Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Panic an blood an people around(!)

Χρειάζεσαι αξιο αντιπαλο. Αξιο συνομιλιτη, εξυπνο.
Να μη σε πιστευει, χωρις ομως να σε αγνοεί.
Καποιος πιθανότατα ευφυής με υψηλη συναισθηματική νοημοσύνη.
Μα, δε βαρεθηκες να οριζεις τις σχεσεις σου με τους αλλους;
Δε βαρεθηκες να λες τα πιο καλα ψεματα που μπορουν να ακουστούν,
δε βαρεθηκες να τους βλεπεις να τα πιστευουν;
Επιτελους δηλαδη!
Για οσους μπορουν να σε δουν,
να καταλάβουν και
να σε συγχωρήσουν
χωρις ομως να σε αγνοήσουν πρωτα,
εισαι γαματη!

Ο πιο ομορφος ανθρωπος που εχω συναντησει...

Στεκεται εκει, σε κοιταζει. Της τραβας την προσοχη (τα κατεφερες επιτελους). Σε παρατηρεί έντονα, τα χερια τους ωμους, τα ματια. Ακουμπα κατω την ομπρελα της. Τα ματια της πανω σου. Ακουει τη φωνη σου, της αρεσει μαλλον, οπως κι αυτα που λες. Αγοραζει με τιμημα την παρουσια και την παραμονη της...Κανει υπομονη, χαιρεται, ενθουσιαζεται, περιμενει, σωπαίνει, σ αγγιζει, σε θαυμαζει, σε αντιγραφει, σε ζηλευει και σε αγαπα, πολυ απλα γιατι αν ηταν στη θεση σου δε θα εδινε οσα της δινεις εσυ... Δεν ξερω να απαντησω αν ρωτησεις σχετικα με το αν σε χρησιμοποιει... Σε καθε περιπτωση εισαι ο πιο ομορφος ανθρωπος που εχω συναντησει, αρα εκεινη χανει αν σκεφτεται ετσι. Εκεινη θα χασει αν δε σε κερδισει...

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Εμ,,,

Υπαρχει περιπτωση να μαι ευτυχισμενη ας πουμε και να μη στο πω;
 Α! και Σ μη θυμωσεις αλλα εγω μονο τραγουδι ηθελα να βαλω!

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Απο τη στιγμη που αρχισες να κερδιζεις, εχω κι εγω κατι να χασω...

Eπιτελους λιγος ακομη χρονος.
     Τρομαζω στη σκεψη κι αναρωτιεμαι αν θελω πια να παρουσιαζω την πραγματικοτητα μου σα γενικη αληθεια. Αντιλαμβανομαι τους αλλους ετσι, ο κοσμος μου εχει τη δομη και τη δικη μου ιδιοσυγκρασια, που σε μενα ταιριαζει, οπως τα γραμματα μου.
    Τιποτα δεν ειναι δομημενο ή αλλιως ολα βρισκονται στη δικη μου γεωμετρικη συμμετρια, που υπαγορευει παντα την παρορμηση συνηθως τις δευτερες σκεψεις και λιγοτερο συχνα την οριμη αποφαση.
    Μ αρεσουν οι μυρωδιες που ακουμπουν ψηλα στη μυτη σε συγκριση με αυτες που τις αισθανεσαι στο στερνο περιπου, αγαπω τους καφεδες, και τον ηλιο που δυει τα καλοκαιρια. Αγαπω τη δικη σου μυρωδια, και ψαχνω κατι που να μην αγαπω απο την τελειοτητα σου. (Μεγαλα λογια ευχαριστως να μην τα πιστεψεις.)
    Επιπολαιη παντα. Πως να με παρεις στα σοβαρα που σε καθε μου ενθουσιασμο σε φλερταρω σα να ειμαι παιδακι δημοτικου και επιμενω σα να μη γνωριζω ουτε καν την αποδοχη, σε μια απερατη προσπαθεια να εχω οτι θελησω.
     Και η μουσικη, η δικη μου μουσικη, στις δικες μου συνθηκες μπορει να αγγιξει και να ακουστει και να σημαινει. Γραφω, δεν ξερω γιατι, αλλα σκεφτομαι εμενα, πιο παλια εγραφα για μενα σα να με τραγουδαω και παντα βρισκοταν καποιος να καλυψει την αναγκη που εχω για θεο και κατευθυνση.
    Παντα λιγος βεβαια, βλεπεις, εχω σιγουρευτει πως το μεγαλυτερο μερος των ανθρωπων γυρω μου ειναι πολυ νορμαλ για μενα, δε νιωθω "πιο πανω" δηλαδη ισως, αλλα πιο πολυ πιστευω πως σκεφτομαι τοσο διαφορετικα που ειναι ανώφελο να ζητησω σεβασμο και να υπαρξει εκτιμηση κι απο τη δικη μου μερια. Δε μας νοιαζει η δικη μου μερια, απλα γραφω εγω που εχω χαλαστει και περναω τη φαση που δε θελω κανεναν και δηλωνω κρυφα πληγωμενη, ας εστιασουμε στο οτι σιχαινομαι τους ανθρωπους με τους οποιους μεχρι προσφατα ημουν ερωτευμενη.


    Πανε δυο χρονια... κι εγω καταλαβα χτες τι εγινε πραγματικα. Ποσο μικρη ημουν(;) και ποσο λιγη για σενα τοτε, κι ομως εσυ με μαθαινες και τραβουσες τη μπλουζα μου οταν εχανα την ισορροπια μου, εκανες νοηματα με τα χερια κι εγω αρχισα να σκεφτομαι πως δεν υπαρχουν μονο λεξεις, εμενες παντα πισω μου ενω μπορουσες περισσοτερα και εκ των υστερων φυσικα, μ εκανες να καταλαβω πως δεν ειναι μονο η πρωτη θεση. Δεν εφευγες σ οτι εκανα, κ εμαθα πως οι ανθρωποι πρεπει να πιστευουν και να επιμενουν. Εκλεινες τα ματια απο χαρα οταν με εβλεπες, κι οταν ξεχνιεμαι το κανω κι εγω. Ελεγες πως οτι θελω πρεπει να το κυνηγαω, σημερα βρισκομαι να λεω πως οτι μου αρεσει απλωνω το χερι μου και το παιρνω, χωρις εσενα που δε μπορω να σ αγγιξω πια. Μιλουσες λιγο, κι εχω θεοποιησει τη σιωπη, και με κοιτουσες στα ματια, και με κοιτανε αλλοι ανθρωποι και λιγοι με θελουν τοσο οσο εσυ.
     Και σ αγαπω και ξερω γω δε σου χω πει ποτε συγνωμη που συμπεριφερθηκα ετσι... Ηταν και μερες που αγαπουσα τους αλλους επειδη εκαναν αυτα που εκανες. Βλεπεις τους ανθρωπους που σε μαθαινουν δεν τους ξεχνας, εσυ δεν εκανες τιποτα ομως εγω ειδα κι αρχισα να αντιλαμβανομαι...

    Ετσι μαθαινω κι εγω τους αλλους να ξερεις, δηλαδη καλυτερα, τα πραγματα με πιο σωστη σειρα... Βεβαια οσο μπορω δεν τους παραταω, οσο μπορω ξαναγυριζω, αντιθετα με σενα, λες κι αυτο το κουσουρι να φευγω εσυ να μου το κολλησες(;).
Απορω ποιος εχει υποστει τα χειροτερα αναμεσα μας(;)


Και σε παρακαλω μη με ξαναπεις υπερβολικη, οχι γι αυτο το θεμα. Σ' ολα τ αλλα ειμαι, το ξερω.

Δεν ειναι ομορφο που σου ζηταω να με προστατεψεις, να με βοηθησεις να γινω καλυτερη; Δεν ειναι ομορφο αυτο που εχω για σενα; Μα μονο εγω το βλεπω ετσι; υπαρχεις...

Για καληνυχτα, ονειρεψου λουλουδια.

Δε με νοιαζει τι μπορεις ουτε τι εχεις μαζι σου, εξαλλου τις αναγκες μας θα τις χτισω εγω, δε με νοιαζει τι εχεις μαθει, τι εχεις να δωσεις, θα σου δειξω, εγω θα σου δωσω , θελω μοναχα να υπαρχεις και να μη με πιστευεις...
Το κομματι σου μεσα μου ειναι το πιο κοκκινο απ ολα.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

χειμερια ναρκη

   Δεν πειραζει αν πεθανουμε. Εχουμε πεθανει πολλες φορες. Απλα αφεθηκες οπως κι εγω, κοψαμε τα δεσμα ετσι μας επρεπε, για σενα κυριως. Δεν πειραζει αμα πεθανουμε, ομως δε σε εμπιστευομαι πια. Καποτε οτι εγραφες ηταν για μενα, το ξερα κι εψαχνα να κρυψω τις ευθυνες μου ή τη σοβαροτητα της καταστασης(οταν λεω σοβαροτητα εννοω ουσια, εννοω προιον σκεψης, επιβεβαιωση, επιμονη, ολα που δε χαρακτηριζουν τον ενα). Ποτε δε με τρομαζε ωστοσο, παντα το ηθελα. Ενταξει δεν το ειχα αναγκη μα να σε αγαπα ενας σπουδαιος ανθρωπος ειναι ομορφο, ειδικα αν η αγαπη του ειναι παθολογικη κι αν κι εσυ τον αγαπας.
   Δεν πειραζει αμα πεθανουμε λογικα θα σε ψαξω οταν γυρισω, απο παντα εκει ειμασταν, τωρα εγω λειπω αλλα θα γυρισω... Υποσχομαι σχεδον. Δε νομιζω να πεθανουμε, απλα εσυ δε γραφεις πια για μενα, κι εγω αδυνατω να συναναστραφω με προσπαθεια μαζι σου. Λες να πεθαναμε; δεν ξερω απλα δε μιλαμε στα δικα μου σκοταδια κι εσυ στεκεσαι απο πανω μου ενω παλια καθοσουν στο πατωμα μαζι μου.
Πεθαναμε μαλλον. Δεν ξερεις καν τις μουσικες μου. Σιγουρα πεθαναμε.
Μα θα γυρισω και θα χω ξανα την ευκαιρια μου! Θα γυρισω και θα τα φτιαξω ολα αφου εξαλλου εγω τα χαλασα. Αλλα θα γυρισω. Παντα γυρναω και το ξερεις.

Μεγαλο βαρος κι ευθυνη. Αποκτω σταθεροτητα κι αλλαζω. Πεθαναμε. Υπαρχει ενας ανθρωπος που με κανει οτι θελει...

Θα καθομαι σ ενα παγκακι να κοιταω τους περαστικους για ωρα, θα παιζω μουσικη και θα κανω μεχρι και τα "αν" πραγματικοτητα....

Να με περιμενεις... αληθεια ντροπιαστικη σημαινει αν αναρωτιεσαι...

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Γραφω για να με διαβαζεις...

Αυτοπεποίθηση θα μπορουσε να ειναι...
Παθος αβεβαιότητας, αν και δε μ αρεσει αυτη η λεξη. Παθος. Εννοω ειναι τοσο ο εαυτος της που δε μπορω να κρυφτω πισω της ουτε να τη χρωματίσω με κατι αλλο απο παρόρμηση και τη μυρωδιά σου.

Αλλα ξερω τις αντιδρασεις σου σε οτι σχεδον κανω. Ξερω τι θα κανεις μετα απο οτι ακουσεις απο μενα. Κι ομως ειμαι συνετη και δεν χρησιμοποιώ ολα τα μεσα που εχω, δεν κανω οτι μπορω για να κερδισω. Σε προστατευω απο μενα, ενω με βυθιζω τοσο βαθια σε ενα εμεις που ουτε υπόσταση εχει ουτε και παρον, εσυ λες πως εχει μελλον, ή αυτο διαβαζω στα χερια σου. Προσπαθω ετσι πρωτη φορα και ειναι αντικρουόμενο καπως αλλα ειναι καλυτερο για σενα.

Μου κανουν εντυπωση οι κινησεις, τα χρωματα, ο ουρανος, οι διαφορετικοι εαυτοι των ανθρωπων, ο θυμος, οι πληγες που δεν κλεινουν...  Κι ισως το προβλημα να ειναι πια δικο μου...

Κι ειμαι ακομα θυμωμενη και πιο πολυ και πιο πολυ, αμα περασει θα το καταλαβετε προς το παρον κενο και τπτ, εγω παλι με βαζω στην ακρη μα δεν πειραζει...


Α! Σ ευχαριστω που δε με πιστεψες τοτε...

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

ο παραλλογισμος παταει στο "μονο για μενα"....

Θελω να βρισκομαστε στον ιδιο χωρο και να μην εχω την αναγκη να σου μιλαω ολη την ωρα.
Θελω ομως να σ αγγιζω, να μην μιλαμε αλλα να σ αγγιζω.
Σιωπη δε με νοιαζει να εχει, ουτε και το φως με αφορα, ενταξει ισως βραδυ καπου ζεστα.
Ειναι θεμα σιγουριας. Εσυ θα κανεις οτιδηποτε, αλλα θα εισαι "εδω", εξαλλου μονο εδω μπορεις να εισαι. Θα μιλας με τους γυρω μας αλλα θα καθεσαι διπλα μου και θα μ αγαπας και θα  ενδιαφερεσαι μονο για μενα κατα βαθος. Κατα πλατος ας εισαι λιγο και για τους αλλους.
Οριστε ηρέμησα αποψε και χαμογελαω, οπως θελουμε.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Archive...








Δε μπορεις να οικειοποιεισαι την ελευθερια μου. Και μην λες πως ξεγνοιαστος γινεσαι. Τι ξεχνας δηλαδη; τους ερωτες του οχι; τι ξεχνας; Δε μπορεις να λες τιποτα οταν δεν ξερεις να ζυγισεις τα λογια σου. Και μην προσφερεις βοηθεια οταν χωρις να ρωτας γινεσαι προβλημα. Κοιτα εγω τι κανω στους φιλους μου! Εχουν προβλημα, και το δικο μου(αυτο που εχω εγω μαζι τους) το γαμαω... Συγκριτικα... αφου εκεινοι δεν ειναι καλα πρεπει να ειμαι κει... πρεπει να μην με εχουν κι εμενα στο μυαλο τους... Κι εσυ δες τι κανεις!; Και τωρα θες να μου δωσεις και βοηθεια και να εισαι δω λεει.! Ακου κει! εσυ που βλεπεις και ξερεις και βρισκεσαι πιο εξυπνη απ ΟΛΟΥΣ και καθε μερα μου γαμας την ψυχολογια....


Κι οσο για σενα Μαλακα με το μι κεφαλαιο αν ησουν τοοσο συναισθηματικα εξυπνος οσο νομιζες δε θα με πληγωνες και δε θα με φορτωνες με τις τυψεις σου τα αποθυμενα σου την ανασφαλεια σου και δε θα ζητουσες χωρο για σημαδι μα χρονο και ροη στην οποια σχεση κι αν ειχαμε. Αν ησουν τοσο εξυπνος οσο νομιζες θα μπορουσες να χειριστεις και το πουλι σου αλλα και την κατασταση... Σαν πιο μεγαλος...ας πουμε, λεω τωρα εγω....

Α! Ναι ξεχασα... εκεινος!Αλλος μαλακας. Πολυ μαλακας ασε. Δεν ξερω τι τον πιανει καθε φορα...

Αλλα εγω ΘΑ ΦΥΓΩ και δε θα βλεπω κανενα τους. Και θα μαι καλα κι ελευθερη και αδεια. Ρε ανυπομωνω να αδειασω... Μα καθε μερα γινεται το αντιθετο, και τι να πω; ευχαριστω;

Α δε σου πα τωρα εχω αρχισει να βλεπω κιολας! Α! ναι πολλη φαση ασε... κι ειναι ολοι τους ασχημοι...

Θελω να παμε να κανουμε μουσικη... Και πιο πολυ θελω να φωναξω δυνατα και να τρεξω και να ησυχασω και να κοιμηθω και να σε κοιταζω και να εχω ζεστα χερια και να πιω επιτελους εναν καλο καφε, να κοιμηθω ειπα; και θελω χρονο και να μην ξαναδω κανεναν σε φαση αντε γαμηθειτε ξερω γω....

Και σκεφτομαι οτι ολα τα εχω επιτρεψει εγω με την περιπου-παρουσια μου και θυμωνω και μαζι μου. Σε 7 γαμημενους μηνες.... Δε θελω τιποτα μονο να μην ερθουν εκει... Να μην τους ξαναδω. αυτο. τ' αλλα θα τα ρυθμισω μονη μου....


θα το ελεγξω μετα

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ολο λεξεις...

Κι αν (με) ξερεις θα σαι σιγουρος πως επαναλαμβανομαι.
Φοβαμαι το τελος
μα λατρευω τις νεες αρχες...

Αυτη η ικανοτητα
να μπορεις να τα διαλύσεις ολα
ανα πασα στιγμη
για χι λογους
μαλλον που καταρα ειναι.


Μη βασιστεις. Ποναει.
Μη μιλας. Κανεις την αληθεια ψεμα.
Μην αφεθεις. Θα κανει λαθος.
Μην πιστευεις. Μπλε φαινεται η θαλασσα.
Μην γυριζεις. Τελος του τελους συντελείται μονο χωριστά.
Μην αγαπας. Τελειωνει.

Πιο παλια ηθελα να μου δινεις περιθώρια... Τι εχει αλλαξει σημερα και θελω το αντιθετο;


Α και για σενα... ναι καληνυχτα, εννοω τι αλλο ας πουμε; εννοω ξερεις...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Η τεχνη της φυγης.

    Οποτε χρειαστει την εχω ευκαιρη, οχι στα δυσκολα, μα σ οσα θυμιζουν παρελθον, σε οσα συγκρινουν την δικη μου ακαιρεοτητα, σε οσα η ανασφαλεια μου θελει να με βρισκει με απωλειες. Παντα φευγω στο τελος. Φτιαχνω τους ανθρωπους, τους ανθρωπους μου, κι επειτα εγκαταλειπω. Εκεινοι ειναι ευτυχισμενοι μετα, στο βαθος του χρονου γιατι αρχικα πληγωνονται. Μαζι μου νιωθω πως μαθαινουν, κι ετσι φευγοντας τους λειπει η παρουσια περα απο τη δυσαρεστη αισθηση της ελειψης. Κι επειτα εχουν λιγο απο τον δευτερο εαυτο μου που με τεχνη αν θυμαμαι καλα σκορπισα, σε κεινην με χερια και λεξεις, σε κεινον με σωμα κι ερωτες σε αυτον με βιασυνη και παθος, στην αλλη με αναγκη, με αγαπη, επιπολαια, φοβισμενα. Αλλα, παντα ειχα να δωσω, παντα ειχα, ισως ακομα.

    (Κι απο τους φιλους μου γιατι φευγω;) Απο τους φιλους μου φευγω, γιατι τους γνωρισα αν οχι αργοπορημενη τοτε απλως σε λαθος εποχη. Βλεπεις υποψιαζομαι πως περναμε οι ανθρωποι μια μεταβατικη περιοδο που καθετι ειναι σημαντικο κι επειτα απο εκεινη το "κακο" εχει γινει και δεν αλλαζουν ο τροπος κουναμε τα χερια μας, οι λεξεις που επιλεγουμε για το ποτέ και το χρονο, οι σκεψεις που μοιραζομαστε και το παρελθον που κραταμε. Δε μπορω να ξερω μα " ολα καιγονται αν η φλογα ειναι αρκετα καυτη" οπως διαβασα σ ενα αγαπημενο μπλογκ (κι ενθουσιαστηκα).
    Απο τους φιλους μου φευγω γιατι ετσι με εχουν μαθει, και γιατι καθε που παω να ξεμαθω κατι παντα συμβαινει. Φευγω γιατι ενθουσιαζομαι τριγυρω, ισως και για να μου δωσουν σημασια. Φευγω γιατι ετσι ειμαι μεχρι να με αλλαξει, και γιατι στις προσπαθειες μου παντα κατι γινεται και μετανοιωνω. Γι αυτο παψε να εισαι αυστηρη μαζι μου, ξερεις ποσο δυσκολο ειναι, ειδικα τωρα. Πραγματικα πιστευεις πως θελω να ειμαι καλα και μονη μου, ή πως προτιμω να αγαπω τον εαυτο μου περισσοτερο απο αυτους; ή εκεινη; παρτο οπως θες, εξαλλου ειμαι σιγουρη πως θα καταλαβεις.
     Δε θυμωνω μαζι σου, απλα μου κανει εντυπωση που δε μπορεις να δεις. Κι ακομα κι αν δεν ονομαζα την κατασταση ως προβληματικη με μια αρρωστια μακρινη που, το δεχομαι εγω φταιω, κουβαλαω χρονια, αληθεια πιστευεις πως μονο εγω κανω λαθη;! Ειναι ο συνδυασμος μου με τους ανθρωπους.
Βαριεμαι- παλι θα καταλαβεις οτι εννοω "αρκετα".
Δε φοβαμαι να με γνωριζουν, φοβαμαι να με μαθουν, φοβαμαι να εχω παλι τα ιδια ή παρομοια ή και χειροτερα...

Αγαπη μου. Δεν εχω καλυτερο απο το οταν γυριζεις, ειναι σα να κοιταω φωτογραφιες. Και πρεπει να παψω να σε τρομαζω αλλο, πρεπει να παψω. Μα ζητησε μου το, αν θες...

Η μερα τρεμει στη γη που μενω.


Υ.Γ να ειδες, ξερω πως θα το διαβασει και παλι αφησα τη σκεψη μου στη μεση και τωρα που το ξαναδιαβαζω, πιο πολυ για δικαιολογια διαβαζεται παρα για....

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Αγαπω τους ανθρωπους που τους λες φυγε και δε σε πιστευουν και σου απαντουν " αν θες να φυγω θα φυγω" με δισταγμο...

|Και την επομενη φορα που θα ρωτησετε τι εχω και θα σας απαντησω τιποτα, να ξερετε πως αυτο το τιποτα ειναι πιστολι στον κροταφο. (απο ενα μπλογκ)|
Σιγα σιγα φτιαχνω μια κατηγορια μονο για σενα, και οι μερες που φοβαμαι δεν αργουν, κι ισως τις νυχτες να τις φοβαμαι ηδη... Και πρωτη φορα καποιος μενει οταν εγω τον διωχνω.





Και νιωθω να με βγαζεις εκτος, να κανεις αυτο που εμενα με μαγκωνει και με κανει τον πιο χειροτερο πρωτο εαυτο, να αυτο που με κανει να φευγω, που με εκανε να φυγω και τοτε. Και απορω...


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Κουραστικη αναρτηση. (Συγνωμη)

Μμμ, για να καταλαβεις βασιζομαι απλα στη σκεψη πως θα χαμογελας μοναχα διαβαζοντας κατι που σχεδον τεκμηριωμενα αναφερεται σε σενα. Εννοω δεν ξερω θα δουμε εννοω θα δεις τελοσπαντων!

Πρωτον εχω καταλαβει πως καθε φορα που διαβαζεις νεα αναρτηση μου, μου στελνεις μηνυμα κι αν εχω αδικο μετα που θα διαβασεις αυτην μπορεις να μου στειλεις να μου πεις : "Στελλα εχεις αδικο"

Επισης αποφασισα να μη διορθωσω κανενα ορθογραφικο να δουμε πως θα τα παω. Ρε ειναι 10 παρα 10! νομιζα πως απλα ηταν γυρω στις 8.

Ωραια! Τι καταλαβες τωρα εχω κομπλαρει, γελαω κι εγω οπως εσυ τωρα και δε μπορω να γραψω εκεινο που ηθελα απο την αρχη.!

Προσπαθεια νουμερο ενα:
Εχω χασει την αισθηση του χρονου, αρα ας υποθεσουμε πως ειναι καλοκαιρι. Μμμ βασικα οχι γιατι στο γραφειο μου πανω εχω μια κουπα-κουβαδακι γαλλικο που ειναι ζεστος αρα ατοπο. Τωρα σου θυμιζω τη Ν το ξερω αλλα πεπρωμενο φυγειν αδυνατο...

Παει κι η προσπαθεια ενα...-.- Α! αποφασισα να μη σβησω τιποτα... δλδ θα δουμε :)

Θελω μια μερα να ακουσω το αγαπημενο μου τραγουδι μαζι σου να δω πως θα ειναι. Το δυσκολο ειναι να δινεις στους αλλους. Ακομη πιο δυσκολο ειναι οταν εκεινοι παιρνουν και φευγουν στη συνεχεια.

"Η ζωη ειναι εκει, εδω απλως χανεται" διαβαζει εκεινη.

Δε βγαζουν ολα απαραιτητα νοημα και δεν οδηγουν ολα απαραιτητα καπου μα λυπαμαι τις προσπαθειες μου που πεσαν στο κενο, λυπαμαι την επιμονη να μη μιλαω και να φευγω, λυπαμαι τα αποθυμενα(ετσι μ αρεσει να το γραφω- απο το θυμος βγαινει/το αρχαιο θυμος), λυπαμαι ολους εκεινους που εκαναν λαθη μαζι μου, λυπαμαι εμενα που δε μπορω να συγχωρω μα παντα ζηταω αφεση, λυπαμαι που κοιταω πισω μου μοναχα τα βραδια, λυπαμαι που τους βλεπω ολους απεναντι εγω με χερια κοκκινα και κεινοι με καρδια μαυρη. Λυπαμαι που ειμαι ετσι...

Ξερεις, τα ξεχναω ολα μαζι σου, δε φανταζεσαι ποσες τυψεις. Σημερα καποια στιγμη ανεφερες "και τι σκοπευεις να κανεις γι αυτο;" κι αν θυμαμαι γελασα και ειπα "τιποτα" (σωστα;). Οχι δεν ειναι τοσο ευκολο. Ειναι απαισιο, και καθε μερα γινεται χειροτερα.

Μ αρεσει να σε κοιταω να χαζευεις(σπανιο), ειναι σαν αυτο που σκεφτεσαι να ειναι υπαρκτο και..πως το λενε... οχι τοσο δυνατο που να κανουν συσπασεις οι μυς του προσωπου σου. Δε θυμαμαι αν βλεπω σε σενα αυτο που ημουν πριν, δε θυμαμαι πως ημουν. Και τωρα θα μ αρεσε να σε κοιταω να το διαβαζεις γιατι για τον ιδιο λογο καθε μικρη δευτερη σκεψη θα φαινοταν σε βλεμμα και δαχτυλα...

Αυτο που μας λερωνει πηγαζει απο μεσα, εχει προκληθει απο εξω αλλα πιθανον ειναι δικο μας θεμα, δικο μου θεμα. Και σκεφτομαι πως μιλαω εγω για πληγες και δε μιλουν αλλοι, και με βαζω παντα σε μια διαδικασια λογοκρισιας, αλλα του πουστη μπορω τουλαχιστον εδω μεσα οτι γραφω να ειναι με δικα μου μετρα και σταθμα; Κι ακομα κι οι υπερβολες μου να οριζονται απο μενα;


Ειμασταν λεει σ ενα λεωφορειο, εγω καθομουν παραθυρο να κοιταω εξω. Φορουσα ακουστικα και ακουγα αρκετα δυνατα Madrugada ετσι ωστε να μην ακουω γυρω θορυβους. Ακουμπουσες πανω μου και ενιωθα να αναπνεεις ενω κρατουσα σφιχτα τους παλμους σου στο χερι μου, ασυνειδητα. Εξω ειχε πρασινο τοπιο, και απο κατω τη θαλασσα ενα μεγαλο πευκοδασος και στο βαθος νησια... Και δε σκεφτομουν τιποτα, πηγαιναμε λεει διακοπες μετα τις πανελληνιες. και δε σκεφτομουν τιποτα και χωρις γυαλια μπορουσα να φανταστω εναν ουρανο οπως σου αξιζει, κι ησουν διπλα μου, αρκετα κοντα για να ειμαι ηρεμη. Κι ημουν αδεια αρκετα που να μην εχω αυτο το...βαρος. Και με γεμιζες σιγουρια και ημουν βεβαιη πως δε θα φυγεις, οχι αυτη τη φορα. Ωστοσο ακομα εσφιγγα το χερι σου.
Καπου το χω ξαναζησει αυτο.
Και καποια στιγμη θα το τελειωσω μεσα μου και θα ναι ολα καλα, θα ειμαι ετοιμη για ολες τις εποχες
, εννοω χωρις απαραιτητα να κραταω ετσι σφιχτα το χερι σου.

Δε θυμαμαι τιποτα πια
απ ολα αυτα
που ηθελα να ζησω μα ξεχασα
την τυχη να ρωτησω...

Μαθε μου να περπαταω ξανα.

Σκασμος που λεμε...

Μπορουν ολοι να με ζηλευουν για τον εαυτο σου που εχω.
      Μπορουν ολοι!
Μα με το στομα κλειστο ομως...            


Να δες τους.
Πλακα δεν εχουν;

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

μονο εμενα(.)



Απλα θελω να μη σε λερώσουν αγαπη μου. Δε σου αξιζει, οχι ετσι, οχι σε σενα. Εδω δεν τολμω να το κανω εγω που... αν και... Δεν εχει σημασία, απλα δε θελω. Ειναι ανέγγιχτο το μυαλο σου, και άμαθες οι σκέψεις σου, και αθώα κοιτας στο κενο πολλες φορες, χωρις δευτερες σκεψεις ή τυψεις.


(...)Μη νομιζεις έτυχε, λιγο που εκεινος εκανε λαθος, λιγο που εκεινη ξεχασε, λιγο που εγω ξεχαστηκα. Μη νομιζεις απλα ετυχε. Και απλα δε θελω να σου πεταξουν τις βρομιές τους, μην τους αφήσεις, δε μπορουν να ξερουν, δεν εμαθαν και δε θα μαθουν ποτε.


Αναρωτιέμαι αν πρεπει να επέμβω ή αν μαθαινεις μονος σου τελικα σε τετοιες περιπτωσεις.
Στο παρελθον πεθανα, και στο παρον το παρελθον μου πεθαινει.
Απλα δε θελω να σε λερώσουν... Σου το χω ξαναπει, μονο εγω. Μονο εγω να πρεπει να μπορω... μονο εγω μπορω

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Του χρονου τετοιο καιρο...

Ωραια, ενταξει, εκανα λαθος. Τωρα τι;

Σκεφτομαι πως ηταν παλια, σκεφτομαι χωρις να ξερω αν μου λειπει ή οχι, ακομα κι αν ειμαι σιγουρη πως τωρα ειμαι λιγοτερο ευτυχισμενη, αν και περισσοτερο πληρης.


Οταν εισαι εδω ειναι ολα στη θεση τους, το προβλημα ειναι οταν δεν εισαι.
(Με κουραζει να λειπεις)

Του χρονου θα βρισκομαι στη θεσσαλονικη, και μακαρι να μην ερθεις! Μακαρι, τοσα χρονια προσπαθω να γλιτωσω απο σενα. Μην ερθεις!

Μα δε θελω τιποτα περα απο τη ζωη μου, την κιθαρα μου και να βλεπω ουρανο μεσ'τη θαλασσα.

Εγω προσπαθω περισσοτερο, αλλα ισως ετσι παει, ισως ετσι να ειναι...

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Απογνωση

Αδειος χωρος δεν υπαρχει παρα μονο στο δωματιο. Τα χερια παγωνουν. Υπολειτουργεια, αδρανεια. Τουλαχιστον αν μου δωσεις ενα χαρτι ξερω να γραψω το ονομα μου.

Φανταζομαι τον εαυτο μου σε μια μεγαααλη γκρι αιθουσα με ξυλινη σκηνη και μαυρες δερματινες απο καστορ καρεκλες, σαν αμφιθεατρο ας πουμε. Κι εγω εκει μονη μου για μια ημερα και δυο νυχτες. Τις νυχτες μαζι σου και τις μερες μονη, μα τις μερες δε με νοιαζει. Και δωσε μου μοναχα χαρτι κι αφησε με να μας περιγραψω, κυριως εσενα πως κανεις οταν με βλεπεις, μμμ μαλλον οχι, εμενα, πως κανω εγω οταν σε βλεπω! λες να ναι πιο ισχυρο; Δεν ξερω. Αν γραψω κατι για τον ηλιο; τον ουρανο ή τα λουλουδια; την ανοιξη το φθινοπορο το καλοκαιρι; τις διακοπες που πηγαινα παιδι; τα κυματα στο λιμανακι του χωριου; τα σ αγαπω και τα πρεπει που εχω πει και ακουσει; αν γραψω για μενα; αν γραψω για σενα; Τι λες να ναι πιο ηχηρο; Τι θα τους κανει να σωπασουν; πες μου και θα το κανω...

Γραψε μια ιστορια, με πολλους ρολους και λιγα ατομα δυο μαλλον γιατι η ευτυχια ειναι ακέραιος αριθμος μικροτερος του 3 πανω απο το 1. Γραψε για τους δυο, γραψε οτι εχεις υπαρξει. Γραψε τα παντα, γραψε οτι εχεις στο μυαλο σου. Γραψε το πρωτο πραγμα που θες να ακουσεις απο μενα. Γραψε τις αληθειες που κανεις δεν ειναι ετοιμος να ακουσει, γραψε κατι που θα νικαει με διαφορα τη σιωπη και την πραγματικοτητα. Γραψε το ψεμα που πρεπει, αυτο στο οποιο πιστευουν ολοι.

Μην ξεχασεις να βαλεις διπλη γραμμη στο τελος, προσοχη με τα παρεστιγμενα σου και το πενταλ. Καλη επιτυχια, θα τα πουμε σε τεσσερις ωρες.