Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

(Σε) Σιχαινομαι...

Ναι ενταξει. Το ξερω. Γραφω συνεχεια τα ιδια και τα ιδια. Ισως γιατι η ζωη μου δεν αλλαζει. Δεν αλλαζει με την αποψη του ορου, ερωτευομαι κατι καινουργιο. Εχω το συγκροτημα μου να ειναι οτι πιο σημαντικο τις υποχρεωσεις και τα πρεπει να με αναγκαζουν ευεργετικα, αλλα τιποτα. Τιποτα ουσιαστικο, και θελω να πω κατι οχι του μυαλου μου, κατι που να εχει δημιουργησει καποιος για μενα. Κατι να με ξυπναει το πρωι και να φερνει μια πραγματικοτητα χωρις προσπάθεια αλλα με προστασία. Κατι να με γεμισει βεβαιοτητα.

Σκεφτομαι πως εχω μαθει να μελεταω τους ανθρωπους, μα να γνωριζω μονο εκεινους που λειτουργουν σαν εμενα. Κοιταω τους αλλους για να βρω κομματια δικα σου, εξασκουμαι σε κεινους αφου δε με ενδιαφερουν αμεσα. Βλεπω τις αδυναμιες τους για να ξερω που μπορει να φοβασαι. Εκτίθεμαι σ αυτους για να κανω υποθεσεις πανω στις αντιδρασεις σου. Χανω κομματια πραγματικοτητας, χανω τις λεξεις αλλων, σιχαινομαι τα τραγουδια που δε γραφουν για σενα, γινομαι ξενη αναμεσα σε ξενους, ξεχναω, αναρωτιεμαι, (με) σιχαινομαι, (δε) συγχωρω.

Γινομαι χειροτερη. Και ναι ειναι απαισιο και λυπαμαι...
Νομιζα πως το να ξεφυγω δε θα κοστισει περισσοτερο.
Κοστιζεις περισσοτερο απο οσο αξιζεις.
Κουραστηκα.


...Εχω ταυτισει τη θεσσαλονικη με την ελευθερια. Μαααα....

 Η φωτογραφια ειναι ενος φιλου μου. Ευχαχιστω λοιπον Θαναση :)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου