Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Να χαράζεσαι για λίγο και μετά να σβήνεσαι με γενναιοδωρία...

    Παντα παιζω με τις λεξεις μου. Παντα. Στους δρομους, στις συζητησεις στους ανθρωπους σε καθε ευκαιρια... Ολα γινοντα στο μυαλο σου. Δημιουργω τις απαραιτητες προυποθεσεις γνωριζοντας τη φυση σου (απλη,σταθερη,αερια) με σκοπο να σε κατευθυνω. Αυτα που λεω λιγες φορες εχουν σχεση με το νοημα που αντιλαμβανεσαι επειδη ετσι θελω εγω. Δεν ξερω αν ειναι θεμα νοημοσυνης ειναι θεμα εξοικειωσης, οπως ας πουμε το να σε βρισκω εγω πιο ευκολα σημαινει απλουστατα πως εχω φαει ολοκληρη την πολη πρωτα. Ξερω τα περασματα τις κρυψωνες, και τους περαστικους που σε καθυστερουν και σου αλλαζουν δρομους.

    Σ' αγαπω. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Ελπιζω να σκορπαω καθε αναγκη μου στο μελλον. Ανασταινω τις παλιες φοβιες στη σκια σου. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Κυριευω το μυαλο μου πριν απ' οτιδηποτε. Ερμηνευω την ισχυ που εχει ενας νους παραφορος. Χανω την αξια μου, χανομαι και κατασπαταλω τις πιθανοτητες. Αλλα μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Καθε φορα εσυ, συζητας εμενα. Με γυμνα χερια σε αρπαξα απο τα μαλλια. Σε πονεσα σε τραβηξα και σε χτυπησα στους τοιχους της εμπειριας. Ετσι επρεπε. Γνωρισες την αντιθετη υπαρξη, το αλλο σωμα που ανασαινει. Οι αναπνοες ξερουν μονο εμενα, κι ο πονος σου γραφει το ονομα μου, κι ετσι αναγκαστικα παντα πρωτα εμενα καταγραφουν οι ευθυνες. Αδιαφορω,τροπος να εχω λογους να υπαρχω στο μαζι, να διωρθωσω ψευτικες συνθηκες ερασιτεχνων. Αν ηθελα να παρω, ξερω πως μοναχα με ληστειες οι ανθρωποι κερδιζουν, αλλιως η εισπραξη και η αποσβεση αργουν, πρεπει πρωτα το ποτέ να φανει ψευτικο κι ως τοτε ειναι πολυς καιρος.

     Δεν ξερω τι να κανω. Δε μπορω τις μαθηματικες πραξεις. Στις θεωριες, δια βιου παντα, ειμαι αρχηγος. Αριθμητικο λαθος να σταθω αδυναμη. Αυτο γινεται στο δρομο για το "εχειν". Το παθος να αποκτησεις, η τρελη επιθυμια μονιμης κινητοποιησης και το μονο κινητρο για μακροπροθεσμη βεβαιοτητα μετα την κατακτηση. Δε μπορω να διαχειριστω ουτε κινητρα ουτε προ-κατακτησιακες καταστασεις. Δε γινεται να κανω λαθος, μα στα μαθηματικα οι αριθμοι προσδιδουν κυρος στο αποτελεσμα. Τιποτα, τα παρατω. Φοβαμαι σε καθε περιπτωση, φοβαμαι και την απογοητευση της γνωσης, ή τη γνωση της απογοητευσης. Φοβαμαι ο αριθμος να βγει γινομενο ενα, ή παθος στη μηδενικη....

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Δεν πρεπει να το χαλασω! για καποιο λογο γινεται...Εμαθα και για το θαρρος, ομορφο το να ζωγραφιζεις μονος, ειδικα αν γνωριζεις απο χρωματα, τεχνη. Μα ποια τεχνη γνωριζει απο χρωματα με ενα ονομα. Το κοκκινο χωρις το μαυρο δε ζωγραφιζει το ονομα σου στο μυαλο μου. Καπως ετσι ειναι και με τα ματια μου, τα χερια μου, τους ωμους.... ξερεις

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Μια μερα θα τρυπησει αν δε με σταματησεις. Ανοδος και καθοδος σε αυτα τα πραγματα να ξερεις...Θυμαμαι τοσο καλα το σπιτι που μεσα ζει το ενστικτο μου, που δεν ζητησα ποτε να μαθω για το δικο σου. Εχεις; Οχι; Ντρεπομαι να ζηταω, και να ρωταω ντρεπομαι. Παντα η ιδια δικαιολογια ανειπωτη ή οχι, δεν εχει να κανει. Ειμαστε στο μαζι χωρις τους αλλους, ακομα κι αν ετυχε χαρη σ αυτους. Ειμαστε στο μαζι με γυμνα χερια. (Δωσε μου κατι!) Ντρεπομαι να ζηταω, εσυ; στη θεση μου; τι θα εκανες; Δε μου αρκει ο χρονος, εννοειται αυτο. Δε μου αρκουν οι λεξεις, ενω δε με πειραζει που εχω καταφερει να το πιστευεις αυτο για μενα. Περιμενω να με σωσεις, μα ντρεπομαι να ζηταω. Κι οταν σου λεω λεξεις απο βββ μαλλον βοηθεια εννοω, και να δες δεν εχω ξαναζητησει και δεν ξερω πως προφερεται. Κρυβεσαι; Ναι; Δεν πειραζει. Ισως. Καλυτερα ετσι... Βασικα δεν ξερω. Καληνυχτα

Καλο ειναι να υπαρχεις, ομως το να ζεις ειναι αλλο πραγμα... Σε μερικους μηνες!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου