Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Και σε κοιταω στα ματια να μιλας γι αγαπη
και ειναι δικος μου ο ηχος της φωνης σου
και μουσικη στη σκεψη σου...

Τοση μουσικη που ανατριχιάζω και τα χερια μου τρεμουν. Κι οταν σε βλεπω, ειναι σα να σε συναντησα τυχαια κατω απο τον πυργο του αιφελ αναμεσα σε ξενους, πιθανοτατα γαλλους. Και δε μπορει γαμωτο ολα τα τραγουδια ή να λενε για σενα ή να λενε για μενα! Πραγματικα... Οπως δε γινεται να γραφω και ασυνείδητα οι λεξεις μου να φωναζουν το ονομα σου καθε φορα. Βλεπεις θελω να απαλλαγώ απο σενα να ειμαι ελευθερη και παλι αλλα ποιον πολεμο θα εχω να παλευω τοτε; Ποιο οχι θα εχω να νικησω; και ποιο εγω μου θα τραγουδαει οπως για σενα;

"Ασ'το να κυλήσει, ασ'το να παει και να ρθει..."

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

Δοξιάδη  Ανθή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου