Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...

(για το αν)...και ας ηταν σ ενα δωματιο με την ταμπελα κολαση. Με τοιχους χρώματος |||||||| και μερικες αφίσες με αιχμηρά αντικειμενα γυμνα σωματα και σχηματα να μπαινουν μεσα σε αλλα σχηματα. Με ενα κρεβατι στη μεση, στρογγυλο και με κοκκινα στρωσιδια. χωρις μαξιλαρι με γυαλινο ουρανο να βλεπεις αστερια και εναν τοιχο μοναχα παραθυρο να ακους το κυμα. Συναισθητικη η αγαπη μου για σενα, αφου σ αγγιζω με τις σκεψεις και με τους χτυπους εμαθα να μετραω τα λογια σου.



Φευγεις και γυριζεις, οτι θελεις κανεις, αφου παντα βρισκομαι να σου δινω το περιθώριο. Μα δεν εχω καλυτερο απτο να φευγεις και να γυριζεις ξανα. Δεν εχω καλυτερο απο το να γυριζεις ξανα. Τις στιγμες εκεινες που μου θυμιζεις τι ηχο εχει πραγματικα το ονομα μου και πως ειναι να ξεχναω το παρελθον για τοσο.

Μαθηματικο λαθος, μπορει και λογικο τωρα που το σκεφτομαι, μα ακομα δεν εχω μισησει τον εαυτο μου. Πως μπορεσα να σε υποτιμησω, την ελευθερια πως νομισα οτι νικησα πες μου μονο;. Δεν πειραζει. Υπηρξαν μερες που εσυ υπεφερες πιο πολυ, κι ηταν στιγμες που δεν κοιτουσα μεσα σε σενα.

Ξερεις κατι; Απογοητευτηκα. Δε μπορω παρα να ειμαι αυτο που ξερεις και να αγαπαω με τον τροπο που βλεπεις (αν και την ποσοτητα την αγνοεις ακομη). Δε μπορω παρα να σου δινω τον εαυτο σου που αξιζεις. Δε μπορω παρα να σε περιμενω...

Κι η Σ λεει πως φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...


Σ ενα μπλογκ απο πολυ μακρια :
Να νιώσω την παρουσία σου μόνο.
Όπως τότε που μου έπιασες το χέρι μεσ' τον αυθορμιτισμό σου...
Τότε που παραλίγο να με φιλήσεις αλλα δίστασες.
Πολύς κόσμος για δύο σαν και εμάς....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου