Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Κουραστικη αναρτηση. (Συγνωμη)

Μμμ, για να καταλαβεις βασιζομαι απλα στη σκεψη πως θα χαμογελας μοναχα διαβαζοντας κατι που σχεδον τεκμηριωμενα αναφερεται σε σενα. Εννοω δεν ξερω θα δουμε εννοω θα δεις τελοσπαντων!

Πρωτον εχω καταλαβει πως καθε φορα που διαβαζεις νεα αναρτηση μου, μου στελνεις μηνυμα κι αν εχω αδικο μετα που θα διαβασεις αυτην μπορεις να μου στειλεις να μου πεις : "Στελλα εχεις αδικο"

Επισης αποφασισα να μη διορθωσω κανενα ορθογραφικο να δουμε πως θα τα παω. Ρε ειναι 10 παρα 10! νομιζα πως απλα ηταν γυρω στις 8.

Ωραια! Τι καταλαβες τωρα εχω κομπλαρει, γελαω κι εγω οπως εσυ τωρα και δε μπορω να γραψω εκεινο που ηθελα απο την αρχη.!

Προσπαθεια νουμερο ενα:
Εχω χασει την αισθηση του χρονου, αρα ας υποθεσουμε πως ειναι καλοκαιρι. Μμμ βασικα οχι γιατι στο γραφειο μου πανω εχω μια κουπα-κουβαδακι γαλλικο που ειναι ζεστος αρα ατοπο. Τωρα σου θυμιζω τη Ν το ξερω αλλα πεπρωμενο φυγειν αδυνατο...

Παει κι η προσπαθεια ενα...-.- Α! αποφασισα να μη σβησω τιποτα... δλδ θα δουμε :)

Θελω μια μερα να ακουσω το αγαπημενο μου τραγουδι μαζι σου να δω πως θα ειναι. Το δυσκολο ειναι να δινεις στους αλλους. Ακομη πιο δυσκολο ειναι οταν εκεινοι παιρνουν και φευγουν στη συνεχεια.

"Η ζωη ειναι εκει, εδω απλως χανεται" διαβαζει εκεινη.

Δε βγαζουν ολα απαραιτητα νοημα και δεν οδηγουν ολα απαραιτητα καπου μα λυπαμαι τις προσπαθειες μου που πεσαν στο κενο, λυπαμαι την επιμονη να μη μιλαω και να φευγω, λυπαμαι τα αποθυμενα(ετσι μ αρεσει να το γραφω- απο το θυμος βγαινει/το αρχαιο θυμος), λυπαμαι ολους εκεινους που εκαναν λαθη μαζι μου, λυπαμαι εμενα που δε μπορω να συγχωρω μα παντα ζηταω αφεση, λυπαμαι που κοιταω πισω μου μοναχα τα βραδια, λυπαμαι που τους βλεπω ολους απεναντι εγω με χερια κοκκινα και κεινοι με καρδια μαυρη. Λυπαμαι που ειμαι ετσι...

Ξερεις, τα ξεχναω ολα μαζι σου, δε φανταζεσαι ποσες τυψεις. Σημερα καποια στιγμη ανεφερες "και τι σκοπευεις να κανεις γι αυτο;" κι αν θυμαμαι γελασα και ειπα "τιποτα" (σωστα;). Οχι δεν ειναι τοσο ευκολο. Ειναι απαισιο, και καθε μερα γινεται χειροτερα.

Μ αρεσει να σε κοιταω να χαζευεις(σπανιο), ειναι σαν αυτο που σκεφτεσαι να ειναι υπαρκτο και..πως το λενε... οχι τοσο δυνατο που να κανουν συσπασεις οι μυς του προσωπου σου. Δε θυμαμαι αν βλεπω σε σενα αυτο που ημουν πριν, δε θυμαμαι πως ημουν. Και τωρα θα μ αρεσε να σε κοιταω να το διαβαζεις γιατι για τον ιδιο λογο καθε μικρη δευτερη σκεψη θα φαινοταν σε βλεμμα και δαχτυλα...

Αυτο που μας λερωνει πηγαζει απο μεσα, εχει προκληθει απο εξω αλλα πιθανον ειναι δικο μας θεμα, δικο μου θεμα. Και σκεφτομαι πως μιλαω εγω για πληγες και δε μιλουν αλλοι, και με βαζω παντα σε μια διαδικασια λογοκρισιας, αλλα του πουστη μπορω τουλαχιστον εδω μεσα οτι γραφω να ειναι με δικα μου μετρα και σταθμα; Κι ακομα κι οι υπερβολες μου να οριζονται απο μενα;


Ειμασταν λεει σ ενα λεωφορειο, εγω καθομουν παραθυρο να κοιταω εξω. Φορουσα ακουστικα και ακουγα αρκετα δυνατα Madrugada ετσι ωστε να μην ακουω γυρω θορυβους. Ακουμπουσες πανω μου και ενιωθα να αναπνεεις ενω κρατουσα σφιχτα τους παλμους σου στο χερι μου, ασυνειδητα. Εξω ειχε πρασινο τοπιο, και απο κατω τη θαλασσα ενα μεγαλο πευκοδασος και στο βαθος νησια... Και δε σκεφτομουν τιποτα, πηγαιναμε λεει διακοπες μετα τις πανελληνιες. και δε σκεφτομουν τιποτα και χωρις γυαλια μπορουσα να φανταστω εναν ουρανο οπως σου αξιζει, κι ησουν διπλα μου, αρκετα κοντα για να ειμαι ηρεμη. Κι ημουν αδεια αρκετα που να μην εχω αυτο το...βαρος. Και με γεμιζες σιγουρια και ημουν βεβαιη πως δε θα φυγεις, οχι αυτη τη φορα. Ωστοσο ακομα εσφιγγα το χερι σου.
Καπου το χω ξαναζησει αυτο.
Και καποια στιγμη θα το τελειωσω μεσα μου και θα ναι ολα καλα, θα ειμαι ετοιμη για ολες τις εποχες
, εννοω χωρις απαραιτητα να κραταω ετσι σφιχτα το χερι σου.

Δε θυμαμαι τιποτα πια
απ ολα αυτα
που ηθελα να ζησω μα ξεχασα
την τυχη να ρωτησω...

Μαθε μου να περπαταω ξανα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου