Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

| ε & ε |

Πολη με πολλα φωτακια. Μικρα και μεγαλα φωτεινες επιγραφες, φωτισμενες πλατειες, φαναρια... Εκεινη περπατα μεσα στον κοσμο. Αχ πραγματικα, ποσο ομορφη μπορει να ειναι και ποσο πολυ αυτο μπορει να την ξεχωριζει απο τους αλλους.
Μιλαει στο κινητο, εχει πιασμενα τα μαλλια της και κοιτα στο κενο. Διαφωνει φαινεται με το συνομιλητη της και αλλαζει το βημα της αναλογα με τη συζητηση. Κουνα νευρικα τα χερια της, στον αντιχειρα φορα ενα διακριτικο δαχτυλιδι, στον καρπο ενα λαστιχακι κι ενα δερματινο περικαρπιο. Τριβει τις παλαμες της στο τζιν της, δαγκωνει το κατω χειλος της και σταματα, κατι μαλλον θα της τραβηξε την προσοχη. Κλεινει το τηλεφωνο και μετα λυνει τα μαλλια της...

Οταν τραγουδαει τα τραγουδια μου την ερωτευομαι... Ξερεις μ αρεσει που τραγουδωντας ειναι σα να γινεται εγω. Εκεινες τις σημαντικες στιγμες που εννοει τις λεξεις κι ακουμπα στο δικο μου παρελθον και σχηματιζεται και βγαινει απο το δικο της σχημα και ισως κατανοει την δικη μου ερμηνια για την απατη... Και ξερεις τι εχω εναν ανθρωπο που μου δινει την ευκαιρια να παρω δινοντας πισω τον εαυτο που θελω να εχω... Γινεται αυτο που θελω να ειμαι, ειλικρινης ουσιαστικη και "εκει"...

Αμα ηθελες θα με εκανες οτι ηθελες, ισως ομως να μην ειναι αυτο το ζητουμενο σωστα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου