Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

This useless helpless feeling...

Δεν ξερω αν πρεπει να υπολογιζω σε σενα.
Kατι με μαγκωνει και μου λεει οχι.
Δε γινεται. Eτσι απλα.
Ισως επειδη οταν εγω δενομαι

πολλα πραγματα αλλαζουν.

Φθινόπωρο, κυριακη πρωι και θα περιμενα τα συννεφα και μια ψυχρα υπο αλλες συνθηκες.
Δε με πειραζει να διαβαζω, μ αρεσει, ειδικα μαθηματικα γιατι νιωθω εξυπνη και οταν εχω απορία παιρνω τηλεφωνο τη Σ κι εχει πλακα.

Ελπιζω σ ενα χρονο απο τωρα να φευγω μακρια.
Ξερεις, τα πραγματα σου τα χω δωσει στην Ε για να μην τα πεταξω. 


   Δεν ξερω και παλι, αν επιβάλλεται να ειμαι μονη μου για να εξιλεωθεί αυτο το απωθημένο στο τελος. Αν επιβάλλεται να πονεσει τοσο για να εχει αξια ή αν αξιζει απο μονο του. Αν και τωρα που το σκεφτομαι εχω αξια δεν ειναι το ιδιο με το αξιζω...
   Και να, απλως αναρωτιεμαι τωρα που θα λειπεις αν θα ειναι το ιδιο.
Αν πρεπει να επιμενεις σ ενα λαθος ας πουμε ή να ξεκινας απο την αρχη την ασκηση.
Αν οντως μ αγαπαει τοσο οσο λεει ο Ν. Αν και που υπαρχω στο μυαλο σου.

Θα καταλαβεις αραγε οτι λεει για σενα στο τελος στην αρχη και καπου στη μεση;
Να απλως αναρωτιεμαι αν ειναι τοσο κουραστικο να (σ) αγαπαω οπως μου εμαθαν καποτε ν αγαπω;
Ή αν απλα στους δρομους του τελους βρισκεται η αρχη με καθε τι που αγαπαω πραγματικα...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου