Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

χειμερια ναρκη

   Δεν πειραζει αν πεθανουμε. Εχουμε πεθανει πολλες φορες. Απλα αφεθηκες οπως κι εγω, κοψαμε τα δεσμα ετσι μας επρεπε, για σενα κυριως. Δεν πειραζει αμα πεθανουμε, ομως δε σε εμπιστευομαι πια. Καποτε οτι εγραφες ηταν για μενα, το ξερα κι εψαχνα να κρυψω τις ευθυνες μου ή τη σοβαροτητα της καταστασης(οταν λεω σοβαροτητα εννοω ουσια, εννοω προιον σκεψης, επιβεβαιωση, επιμονη, ολα που δε χαρακτηριζουν τον ενα). Ποτε δε με τρομαζε ωστοσο, παντα το ηθελα. Ενταξει δεν το ειχα αναγκη μα να σε αγαπα ενας σπουδαιος ανθρωπος ειναι ομορφο, ειδικα αν η αγαπη του ειναι παθολογικη κι αν κι εσυ τον αγαπας.
   Δεν πειραζει αμα πεθανουμε λογικα θα σε ψαξω οταν γυρισω, απο παντα εκει ειμασταν, τωρα εγω λειπω αλλα θα γυρισω... Υποσχομαι σχεδον. Δε νομιζω να πεθανουμε, απλα εσυ δε γραφεις πια για μενα, κι εγω αδυνατω να συναναστραφω με προσπαθεια μαζι σου. Λες να πεθαναμε; δεν ξερω απλα δε μιλαμε στα δικα μου σκοταδια κι εσυ στεκεσαι απο πανω μου ενω παλια καθοσουν στο πατωμα μαζι μου.
Πεθαναμε μαλλον. Δεν ξερεις καν τις μουσικες μου. Σιγουρα πεθαναμε.
Μα θα γυρισω και θα χω ξανα την ευκαιρια μου! Θα γυρισω και θα τα φτιαξω ολα αφου εξαλλου εγω τα χαλασα. Αλλα θα γυρισω. Παντα γυρναω και το ξερεις.

Μεγαλο βαρος κι ευθυνη. Αποκτω σταθεροτητα κι αλλαζω. Πεθαναμε. Υπαρχει ενας ανθρωπος που με κανει οτι θελει...

Θα καθομαι σ ενα παγκακι να κοιταω τους περαστικους για ωρα, θα παιζω μουσικη και θα κανω μεχρι και τα "αν" πραγματικοτητα....

Να με περιμενεις... αληθεια ντροπιαστικη σημαινει αν αναρωτιεσαι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου