Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Partime

Κι ετσι ανεβαινουμε εμεις πρωτοι, εγω ο Α και ο Γ. Βαζουν τα καλωδια στις θεσεις τους κι εγω ξεκινω να κουρδιζω τις πιο απαλες χορδες επι σκηνης. Ετοιμες ηταν μα επρεπε να ελεγξω.

Εκεινες, η Μ και η Ν ειναι κατω λιγο αμηχανες και ισως λιγο νευρικες. Μα ετσι πρεπει. Φτιαχνω κι εγω το μικροφωνο της κιθαρας μου, τα χερια μου τρεμουν περιεργα, οχι απο χαρα οπως τις προηγουμενες φορες.

Ανεβαινουν τα μικρα σκαλακια και παιρνουν θεσεις η μια διπλα στην αλλη, κοντα μου. Υπαρχουν ακομα μερικες φωνες, κι ακουω κουβεντες ή και ψιθυρους που δεν λενε καν για μας. Το "ετοιμοι" ωστοσο μπορεσαν να το ακουσουν ολοι.
Ξεκιναω να παιζω, τον σκεφτομαι γιατι οντως λειπει, δεν ειναι μοναχα η δυσαρεστη αισθηση ειναι θεμα ιδιοσυγκρασιας, λειπει και δεν ειναι καλα οπου ειναι, αρα ουτε κι εμεις. Συνεχιζω, δεν χανω το ρυθμο κι ας σκεφτομαι αλλα.

Τοτε η Μ ξεκιναει να μιλαει, και λεει περιπου εκεινα που λεμε και στα αλλα μας live μονο που τωρα εννοει εμας, τωρα ειναι που εκθετει τον εαυτο της, τρεμει η φωνη της ή εγω το ακουω μονο(;). Λεει πως του αφιερωνουμε τα δυο μας ακολουθα κομματια, και πως στη ζωη μας οι ανθρωποι περνουν κι αλλοτε γυριζουν πισω...
 
Ξεχναω το τελευταιο ρεφρεν αφου παντα ο Π μου το θυμιζει και τωρα λειπει, και αυτο σχεδιαζουμε ολοι. Το τραγουδι παιρνει μια ανασα και τελειωνει. Τα χερια μου εχουν ιδρωσει και το κεφαλι μου ποναει.

Ο κοσμος περιμενει τη συνεχεια, δε μιλουν περα απο μικρα αμηχανα σχολια, σημερα κανεις δεν ηθελε να σπασει τον παγο, δε μας ενοιαζε κανεις, ειμασταν εμεις και τιποτα περισσοτερο.

Σκουπιζω τα χερια μου στο παντελονι μου παιρνω ανασα και ξεκινω την εισαγωγη στο δευτερο τραγουδι. Σαν αυτοσχεδιασμος ειναι μα φτανω εκει που ολοι ξερουν τι θα ακουσουν, οι δικοι μου δηλαδη. Παιζω πιο αργα αυτη τη φορα, θα βασανισω και την καθε νοτα και μαζι της θα σειρω στο πατωμα αυτη την κραυγη που αγαπω.

Χρωματισμοι: Ξεκιναμε μονοι μας, εγω κι εκεινη. Δεν την κοιτω, δε χρειαζεται, τη ερωτευομαι κι ετσι. Στη μεση του τραγουδιου μπαινουν ο Γ κι ο Α, οπως πρεπει σιγα και πιο σιγα, οι απο κατω προσπαθουν να ακουσουν και στις παυσεις μας ακους τη σιωπη τους. Δε μας βαραινει κανενα βλεμα, ειμαστε μονοι μας.

Και τραγουδα κι εγω χτυπω μπορει και λαθος τους παλμους (θα το εκανε εκεινος αυτο) μεχρι που φτανει το τελος, τωρα τρεμω χειροτερα..


Ειχα συνδεσει τη σκηνη με ενταση παθος, δυναμη ταχυτητες ροκιες ή οπως αλλιως λενε ολοι. Μα με κατι τετοιο οχι. Δεν ξερω πως να περιγραψω... Μα ομως δες, δεν εχει κανεις αλλος κατι τετοιο. Επιασα τους εκεινους που μιλουσαν να σταματουν. Τους εκανα ολους να σωπασουν τους καναμε ολους να μας ακουσουν. Γιατι ειδαν αυτο που μας κανει ξεχωριστους και δεν ειναι καποια ιδιοτητα, ουτε καν ταλεντο μα ειναι η ουσια μας. Αυτο που μας δενει. Το οτι βγαζουμε ο ενας τον καλυτερο εαυτο του αλλου. Το οτι τους αγαπω και μ αγαπουν, κι οποιος λειπει ειναι αναντικαταστατος.

Παιζουμε ο ενας για τον αλλο, κι ετσι ειμαστε ενα. Ειμαστε ενα...                                      28.10.11

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...

(για το αν)...και ας ηταν σ ενα δωματιο με την ταμπελα κολαση. Με τοιχους χρώματος |||||||| και μερικες αφίσες με αιχμηρά αντικειμενα γυμνα σωματα και σχηματα να μπαινουν μεσα σε αλλα σχηματα. Με ενα κρεβατι στη μεση, στρογγυλο και με κοκκινα στρωσιδια. χωρις μαξιλαρι με γυαλινο ουρανο να βλεπεις αστερια και εναν τοιχο μοναχα παραθυρο να ακους το κυμα. Συναισθητικη η αγαπη μου για σενα, αφου σ αγγιζω με τις σκεψεις και με τους χτυπους εμαθα να μετραω τα λογια σου.



Φευγεις και γυριζεις, οτι θελεις κανεις, αφου παντα βρισκομαι να σου δινω το περιθώριο. Μα δεν εχω καλυτερο απτο να φευγεις και να γυριζεις ξανα. Δεν εχω καλυτερο απο το να γυριζεις ξανα. Τις στιγμες εκεινες που μου θυμιζεις τι ηχο εχει πραγματικα το ονομα μου και πως ειναι να ξεχναω το παρελθον για τοσο.

Μαθηματικο λαθος, μπορει και λογικο τωρα που το σκεφτομαι, μα ακομα δεν εχω μισησει τον εαυτο μου. Πως μπορεσα να σε υποτιμησω, την ελευθερια πως νομισα οτι νικησα πες μου μονο;. Δεν πειραζει. Υπηρξαν μερες που εσυ υπεφερες πιο πολυ, κι ηταν στιγμες που δεν κοιτουσα μεσα σε σενα.

Ξερεις κατι; Απογοητευτηκα. Δε μπορω παρα να ειμαι αυτο που ξερεις και να αγαπαω με τον τροπο που βλεπεις (αν και την ποσοτητα την αγνοεις ακομη). Δε μπορω παρα να σου δινω τον εαυτο σου που αξιζεις. Δε μπορω παρα να σε περιμενω...

Κι η Σ λεει πως φαινονται τα πραγματα οταν πραγματικα τελειωνουν...


Σ ενα μπλογκ απο πολυ μακρια :
Να νιώσω την παρουσία σου μόνο.
Όπως τότε που μου έπιασες το χέρι μεσ' τον αυθορμιτισμό σου...
Τότε που παραλίγο να με φιλήσεις αλλα δίστασες.
Πολύς κόσμος για δύο σαν και εμάς....

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Οι λεξεις παντα φτανουν!

Κι αν εισαι ανικανος να δεις την ουσια, τοτε μπορεις να ερωτευτεις τους τοσους που εμαθαν να λενε. Αν εισαι ανικανος εισαι αξιος της τυχης σου. Ονομασε το ευτυχια, κ δε μπορω να πω, εισαι. Μα δε θα μαθεις ποτε την αλλη διασταση της λεξης, δε θα μαθεις ποτε πως υπαρχουν κι αλλα περα απο το δικο σου μπορω. Ο,τι ειχα σχεδον εκανα για σενα, να το ξερεις.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

τι να συγκριθει με την ιδιοτητα σου να μου ανηκεις;!

Και τι με νοιαζουν ολοι οταν εχω εσενα...
Η ομορφια τριγύρω ποτε αρκετη μπροστα στη δικη σου.
Βλεπεις πως να συγκρινεις την αλήθεια με την απατη!

Η δευτερη κερδιζει με ανεση και διαφορα...
Σ αγαπω και θελω να το φωναζω μοναχα, ετσι του αρμοζει.
Γεμισα τους τοιχους και σε στιχους εγραψα αυτα που ηθελα.
Δε με νοιαζει κανεις και τιποτα. Τι να συγκριθει με την ιδιότητα σου πλεον να μου ανήκεις;!
Κι αν απο παντα δε με νοιαζει τιποτα, αυτο σημαινει πως σιγουρα τωρα υπαρχει η διαφορα σου, η διαφορα που εφερες!
Αφου απο παντα δε με νοιαζει τιποτα και τωρα με νοιαζεις εσυ....


Θα ξυπνήσω αυριο και θα ναι ολα ψεμα μα σημερα δε με νοιαζει τιποτα σχεδον...

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Και σε κοιταω στα ματια να μιλας γι αγαπη
και ειναι δικος μου ο ηχος της φωνης σου
και μουσικη στη σκεψη σου...

Τοση μουσικη που ανατριχιάζω και τα χερια μου τρεμουν. Κι οταν σε βλεπω, ειναι σα να σε συναντησα τυχαια κατω απο τον πυργο του αιφελ αναμεσα σε ξενους, πιθανοτατα γαλλους. Και δε μπορει γαμωτο ολα τα τραγουδια ή να λενε για σενα ή να λενε για μενα! Πραγματικα... Οπως δε γινεται να γραφω και ασυνείδητα οι λεξεις μου να φωναζουν το ονομα σου καθε φορα. Βλεπεις θελω να απαλλαγώ απο σενα να ειμαι ελευθερη και παλι αλλα ποιον πολεμο θα εχω να παλευω τοτε; Ποιο οχι θα εχω να νικησω; και ποιο εγω μου θα τραγουδαει οπως για σενα;

"Ασ'το να κυλήσει, ασ'το να παει και να ρθει..."

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

Δοξιάδη  Ανθή