Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ολα τελειωνουν, Μα μονο οταν ερχεται το τελος.

    Εσυ εκει, οπως παντα στη θεση σου. Λευκα χαρακτηριστικα. Μα πια οχι καθαρα, ουτε καν ξεκαθαρα. Ολοι προσπαθουν, με το δικο τους τροπο να σε διωξουν, εγω πιο πολυ απ ολους, να σε θελω λες; Απο φωτια εγινες τωρα παγος. Πικρη αισθηση, ονοματα, αφη χιλιαδων, οψη εκατονταδων. Εχω ξεχασει και στη μυρωδια δε θα αναφερθω.
      Παντα στη θεση σου,
δεν τα καταφεραν ακομα
κι εκεινοι που προσπαθησαν πολυ.
Η δυναμη σου νομιζω περισσευει.
      Εγω παντα αντιθετη, φοβισμενη, μονη. Παντα μονη, τοσο μονη, εσυ στη θεση σου. Μενεις εκει χρονια τωρα κι ο τοιχος πισω σου γεμιζει αιμα και απατες. Χωρις να σε γνωριζουν σε εχουν μισησει, εχουν κανει προσπαθεια να σε εξηγησουν κι ακομα πιστευω εγω πως σ εχουν λατρεψει.


     Καλοκαιρι ηταν οταν σε ειδα τελευταια φορα, και ειπα στον εαυτο μου, "ενταξει υπαρχουν και τετοιοι ανθρωποι." Περνουσαν οι μερες, ενω εγω τις νυχτες το σκαγα απ' τα σεντονια. Ζωγραφιζα θαρρω πως, παρελθον σε λευκες σελιδες, τοτε δε φοβομουν το κενο, ή τουλαχιστον μπορουσα να το αντιμετωπισω καταματα.
     Ηρθε μια μερα και με ρωτησε γιατι δε φαινεται το προσωπο σου, δεν ηξερα τι να της απαντησω, της ειπα λειπεις σε ταξιδι κι οτι θελει να ρωτα εμενα. Εκεινη ερωτευτηκε τη φωνη μου, καθολου παραλογο αφου δεν ειχε ξαναδει ανθρωπους σαν εμας. Μου μιλουσε οσο πιο συχνα μπορουσε, δε ρωτουσε μα ηθελε να μαθει, δε γνωριζε μα κατα βαθος ηξερε.
     Δεν αναφερθηκε ξανα σε σενα μετα την πρωτη φορα. Ζητουσε να μαθει τα νεα μου μα για σενα τιποτα. Χαιροταν οταν τραγουδουσα και δεν αναρωτηθηκε ισως ποτε για την ιστορια, την πραγματικη ιστορια. Τα βραδια δεν κοιμοταν αν δεν της ελεγα καληνυχτα, και οι μερες της ηταν αδειες, ωρες ωρες σκεφτομουν πως δε ζουσε πριν απο μενα.
    Προσπαθησα να της μαθω πραγματα, ηθελα να καταλαβει πως τα νοητα πλαισια δεν πρεπει να υπαρχουν στην ποιοτητα της αγαπης. Ηθελα να πιστεψει πως τα αστερια δε μπορουν να μετρηθουν και να κατανοησει πως μπορει να σκεφτομαι. Να διευρυνει τους οριζοντες της, να αντιλαμβανεται τις διαφορες στους ανθρωπους. Και σ ολα αυτα ηθελα να εχει μετρο για να μην με αποκτησει ως αναγκη, για να ειναι καλα χωρις εμενα, για να μην χαραζει το ονομα μου με το χρονο. Ηθελα να ειναι καλα και ελευθερη ισως και να την αγαπουσα λιγο. Την προσεχα με το δικο μου τροπο. Ετσι τα καταφερνα με τις δικες μου παρορμησεις και μπορω να σου πω αυτη η σχεση μου εκανε και μενα καλο...


      Μια μερα ελειπα απο το σπιτι. Εκεινη μπηκε στο δωματιο σου, καταλαθως ή οχι δε μπορω να ξερω. Απο τοτε εφυγε και δεν ξαναγυρισε. Αφησε μονο ενα γραμμα να λεει πως φοβαται και να γραφει πως θα μ αγαπαει και συγγνωμη.
     Εγω μοναχα κλειδωσα την πορτα σου και κλαιω απλα τα βραδια για ολους τους ανθρωπους που εχασα και καποτε μ αγαπουσαν πραγματικα. 


...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου