο παντα νιωθω. Απλα νιωθω να χανω τη γοητεια μου μαζι σου... Μαθε μου να ειμαι ομορφη χωρις να χρειαζεται να φευγω. Μαθε μου, μαθε μου... Να χαραζεσαι για λιγο και μετα να σβηνεσαι με γενναιοδωρια. Αυτο το χεις δοκιμασει μαζι μου; Ντρεπομαι να ζηταω... Εσυ;

Παντα θα εχω περισσοτερες λεξεις για σενα, ακομα κι αν εσυ νιωθεις οτι σε αδικω. Οσο δεν αλλαζουν τα πραγματα θα επιμενω πως η γοητεια μου ειναι να φευγω... Καληνυχτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου