Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Partime

Κι ετσι ανεβαινουμε εμεις πρωτοι, εγω ο Α και ο Γ. Βαζουν τα καλωδια στις θεσεις τους κι εγω ξεκινω να κουρδιζω τις πιο απαλες χορδες επι σκηνης. Ετοιμες ηταν μα επρεπε να ελεγξω.

Εκεινες, η Μ και η Ν ειναι κατω λιγο αμηχανες και ισως λιγο νευρικες. Μα ετσι πρεπει. Φτιαχνω κι εγω το μικροφωνο της κιθαρας μου, τα χερια μου τρεμουν περιεργα, οχι απο χαρα οπως τις προηγουμενες φορες.

Ανεβαινουν τα μικρα σκαλακια και παιρνουν θεσεις η μια διπλα στην αλλη, κοντα μου. Υπαρχουν ακομα μερικες φωνες, κι ακουω κουβεντες ή και ψιθυρους που δεν λενε καν για μας. Το "ετοιμοι" ωστοσο μπορεσαν να το ακουσουν ολοι.
Ξεκιναω να παιζω, τον σκεφτομαι γιατι οντως λειπει, δεν ειναι μοναχα η δυσαρεστη αισθηση ειναι θεμα ιδιοσυγκρασιας, λειπει και δεν ειναι καλα οπου ειναι, αρα ουτε κι εμεις. Συνεχιζω, δεν χανω το ρυθμο κι ας σκεφτομαι αλλα.

Τοτε η Μ ξεκιναει να μιλαει, και λεει περιπου εκεινα που λεμε και στα αλλα μας live μονο που τωρα εννοει εμας, τωρα ειναι που εκθετει τον εαυτο της, τρεμει η φωνη της ή εγω το ακουω μονο(;). Λεει πως του αφιερωνουμε τα δυο μας ακολουθα κομματια, και πως στη ζωη μας οι ανθρωποι περνουν κι αλλοτε γυριζουν πισω...
 
Ξεχναω το τελευταιο ρεφρεν αφου παντα ο Π μου το θυμιζει και τωρα λειπει, και αυτο σχεδιαζουμε ολοι. Το τραγουδι παιρνει μια ανασα και τελειωνει. Τα χερια μου εχουν ιδρωσει και το κεφαλι μου ποναει.

Ο κοσμος περιμενει τη συνεχεια, δε μιλουν περα απο μικρα αμηχανα σχολια, σημερα κανεις δεν ηθελε να σπασει τον παγο, δε μας ενοιαζε κανεις, ειμασταν εμεις και τιποτα περισσοτερο.

Σκουπιζω τα χερια μου στο παντελονι μου παιρνω ανασα και ξεκινω την εισαγωγη στο δευτερο τραγουδι. Σαν αυτοσχεδιασμος ειναι μα φτανω εκει που ολοι ξερουν τι θα ακουσουν, οι δικοι μου δηλαδη. Παιζω πιο αργα αυτη τη φορα, θα βασανισω και την καθε νοτα και μαζι της θα σειρω στο πατωμα αυτη την κραυγη που αγαπω.

Χρωματισμοι: Ξεκιναμε μονοι μας, εγω κι εκεινη. Δεν την κοιτω, δε χρειαζεται, τη ερωτευομαι κι ετσι. Στη μεση του τραγουδιου μπαινουν ο Γ κι ο Α, οπως πρεπει σιγα και πιο σιγα, οι απο κατω προσπαθουν να ακουσουν και στις παυσεις μας ακους τη σιωπη τους. Δε μας βαραινει κανενα βλεμα, ειμαστε μονοι μας.

Και τραγουδα κι εγω χτυπω μπορει και λαθος τους παλμους (θα το εκανε εκεινος αυτο) μεχρι που φτανει το τελος, τωρα τρεμω χειροτερα..


Ειχα συνδεσει τη σκηνη με ενταση παθος, δυναμη ταχυτητες ροκιες ή οπως αλλιως λενε ολοι. Μα με κατι τετοιο οχι. Δεν ξερω πως να περιγραψω... Μα ομως δες, δεν εχει κανεις αλλος κατι τετοιο. Επιασα τους εκεινους που μιλουσαν να σταματουν. Τους εκανα ολους να σωπασουν τους καναμε ολους να μας ακουσουν. Γιατι ειδαν αυτο που μας κανει ξεχωριστους και δεν ειναι καποια ιδιοτητα, ουτε καν ταλεντο μα ειναι η ουσια μας. Αυτο που μας δενει. Το οτι βγαζουμε ο ενας τον καλυτερο εαυτο του αλλου. Το οτι τους αγαπω και μ αγαπουν, κι οποιος λειπει ειναι αναντικαταστατος.

Παιζουμε ο ενας για τον αλλο, κι ετσι ειμαστε ενα. Ειμαστε ενα...                                      28.10.11

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου