Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Σε μετραω στ' αστερια κατι νυχτες μ' αδεια χερια...

"Ναι μου το ειπαν αυτο...", "Εμ, ενταξει δε χρειαζεται. Θα με πανε" "Μου εμαθαν"

Και περιμενε ξερω γω να ρωτησω: ποιοι σου ειπαν; ποιοι θα σε πανε, ποιοι σου εμαθαν...;

Και βεβαια οταν εμαθε οτι ειμαι καλα εκανε μια ακομα προσπαθεια...

Ηθελε να απανταει τα ονοματα, το ονομα. Ετσι, γουσταρε που εμενα με πονουσε...Φαινοταν στα προσωπα μας η καινουργια τροπη στο μεταξυ μας.

Εχω ενα ομορφο σπιτι μεσα μου για σενα   διπλα στη θαλασσα με μεγαλα παραθυρα, μονο για σενα.

Ειμαστε μονοι μας αλλα εχουμε κατευθυνση... Και ανθρωπους γυρω. Εχουμε κατευθυνση και το για παντα μας μενει με το ονομα μας...
Η πιο εγωιστικη πραξη οφείλεται και συντελείται για καποιον αλλο...
Αρα ποσο μονοι ειμαστε, ποια ορια αγγιζεις μονος;
Μονοι ειμαστε.
Αλλα εχουμε κατευθυνση και οι αφορμες μας ειναι οι αλλοι.
Σε περιμενω να φυγεις...Αφου δεν το παιζω καλα το παιχνιδι, δεν πειραζει, καλυτερα ετσι. Οταν μεγαλωσεις θα καταλαβεις.

Χτες τον ειδα στον υπνο μου, παιζαμε ποδοσφαιρο στη βρεγμενη αυλη του σχολειου και μαλλον ειμασταν παιδια γιατι ειχαμε το ιδιο υψος περιπου. Αλλα ολα στο μυαλο μου γυριζαν γυρω απο σενα(σωθηκα για ενα ονειρο απο την πραγματικοτητα). Ησουν ομορφος. Ακομα μ αρεσεις και σ αγαπαω καθε μερα και περισσοτερο και μου λειπεις απλα εχω μαθει να ζω χωρις εσενα χωρις... Και μετα σκεφτομουν στο ονειρο μεσα, πως αργα ή γρηγορα θα ξυπνησω και θα φυγεις... Τωρα ουτε σε ξερω ουτε τιποτα. Και στο δρομο με το ζορι χαιρετιομαστε, μα σκεφτομαι πως υπαρχω μεσα σου κι εσυ καμαρωνεις για μενα και λες στους αλλους "εκεινη που παιζει κιθαρα, ναι αυτη." και επιβεβαιωνεις ποσο αντρας εισαι... Δεν πειραζει που τρομαξες, ισως θα ηθελα να ειχαμε μιλησει, ισως να θελω ακομα να μιλαμε... Αλλα δεν ξερω, δεν εχει τελειωσει ο θυμος σου κι ετσι ειναι αμηχανο, ξερω γω ειμασταν παιδια! (Σε) περιμενω. Αληθεια λυπαμαι που φυγαμε ετσι, ειμασταν αλλου εσυ εκει κι εγω εδω αλλα υπηρχε κατι δε νομιζεις. Εχεις βρει κατι αντιστοιχο; Εγω οχι. Ξερω ειμασταν παιδια, αλλα ακομα και τα παιδια θυμουνται και τωρα εκτιμαω το συνδυασμο μας, σαν προσωπικοτητες... Ελπιζω ολα να πανε καλα στη ζωη μας, στη δικη σου. Σ αγαπαω και μου λειπεις. Καλη χρονια...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Οταν αγαπας το τριανταφυλλο αγαπας μαζι και τα αγκαθια του...

Και τωρα τι; Να αρχισω να γραφω λεξεις που εχεις ηδη διαβασει και ηδη γνωρισει πανω μου; Ποιο το νοημα; Σκατα κι αποσκατα τα κανα(με) παλι. Εγω δεν εχω εγωισμο, οχι. Προσπαθησε, ψαξε καπου μεσα στο σπιτι σου και θα με βρεις...
Και θυμασαι τι λεει μετα; "...Κλεισε με στα ματια σου και μενα μια φορα"
Για καληνυχτα ονειρεψου λουλουδια....
Γεμισα τους στιχους και στους τοιχους εγραψα

Επισης

Ωρες ωρες,
γινομαι/νιωθω/ειμαι/κατανταω
τοσο ΜΑΛΑΚΑΣ...

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

I met you once and I loved you twice...

Ειναι περιεργο. Ειμαστε ολοι μαζι κι εγω ειμαι καπως πιο μονη μου, δηλαδη ευτυχως τωρα ειμαι καπως πιο μαζι σου. Δεν εχει σημασια...

(Ετσι οπως το βλεπω
μαλακιες θα γραψω παλι
και δε με νοιαζει αλλα
δε θα χω χορτάσει εξομολόγηση)

Και ναι σωστα, παλι καλα που το θυμήθηκα, μας διαβαζουν σχετικα αρκετοι γνωστοι για να γραφω ονοματα και διευθυνσεις...

(Δεν ηταν κακια αυτο,
αληθεια,
απλα να καταλαβεις
πως το σκεφτομαι)

Το καλοκαιρι, θυμασαι; Προς το τελος, προσπαθησα. Προσπαθησα γιατι οπως σου ειπα δεν ειναι πολυ γλυκο μωρε. Δεν τα καταφερα φυσικα, και στεναχωρήθηκα μαζι μου, οποτε δε μπορω να του προσάψω τιποτα, ουτε καν τη μαλακια...

Ισορροπίες. Ωραια λεξη πλακα εχει. Περα απο την κλαψομουνιτιδα των Χριστουγεννων και το σχετικα βαρυ κλιμα στο σπιτι
(ηρθε η γιαγια μου
που εχει μεγαλωσει αρκετα
να κανουμε Χριστουγεννα)
νιωθω γαματη, πως το λενε(;)  Γα-μα-τη. Με την αποψη οτι χρησιμοποιω ολο μου το μυαλο και χαιρομαι, για μενα αυτο ειναι αρκετο, ε και για χι λογους ακομα μωρε, ξερεις.

Χτες ο Κ ελεγε οτι αν θες κατι υποσυνείδητα το προσπαθεις. Τι ωραιο που ακούστηκε και τι μαλακια να διαφωνήσω, μα πραγματικα.
(Ξερω γω σκεφτομουν
ποσο fail ακουγομαι;!
Αν ειναι...)

Θεριεύει απο μεσα, και σε κανει να νιωθεις γαματος και μονος, ξεχωριστος και πληγωμενος.
(τελικα στα τραγουδια μου
γραφω για σενα και για μενα
θυμησε μου
να σου εξηγησω απο κοντα)
Μπορω να πω ειναι ομορφο να προσπαθεις να ειναι ο αλλος καλα, ολη η γενικη διαδικασια ειναι περιεργη παντως οποτε ναι, νταξει, μην αγχωνεσαι...

Εγω προσπαθω να μην προσπαθω, τι καταφερνω δεν ξερω.

Και φτανει γιατι υποψιαζομαι οτι μονο εσυ κι εγω θα ξερουμε για τι μιλαω κι αλλος ενας που μαλλον δε θα πρεπει... Αλλα κοιτα! Ξερεις τι εχω στο κεφαλι μου, για μενα ειναι πολυ σπουδαιο αυτο. Πλακα εχει να ρωτας, χαχα. Χαιρομαι μαζι σου...

Εγω δυο δωρα ηθελα να κανω φετος και τα βρηκα.
ΑΓΑΠΩ τη διφωνια μας.

Να πω καλημερα ή παει αργα;
Καλημερα...
Α! Ναι, ο αλλος ο καημενος ποσο ελεεινα παιζει να την πεφτει; Δηλαδη ημαρτον!
(Αιγοκερως)

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Καταραμενη απο σενα

...να εισαι ο πιο Ομορφος ανθρωπος που ξερω.
Καλα χριστουγεννα Μπαμπα.



Σ'αγαπω.
Και να θυμασαι,
"ειμαστε σχηματοποιημενοι
απο αυτα που αγαπαμε".

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

"Και θυμαμαι οτι σε 5 μερες εχετε γενεθλια"

Περπατουσα με τον Χ. και πηγαιναμε στα μαθηματικα. Κοιταξα το δρομο πισω σου, μετα εσενα. Με κοιταξες και συ.

Ωραια ξερεις τι(;) δεν το περιγραφω ωραια, ουτε καν καλα δεν το περιγραφω! Απλα σε συναντησα. Στο δρομο μου για τα μαθηματικα οταν ειχα αποφασισει να παω πιο νωρις αλλαξα δυο φορες δρομο λογο κινησης στη διαδρομη και πηγαινοντας απο ενα στενο που δεν ειχα ξαναπαει.

Επαθα λιγο καπως σοκ. Ειχες κουρεψει τα μαλλια σου κοντα, και εχεις ακομα την τελεια φωνη, δεν προσεξα τι παπουτσια φορουσες ομως σου ακουμπησα τα χερια και ηταν κρυα. Ειχες κουρεψει τα μαλλια σου κοντα. Αν ημουν η Σ θα ειχα παρατησησει οτι ειχες κοκκινα χειλη. Και με ρωτησες τι κανω και τι γινεται, και δεν ηξερα τι να πρωτοπω, αλλα η μαλακια ειναι που δε σε ρωτησα εγω καν. Δεν ηξερα αν βιαζομουν ή αν ημουν αμηχανη. Τουλαχιστον προλαβα να σου πω ποσο ομορφη εισαι και κρατηθηκα(ευτυχως) να μη σου μιλησω στον ενικο. Α! και με κοιταξες για λιγο οπως ηθελα..

Δεν εχω χορτασει το συναισθημα που βγαζεις, και το κακο ειναι που δε μπορω να το ξεχασω.
Μου λειπεις μαζι με τη Στελλα που πηρες μαζι φευγοντας.

Κριμα που δεν ειμαι ικανη να γραψω το συναισθημα, κριμα... Αλλα θυμαμαι οτι 23 φεβρουαριου 2011 φυγαμε κι οι δυο... Και εχεις ενα μολυβι μου με νοτες.

Eγω και το μυαλο μου...(!)

Σπουδαιος συνδυασμος. Το "Εγω και το μυαλο μου" ειναι κατι σαν δημιουργικη μεθοδος, αυτοκαταστροφης(Δη.Μ.Α.). Με αυτη τη μεθοδο που λαμβανει χωρα στο κεφαλι μου καταφερνω να φανταζομαι πραγματα και να δημιουργω ιστοριες ικανες να επηρεασουν την αποψη μου για την πραγματικοτητα και τις πληροφοριες καταστασεων. Συχνα οι πλοκες αυτες καταληγουν σε πορισματα καταστροφικα, αποτυχιες τουλαχιστον μια στο κλειστο 0 ανοιχτο 18... [0,18)

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Αγαπημενο μου αρσενικο.

Με κανεις πραγματικα περηφανη! Μπραβο και σ ευχαριστω...

Ρε ωρες ωρες στα τραγουδια μου ειναι σα να γραφω για σενα! τι γινεται;

:D Μου φτιαχνεις τη διαθεση.

Φρονιμα και προσεκτικα...

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Every whisper of every waking hour I'm choosing my confessions...

Ποιο απ ολα;

Τον τελευταιο καιρο γραφω σχεδον-περιπου οτι σκεφτομαι, εννοω οχι ψευτικες υπερβολες. Απλα μη ολοκληρωμενα και συνεκτικα νοηματα. Ασε που σβηνω τα μισα. Δε με ενδιαφερει.

Κανω τον εαυτο μου οτι θελω. Ελεγχω ακομα και το προσωπο μου! Με δυσκολευουν τα χερια μου μοναχα, αλλα κατα τ αλλα τα παω περίφημα.

Δεν ξερω τι ειναι σωστο. Δεν ξερω τι θελω να γραψω και τι θελω να σβησω(ή αν εκανα καλα που εσβησα πιο πανω). Δεν ξερω τι ειναι καλυτερο για σενα. Δεν ξερω αν με ενδιαφερεις καν περισσοτερο. Τα παω πολυ καλα στο να πληγωνω. Η Μ. ειχε πει οτι η γοητεια μου ειναι που φευγω... Κι αν δε θελω; κι αν δε μπορω; τοτε;


Γεμισα τους στιχους και στους τοιχους εγραψα. Φως μου μην τους πιστευεις (σ ακουω να το λες ολο το απογεμα-τη φωνη σου μεσα στο κεφαλι μου δε μπορω να ελεγξω). Ειναι θεμα ισορροπιας, χαμενης ασφαλειας, απωλεια, ισχυς, μισος τοξικο.

Λεω τα ιδια και τα ιδια, το μυαλο μου ειναι κλουβι απο λογια σκεψεων, θελω να τα πω αλλα κρατιεμαι... Θελω να τα γραψω και κρατιεμαι.

Σ αγαπω. Δες με, δε γινεται αλλιως, δε γινεται αλλο. Ξερω πως δε θα σου χρεωσω τιποτα, δε σε αγγιζει τιποτα στο βαθος του δικου μου-μας χρονου. Αλλα δε μπορω... Ξερεις μου λειπουν οι μερες που ερωτευομουν τα χερια σου. Που οτι αγγιζες ειχε την ιδιοτητα σου, που ησουν αιτια να υπαρχει κι αλλος ανθρωπος περα απο μενα. Θυμαμαι να υπαρχεις καλοκαιρι. Εσυ; με θυμασαι να υπαρχω καλοκαιρι; Με πονας και σε ποναω, εσυ, περισσοτερο, εγω, δεν ξερω... Οταν πονας εσυ ποναω κι εγω αρα τι νοημα εχει να σε πληγωνω για να με νιωθεις, τι νοημα εχει να θελω να σου λειπω(;).

Υπαρχουν σκεψεις μεσα μου που με κανουν οτι θελουν. Να δες δεν τα γραφω οπως τα χω στο μυαλο μου. Στο μυαλο μου, ειμαι θυμωμενη μαζι σου. Χωρις λογο γιατι πολυ απλα δεν γινεται το κλικ. Γιατι κανω λαθος μαζι σου και μαλλον δε συμπεριφερομαι σωστα. Και γιατι κανεις κι εσυ τοσο λαθος μαζι μου.

Δεν εχει σημασια, νιωθω πως θα ξαναρθουμε, βρισκομαστε δεμενοι απο παντα νιωθω. Απλα νιωθω να χανω τη γοητεια μου μαζι σου... Μαθε μου να ειμαι ομορφη χωρις να χρειαζεται να φευγω. Μαθε μου, μαθε μου... Να χαραζεσαι για λιγο και μετα να σβηνεσαι με γενναιοδωρια. Αυτο το χεις δοκιμασει μαζι μου; Ντρεπομαι να ζηταω... Εσυ;

Παντα θα εχω περισσοτερες λεξεις για σενα, ακομα κι αν εσυ νιωθεις οτι σε αδικω. Οσο δεν αλλαζουν τα πραγματα θα επιμενω πως η γοητεια μου ειναι να φευγω... Καληνυχτα.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

And I'm talking to myself at night because I can't forget....

Αν εισαι ερωτευμενη με εναν αναπηρο τοτε καλα θα κανεις στο σπιτι σου να βαλεις ραμπες...

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

(Σε) Σιχαινομαι...

Ναι ενταξει. Το ξερω. Γραφω συνεχεια τα ιδια και τα ιδια. Ισως γιατι η ζωη μου δεν αλλαζει. Δεν αλλαζει με την αποψη του ορου, ερωτευομαι κατι καινουργιο. Εχω το συγκροτημα μου να ειναι οτι πιο σημαντικο τις υποχρεωσεις και τα πρεπει να με αναγκαζουν ευεργετικα, αλλα τιποτα. Τιποτα ουσιαστικο, και θελω να πω κατι οχι του μυαλου μου, κατι που να εχει δημιουργησει καποιος για μενα. Κατι να με ξυπναει το πρωι και να φερνει μια πραγματικοτητα χωρις προσπάθεια αλλα με προστασία. Κατι να με γεμισει βεβαιοτητα.

Σκεφτομαι πως εχω μαθει να μελεταω τους ανθρωπους, μα να γνωριζω μονο εκεινους που λειτουργουν σαν εμενα. Κοιταω τους αλλους για να βρω κομματια δικα σου, εξασκουμαι σε κεινους αφου δε με ενδιαφερουν αμεσα. Βλεπω τις αδυναμιες τους για να ξερω που μπορει να φοβασαι. Εκτίθεμαι σ αυτους για να κανω υποθεσεις πανω στις αντιδρασεις σου. Χανω κομματια πραγματικοτητας, χανω τις λεξεις αλλων, σιχαινομαι τα τραγουδια που δε γραφουν για σενα, γινομαι ξενη αναμεσα σε ξενους, ξεχναω, αναρωτιεμαι, (με) σιχαινομαι, (δε) συγχωρω.

Γινομαι χειροτερη. Και ναι ειναι απαισιο και λυπαμαι...
Νομιζα πως το να ξεφυγω δε θα κοστισει περισσοτερο.
Κοστιζεις περισσοτερο απο οσο αξιζεις.
Κουραστηκα.


...Εχω ταυτισει τη θεσσαλονικη με την ελευθερια. Μαααα....

 Η φωτογραφια ειναι ενος φιλου μου. Ευχαχιστω λοιπον Θαναση :)

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

πφ!

Σκεφτομαι ολα αυτα που θελω να γραψω μαζι με αποτελεσμα να δυσκολευομαι ισχυρα!

Ενα ενα λοιπον...

*Εχει συνδεσει την αγαπη με τον πονο. Λογικο ειναι, καταλαβε τον. Δες τι εχει περασει!

*Κι αν εγω θελω ακομη να παρω εκδικηση; Αναρωτιεμαι αν απο μενα εχουν παρει οσοι θα επρεπε. Εγω θελω να σε πονεσω και ξερω πως μπορω.

*Αν ειχα χρονο θα αλλαζα τα δεδομενα στον εαυτο μου που σου εχω μαθει, ετσι ωστε να μην υπαρχει θεμα. Απλως δεν προλαβαινω.

*Δεν ξερω τι λεξεις να γραψω για σενα, ή μαλλον δεν ξερω ποιες λεξεις να μη γραψω...

*Τελικα ειμαι πολυ ψυχακι. Τεκμηριωμένη αποψη και αποτελεσμα ψηφοφοριας. Πολυ ψυχακι.

*Τα παθη και τα λαθη ζουνε μωρο μου, να το θυμασαι αυτο.

*Θα περπαταω στους δρομους της θεσσαλονικης με φαρδια παντελονια και τσαντα ωμου...

*Ενω ξεχασα να σου πω. Σ ολα τα σχεδια που κανω(αυτα που σου λεω κι αυτα που οχι) εισαι σιγουρα μεσα. Δε στο λεω γιατι το θεωρω αυτονοητο να εισαι το πιο λευκο χρώμα στις σκεψεις μου.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Ηρθες(;)


Εχω ενα σημαδι στο αριστερο μου χερι. Να θυμαμαι ποιο ειναι το οριο για τους ανθρωπους μου, ποιες συμπεριφορες θελω και ποιες λεξεις σιχαινομαι. Τιποτα δεν το ξεπερναει. Τιποτα. Καθετι κακο, λαθος δικο μου των αλλων, δεν εχει πονεσει περισσοτερο. Ειναι σημαδι κοκκινο, βαθυ κοψιμο απο γυαλι, θυμαμαι εσταζε μερες το αιμα. Ετσι οτιδηποτε λιγοτερο αιχμηρο δεν ξεκινα τον πονο. Τιποτα δεν το ξεπερναει το σημαδι μου...



Ηρθες.



        Θυμασαι;

Απο τη στιγμη που αρχισες να κερδιζεις το σημαδι μου,
εφυγα απο τα νοητα πλαισια της προστασιας.


Ηρθες ή εγω σε εφερα;


Δεν εχει σημασια. Μου λειπεις.


Τα ειχα κανονισει με τον εαυτο μου, και απετυχε η συμφωνια.




Σημασια εχει οτι μου λειπεις.



Ενα κοκκινο σημαδι.



Σε ολους τους δρομους σε συνανταω.



Η ελευθερια σου, ειναι που κανεις δε μπορει να μπει στο μυαλο σου!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

θα δω...

 

Α! και δε θελω αλλους ανθρωπους γιατι, με οσους πραγματικα με ενδιαφερουν ερχεται η στιγμη στις σχεσεις μας οπου με χρησιμοποιουν. Οποτε καλυτερα να μην με ενδιαφερει... Στο ειπα χτες και σημερα συνειδητοποιω ποσο ταιριαζει σαν περιγραφη στην απογοητευση μου.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Να χαράζεσαι για λίγο και μετά να σβήνεσαι με γενναιοδωρία...

    Παντα παιζω με τις λεξεις μου. Παντα. Στους δρομους, στις συζητησεις στους ανθρωπους σε καθε ευκαιρια... Ολα γινοντα στο μυαλο σου. Δημιουργω τις απαραιτητες προυποθεσεις γνωριζοντας τη φυση σου (απλη,σταθερη,αερια) με σκοπο να σε κατευθυνω. Αυτα που λεω λιγες φορες εχουν σχεση με το νοημα που αντιλαμβανεσαι επειδη ετσι θελω εγω. Δεν ξερω αν ειναι θεμα νοημοσυνης ειναι θεμα εξοικειωσης, οπως ας πουμε το να σε βρισκω εγω πιο ευκολα σημαινει απλουστατα πως εχω φαει ολοκληρη την πολη πρωτα. Ξερω τα περασματα τις κρυψωνες, και τους περαστικους που σε καθυστερουν και σου αλλαζουν δρομους.

    Σ' αγαπω. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Ελπιζω να σκορπαω καθε αναγκη μου στο μελλον. Ανασταινω τις παλιες φοβιες στη σκια σου. Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Κυριευω το μυαλο μου πριν απ' οτιδηποτε. Ερμηνευω την ισχυ που εχει ενας νους παραφορος. Χανω την αξια μου, χανομαι και κατασπαταλω τις πιθανοτητες. Αλλα μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Καθε φορα εσυ, συζητας εμενα. Με γυμνα χερια σε αρπαξα απο τα μαλλια. Σε πονεσα σε τραβηξα και σε χτυπησα στους τοιχους της εμπειριας. Ετσι επρεπε. Γνωρισες την αντιθετη υπαρξη, το αλλο σωμα που ανασαινει. Οι αναπνοες ξερουν μονο εμενα, κι ο πονος σου γραφει το ονομα μου, κι ετσι αναγκαστικα παντα πρωτα εμενα καταγραφουν οι ευθυνες. Αδιαφορω,τροπος να εχω λογους να υπαρχω στο μαζι, να διωρθωσω ψευτικες συνθηκες ερασιτεχνων. Αν ηθελα να παρω, ξερω πως μοναχα με ληστειες οι ανθρωποι κερδιζουν, αλλιως η εισπραξη και η αποσβεση αργουν, πρεπει πρωτα το ποτέ να φανει ψευτικο κι ως τοτε ειναι πολυς καιρος.

     Δεν ξερω τι να κανω. Δε μπορω τις μαθηματικες πραξεις. Στις θεωριες, δια βιου παντα, ειμαι αρχηγος. Αριθμητικο λαθος να σταθω αδυναμη. Αυτο γινεται στο δρομο για το "εχειν". Το παθος να αποκτησεις, η τρελη επιθυμια μονιμης κινητοποιησης και το μονο κινητρο για μακροπροθεσμη βεβαιοτητα μετα την κατακτηση. Δε μπορω να διαχειριστω ουτε κινητρα ουτε προ-κατακτησιακες καταστασεις. Δε γινεται να κανω λαθος, μα στα μαθηματικα οι αριθμοι προσδιδουν κυρος στο αποτελεσμα. Τιποτα, τα παρατω. Φοβαμαι σε καθε περιπτωση, φοβαμαι και την απογοητευση της γνωσης, ή τη γνωση της απογοητευσης. Φοβαμαι ο αριθμος να βγει γινομενο ενα, ή παθος στη μηδενικη....

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Δεν πρεπει να το χαλασω! για καποιο λογο γινεται...Εμαθα και για το θαρρος, ομορφο το να ζωγραφιζεις μονος, ειδικα αν γνωριζεις απο χρωματα, τεχνη. Μα ποια τεχνη γνωριζει απο χρωματα με ενα ονομα. Το κοκκινο χωρις το μαυρο δε ζωγραφιζει το ονομα σου στο μυαλο μου. Καπως ετσι ειναι και με τα ματια μου, τα χερια μου, τους ωμους.... ξερεις

    Μετουσιωνω την αγαπη μου για σενα. Μια μερα θα τρυπησει αν δε με σταματησεις. Ανοδος και καθοδος σε αυτα τα πραγματα να ξερεις...Θυμαμαι τοσο καλα το σπιτι που μεσα ζει το ενστικτο μου, που δεν ζητησα ποτε να μαθω για το δικο σου. Εχεις; Οχι; Ντρεπομαι να ζηταω, και να ρωταω ντρεπομαι. Παντα η ιδια δικαιολογια ανειπωτη ή οχι, δεν εχει να κανει. Ειμαστε στο μαζι χωρις τους αλλους, ακομα κι αν ετυχε χαρη σ αυτους. Ειμαστε στο μαζι με γυμνα χερια. (Δωσε μου κατι!) Ντρεπομαι να ζηταω, εσυ; στη θεση μου; τι θα εκανες; Δε μου αρκει ο χρονος, εννοειται αυτο. Δε μου αρκουν οι λεξεις, ενω δε με πειραζει που εχω καταφερει να το πιστευεις αυτο για μενα. Περιμενω να με σωσεις, μα ντρεπομαι να ζηταω. Κι οταν σου λεω λεξεις απο βββ μαλλον βοηθεια εννοω, και να δες δεν εχω ξαναζητησει και δεν ξερω πως προφερεται. Κρυβεσαι; Ναι; Δεν πειραζει. Ισως. Καλυτερα ετσι... Βασικα δεν ξερω. Καληνυχτα

Καλο ειναι να υπαρχεις, ομως το να ζεις ειναι αλλο πραγμα... Σε μερικους μηνες!