Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Η τεχνη της φυγης.

    Οποτε χρειαστει την εχω ευκαιρη, οχι στα δυσκολα, μα σ οσα θυμιζουν παρελθον, σε οσα συγκρινουν την δικη μου ακαιρεοτητα, σε οσα η ανασφαλεια μου θελει να με βρισκει με απωλειες. Παντα φευγω στο τελος. Φτιαχνω τους ανθρωπους, τους ανθρωπους μου, κι επειτα εγκαταλειπω. Εκεινοι ειναι ευτυχισμενοι μετα, στο βαθος του χρονου γιατι αρχικα πληγωνονται. Μαζι μου νιωθω πως μαθαινουν, κι ετσι φευγοντας τους λειπει η παρουσια περα απο τη δυσαρεστη αισθηση της ελειψης. Κι επειτα εχουν λιγο απο τον δευτερο εαυτο μου που με τεχνη αν θυμαμαι καλα σκορπισα, σε κεινην με χερια και λεξεις, σε κεινον με σωμα κι ερωτες σε αυτον με βιασυνη και παθος, στην αλλη με αναγκη, με αγαπη, επιπολαια, φοβισμενα. Αλλα, παντα ειχα να δωσω, παντα ειχα, ισως ακομα.

    (Κι απο τους φιλους μου γιατι φευγω;) Απο τους φιλους μου φευγω, γιατι τους γνωρισα αν οχι αργοπορημενη τοτε απλως σε λαθος εποχη. Βλεπεις υποψιαζομαι πως περναμε οι ανθρωποι μια μεταβατικη περιοδο που καθετι ειναι σημαντικο κι επειτα απο εκεινη το "κακο" εχει γινει και δεν αλλαζουν ο τροπος κουναμε τα χερια μας, οι λεξεις που επιλεγουμε για το ποτέ και το χρονο, οι σκεψεις που μοιραζομαστε και το παρελθον που κραταμε. Δε μπορω να ξερω μα " ολα καιγονται αν η φλογα ειναι αρκετα καυτη" οπως διαβασα σ ενα αγαπημενο μπλογκ (κι ενθουσιαστηκα).
    Απο τους φιλους μου φευγω γιατι ετσι με εχουν μαθει, και γιατι καθε που παω να ξεμαθω κατι παντα συμβαινει. Φευγω γιατι ενθουσιαζομαι τριγυρω, ισως και για να μου δωσουν σημασια. Φευγω γιατι ετσι ειμαι μεχρι να με αλλαξει, και γιατι στις προσπαθειες μου παντα κατι γινεται και μετανοιωνω. Γι αυτο παψε να εισαι αυστηρη μαζι μου, ξερεις ποσο δυσκολο ειναι, ειδικα τωρα. Πραγματικα πιστευεις πως θελω να ειμαι καλα και μονη μου, ή πως προτιμω να αγαπω τον εαυτο μου περισσοτερο απο αυτους; ή εκεινη; παρτο οπως θες, εξαλλου ειμαι σιγουρη πως θα καταλαβεις.
     Δε θυμωνω μαζι σου, απλα μου κανει εντυπωση που δε μπορεις να δεις. Κι ακομα κι αν δεν ονομαζα την κατασταση ως προβληματικη με μια αρρωστια μακρινη που, το δεχομαι εγω φταιω, κουβαλαω χρονια, αληθεια πιστευεις πως μονο εγω κανω λαθη;! Ειναι ο συνδυασμος μου με τους ανθρωπους.
Βαριεμαι- παλι θα καταλαβεις οτι εννοω "αρκετα".
Δε φοβαμαι να με γνωριζουν, φοβαμαι να με μαθουν, φοβαμαι να εχω παλι τα ιδια ή παρομοια ή και χειροτερα...

Αγαπη μου. Δεν εχω καλυτερο απο το οταν γυριζεις, ειναι σα να κοιταω φωτογραφιες. Και πρεπει να παψω να σε τρομαζω αλλο, πρεπει να παψω. Μα ζητησε μου το, αν θες...

Η μερα τρεμει στη γη που μενω.


Υ.Γ να ειδες, ξερω πως θα το διαβασει και παλι αφησα τη σκεψη μου στη μεση και τωρα που το ξαναδιαβαζω, πιο πολυ για δικαιολογια διαβαζεται παρα για....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου