Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Γραφω για να με διαβαζεις...

Αυτοπεποίθηση θα μπορουσε να ειναι...
Παθος αβεβαιότητας, αν και δε μ αρεσει αυτη η λεξη. Παθος. Εννοω ειναι τοσο ο εαυτος της που δε μπορω να κρυφτω πισω της ουτε να τη χρωματίσω με κατι αλλο απο παρόρμηση και τη μυρωδιά σου.

Αλλα ξερω τις αντιδρασεις σου σε οτι σχεδον κανω. Ξερω τι θα κανεις μετα απο οτι ακουσεις απο μενα. Κι ομως ειμαι συνετη και δεν χρησιμοποιώ ολα τα μεσα που εχω, δεν κανω οτι μπορω για να κερδισω. Σε προστατευω απο μενα, ενω με βυθιζω τοσο βαθια σε ενα εμεις που ουτε υπόσταση εχει ουτε και παρον, εσυ λες πως εχει μελλον, ή αυτο διαβαζω στα χερια σου. Προσπαθω ετσι πρωτη φορα και ειναι αντικρουόμενο καπως αλλα ειναι καλυτερο για σενα.

Μου κανουν εντυπωση οι κινησεις, τα χρωματα, ο ουρανος, οι διαφορετικοι εαυτοι των ανθρωπων, ο θυμος, οι πληγες που δεν κλεινουν...  Κι ισως το προβλημα να ειναι πια δικο μου...

Κι ειμαι ακομα θυμωμενη και πιο πολυ και πιο πολυ, αμα περασει θα το καταλαβετε προς το παρον κενο και τπτ, εγω παλι με βαζω στην ακρη μα δεν πειραζει...


Α! Σ ευχαριστω που δε με πιστεψες τοτε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου