Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Απο τη στιγμη που αρχισες να κερδιζεις, εχω κι εγω κατι να χασω...

Eπιτελους λιγος ακομη χρονος.
     Τρομαζω στη σκεψη κι αναρωτιεμαι αν θελω πια να παρουσιαζω την πραγματικοτητα μου σα γενικη αληθεια. Αντιλαμβανομαι τους αλλους ετσι, ο κοσμος μου εχει τη δομη και τη δικη μου ιδιοσυγκρασια, που σε μενα ταιριαζει, οπως τα γραμματα μου.
    Τιποτα δεν ειναι δομημενο ή αλλιως ολα βρισκονται στη δικη μου γεωμετρικη συμμετρια, που υπαγορευει παντα την παρορμηση συνηθως τις δευτερες σκεψεις και λιγοτερο συχνα την οριμη αποφαση.
    Μ αρεσουν οι μυρωδιες που ακουμπουν ψηλα στη μυτη σε συγκριση με αυτες που τις αισθανεσαι στο στερνο περιπου, αγαπω τους καφεδες, και τον ηλιο που δυει τα καλοκαιρια. Αγαπω τη δικη σου μυρωδια, και ψαχνω κατι που να μην αγαπω απο την τελειοτητα σου. (Μεγαλα λογια ευχαριστως να μην τα πιστεψεις.)
    Επιπολαιη παντα. Πως να με παρεις στα σοβαρα που σε καθε μου ενθουσιασμο σε φλερταρω σα να ειμαι παιδακι δημοτικου και επιμενω σα να μη γνωριζω ουτε καν την αποδοχη, σε μια απερατη προσπαθεια να εχω οτι θελησω.
     Και η μουσικη, η δικη μου μουσικη, στις δικες μου συνθηκες μπορει να αγγιξει και να ακουστει και να σημαινει. Γραφω, δεν ξερω γιατι, αλλα σκεφτομαι εμενα, πιο παλια εγραφα για μενα σα να με τραγουδαω και παντα βρισκοταν καποιος να καλυψει την αναγκη που εχω για θεο και κατευθυνση.
    Παντα λιγος βεβαια, βλεπεις, εχω σιγουρευτει πως το μεγαλυτερο μερος των ανθρωπων γυρω μου ειναι πολυ νορμαλ για μενα, δε νιωθω "πιο πανω" δηλαδη ισως, αλλα πιο πολυ πιστευω πως σκεφτομαι τοσο διαφορετικα που ειναι ανώφελο να ζητησω σεβασμο και να υπαρξει εκτιμηση κι απο τη δικη μου μερια. Δε μας νοιαζει η δικη μου μερια, απλα γραφω εγω που εχω χαλαστει και περναω τη φαση που δε θελω κανεναν και δηλωνω κρυφα πληγωμενη, ας εστιασουμε στο οτι σιχαινομαι τους ανθρωπους με τους οποιους μεχρι προσφατα ημουν ερωτευμενη.


    Πανε δυο χρονια... κι εγω καταλαβα χτες τι εγινε πραγματικα. Ποσο μικρη ημουν(;) και ποσο λιγη για σενα τοτε, κι ομως εσυ με μαθαινες και τραβουσες τη μπλουζα μου οταν εχανα την ισορροπια μου, εκανες νοηματα με τα χερια κι εγω αρχισα να σκεφτομαι πως δεν υπαρχουν μονο λεξεις, εμενες παντα πισω μου ενω μπορουσες περισσοτερα και εκ των υστερων φυσικα, μ εκανες να καταλαβω πως δεν ειναι μονο η πρωτη θεση. Δεν εφευγες σ οτι εκανα, κ εμαθα πως οι ανθρωποι πρεπει να πιστευουν και να επιμενουν. Εκλεινες τα ματια απο χαρα οταν με εβλεπες, κι οταν ξεχνιεμαι το κανω κι εγω. Ελεγες πως οτι θελω πρεπει να το κυνηγαω, σημερα βρισκομαι να λεω πως οτι μου αρεσει απλωνω το χερι μου και το παιρνω, χωρις εσενα που δε μπορω να σ αγγιξω πια. Μιλουσες λιγο, κι εχω θεοποιησει τη σιωπη, και με κοιτουσες στα ματια, και με κοιτανε αλλοι ανθρωποι και λιγοι με θελουν τοσο οσο εσυ.
     Και σ αγαπω και ξερω γω δε σου χω πει ποτε συγνωμη που συμπεριφερθηκα ετσι... Ηταν και μερες που αγαπουσα τους αλλους επειδη εκαναν αυτα που εκανες. Βλεπεις τους ανθρωπους που σε μαθαινουν δεν τους ξεχνας, εσυ δεν εκανες τιποτα ομως εγω ειδα κι αρχισα να αντιλαμβανομαι...

    Ετσι μαθαινω κι εγω τους αλλους να ξερεις, δηλαδη καλυτερα, τα πραγματα με πιο σωστη σειρα... Βεβαια οσο μπορω δεν τους παραταω, οσο μπορω ξαναγυριζω, αντιθετα με σενα, λες κι αυτο το κουσουρι να φευγω εσυ να μου το κολλησες(;).
Απορω ποιος εχει υποστει τα χειροτερα αναμεσα μας(;)


Και σε παρακαλω μη με ξαναπεις υπερβολικη, οχι γι αυτο το θεμα. Σ' ολα τ αλλα ειμαι, το ξερω.

Δεν ειναι ομορφο που σου ζηταω να με προστατεψεις, να με βοηθησεις να γινω καλυτερη; Δεν ειναι ομορφο αυτο που εχω για σενα; Μα μονο εγω το βλεπω ετσι; υπαρχεις...

Για καληνυχτα, ονειρεψου λουλουδια.

Δε με νοιαζει τι μπορεις ουτε τι εχεις μαζι σου, εξαλλου τις αναγκες μας θα τις χτισω εγω, δε με νοιαζει τι εχεις μαθει, τι εχεις να δωσεις, θα σου δειξω, εγω θα σου δωσω , θελω μοναχα να υπαρχεις και να μη με πιστευεις...
Το κομματι σου μεσα μου ειναι το πιο κοκκινο απ ολα.

2 σχόλια:

  1. Δικο μου. Δηλαδη της στελλας. (Αυτο το μπλογκ το χω μονη μου Νου) και σε λιγο θα βαλω τις φωτογραφιες σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή