Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ολα τελειωνουν, Μα μονο οταν ερχεται το τελος.

    Εσυ εκει, οπως παντα στη θεση σου. Λευκα χαρακτηριστικα. Μα πια οχι καθαρα, ουτε καν ξεκαθαρα. Ολοι προσπαθουν, με το δικο τους τροπο να σε διωξουν, εγω πιο πολυ απ ολους, να σε θελω λες; Απο φωτια εγινες τωρα παγος. Πικρη αισθηση, ονοματα, αφη χιλιαδων, οψη εκατονταδων. Εχω ξεχασει και στη μυρωδια δε θα αναφερθω.
      Παντα στη θεση σου,
δεν τα καταφεραν ακομα
κι εκεινοι που προσπαθησαν πολυ.
Η δυναμη σου νομιζω περισσευει.
      Εγω παντα αντιθετη, φοβισμενη, μονη. Παντα μονη, τοσο μονη, εσυ στη θεση σου. Μενεις εκει χρονια τωρα κι ο τοιχος πισω σου γεμιζει αιμα και απατες. Χωρις να σε γνωριζουν σε εχουν μισησει, εχουν κανει προσπαθεια να σε εξηγησουν κι ακομα πιστευω εγω πως σ εχουν λατρεψει.


     Καλοκαιρι ηταν οταν σε ειδα τελευταια φορα, και ειπα στον εαυτο μου, "ενταξει υπαρχουν και τετοιοι ανθρωποι." Περνουσαν οι μερες, ενω εγω τις νυχτες το σκαγα απ' τα σεντονια. Ζωγραφιζα θαρρω πως, παρελθον σε λευκες σελιδες, τοτε δε φοβομουν το κενο, ή τουλαχιστον μπορουσα να το αντιμετωπισω καταματα.
     Ηρθε μια μερα και με ρωτησε γιατι δε φαινεται το προσωπο σου, δεν ηξερα τι να της απαντησω, της ειπα λειπεις σε ταξιδι κι οτι θελει να ρωτα εμενα. Εκεινη ερωτευτηκε τη φωνη μου, καθολου παραλογο αφου δεν ειχε ξαναδει ανθρωπους σαν εμας. Μου μιλουσε οσο πιο συχνα μπορουσε, δε ρωτουσε μα ηθελε να μαθει, δε γνωριζε μα κατα βαθος ηξερε.
     Δεν αναφερθηκε ξανα σε σενα μετα την πρωτη φορα. Ζητουσε να μαθει τα νεα μου μα για σενα τιποτα. Χαιροταν οταν τραγουδουσα και δεν αναρωτηθηκε ισως ποτε για την ιστορια, την πραγματικη ιστορια. Τα βραδια δεν κοιμοταν αν δεν της ελεγα καληνυχτα, και οι μερες της ηταν αδειες, ωρες ωρες σκεφτομουν πως δε ζουσε πριν απο μενα.
    Προσπαθησα να της μαθω πραγματα, ηθελα να καταλαβει πως τα νοητα πλαισια δεν πρεπει να υπαρχουν στην ποιοτητα της αγαπης. Ηθελα να πιστεψει πως τα αστερια δε μπορουν να μετρηθουν και να κατανοησει πως μπορει να σκεφτομαι. Να διευρυνει τους οριζοντες της, να αντιλαμβανεται τις διαφορες στους ανθρωπους. Και σ ολα αυτα ηθελα να εχει μετρο για να μην με αποκτησει ως αναγκη, για να ειναι καλα χωρις εμενα, για να μην χαραζει το ονομα μου με το χρονο. Ηθελα να ειναι καλα και ελευθερη ισως και να την αγαπουσα λιγο. Την προσεχα με το δικο μου τροπο. Ετσι τα καταφερνα με τις δικες μου παρορμησεις και μπορω να σου πω αυτη η σχεση μου εκανε και μενα καλο...


      Μια μερα ελειπα απο το σπιτι. Εκεινη μπηκε στο δωματιο σου, καταλαθως ή οχι δε μπορω να ξερω. Απο τοτε εφυγε και δεν ξαναγυρισε. Αφησε μονο ενα γραμμα να λεει πως φοβαται και να γραφει πως θα μ αγαπαει και συγγνωμη.
     Εγω μοναχα κλειδωσα την πορτα σου και κλαιω απλα τα βραδια για ολους τους ανθρωπους που εχασα και καποτε μ αγαπουσαν πραγματικα. 


...

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Εφυγες...


Γιατί από τους ανθρώπους της ζωής μας, τελικά μας ανήκει μια μονάχα εκδοχή. Μπορεί να είναι καλή ή κακή, ταιριαστή ή αταίριαστη, ευλογημένη ή καταδικασμένη. Το σίγουρο όμως είναι ότι πρόκειται για τη μία και μοναδική εκδοχή που μας αντιστοιχεί. Κι όλες οι άλλες εκδοχές, αν τύχει ποτέ και τις συναντήσουμε, δε θα είναι παρά φευγαλέα φαντάσματα που μας προσπερνούν απρόσμενα τις νύχτες μέσα σε διερχόμενα αυτοκίνητα. (απο εδω)

Πότε ξεχνάς;
Ποτέ, αν δεν είσαι έτοιμος πρώτα να θυμηθείς... (απο εδω)

Εφυγες πριν χρονια τον ιδιο καιρο...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

...μονο η αγαπη στα δικα σου παραμυθια

Να δες το! Ειμαι επιρρεπης.
Και το πιο γοητευτικο ειναι οταν
μιλαω για σενα και τους αλλους-για μενα και αυτους.

Παλι καλα που η αγαπη πεταει...

Καλημερα       λοιπον.
Θα (σε) περιμενω...

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

All I wanna do is get off...

Και μια ζωη ξερεις τι εχεις καταφερει;
 -Να νομιζεις και να θεωρεις
 -Να μιλας ασχημα
 -Να μη δινεις χωρο στους αλλους
 -Να κοιτας μονο τον εαυτο σου

Πες μου οσες φορες θες οτι ειμαι κακη φιλη.
Εγω πολυ απλα δεν προκειται να στο πω ουτε μια.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

This useless helpless feeling...

Δεν ξερω αν πρεπει να υπολογιζω σε σενα.
Kατι με μαγκωνει και μου λεει οχι.
Δε γινεται. Eτσι απλα.
Ισως επειδη οταν εγω δενομαι

πολλα πραγματα αλλαζουν.

Φθινόπωρο, κυριακη πρωι και θα περιμενα τα συννεφα και μια ψυχρα υπο αλλες συνθηκες.
Δε με πειραζει να διαβαζω, μ αρεσει, ειδικα μαθηματικα γιατι νιωθω εξυπνη και οταν εχω απορία παιρνω τηλεφωνο τη Σ κι εχει πλακα.

Ελπιζω σ ενα χρονο απο τωρα να φευγω μακρια.
Ξερεις, τα πραγματα σου τα χω δωσει στην Ε για να μην τα πεταξω. 


   Δεν ξερω και παλι, αν επιβάλλεται να ειμαι μονη μου για να εξιλεωθεί αυτο το απωθημένο στο τελος. Αν επιβάλλεται να πονεσει τοσο για να εχει αξια ή αν αξιζει απο μονο του. Αν και τωρα που το σκεφτομαι εχω αξια δεν ειναι το ιδιο με το αξιζω...
   Και να, απλως αναρωτιεμαι τωρα που θα λειπεις αν θα ειναι το ιδιο.
Αν πρεπει να επιμενεις σ ενα λαθος ας πουμε ή να ξεκινας απο την αρχη την ασκηση.
Αν οντως μ αγαπαει τοσο οσο λεει ο Ν. Αν και που υπαρχω στο μυαλο σου.

Θα καταλαβεις αραγε οτι λεει για σενα στο τελος στην αρχη και καπου στη μεση;
Να απλως αναρωτιεμαι αν ειναι τοσο κουραστικο να (σ) αγαπαω οπως μου εμαθαν καποτε ν αγαπω;
Ή αν απλα στους δρομους του τελους βρισκεται η αρχη με καθε τι που αγαπαω πραγματικα...



Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Τις μερες που θα ρθουν να ζωγραφιζεις στις γραμμες μου...

Μερικες αναρτησεις, λιγος χρονος, και να πω "τελος".
Αυτα χρειαζονται οταν εχεις μαθει το κολπο.


Ύψιλον γάμμα: τι ωραιο να μη σε νοιάζει τι λενε οι αλλοι....



Να με αγαπήσει η τυχη μια φορα αν ειναι...!


Στους φιλους που αγαπω.


Ο Αμλετ της σεληνης

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Λαθος φοντο...

    Σηκωθηκα απαλα απο το κρεβατι, φορεσα τα αθλητικα μου χωρις καλτσες και το φουτερ του Άγγελου, οσο πιο αθόρυβα για να μη σε ξυπνησω. Πηγα στην κουζινα, η πορτα του μπαλκονιου ηταν ανοιχτη κι εβαζε ψυχρα κι ο ουρανος ειχε μαυρα συννεφα. Εβαλα γαλλικο να γινεται πηρα τα κλειδια απο το τασακι το πορτοφολι φορεσα τα γυαλια ηλιου μου και βγηκα απο το σπιτι.
    Στο ασανσερ εγραφε το ονομα σου, εχω αρχισει να πιστευω πως πουθενα δεν το γραφει αλλα ειμαι εγω που παντου το διαβαζω. Η μαυρη οθονη εδειξε το μηδεν κι εφτασα στο ισόγειο. Βγηκα στο δρομο απο την κατω πορτα κι εφτασα με μεγαλα βηματα στο φουρνο. "Δυο κρουασαν βουτυρου παρακαλω. Ή μαλλον! Ενα σοκολατα κι ενα βουτυρου." Εξω ετοιμαζε βροχη, Νοέμβρης βλεπεις. Δεν ανησυχώ σε σκεπασα καλα πριν φυγω. Πληρωσα και βγηκα ξανα στον παγωμενο αερα της Θεσσαλονίκης. Εφτασα χωρις να το καταλαβω σπιτι.
    Στο ασανσερ ξανα το ονομα, και επαναληψη του σχεδιου ως τον πεμπτο οροφο. Μπηκα μεσα πηγα στην κουζινα γρηγορα αφησα τα κρουασαν πανω στο τραπεζι τα κλειδια μου στο τασακι και το πορτοφολι διπλα. Αθορυβα εφτασα στο δωμάτιο που εσυ κοιμοσουν σε χαζεψα για δυο στιγμες, καθολου αρκετες θα ελεγα. Έπειτα εβγαλα τα παπουτσια και φορεσα τις καλτσες του σπιτιου. Παλι στην κουζινα, εβαλα τα τοστ στην τοστιερα. Ο καφες ηταν ετοιμος ενω λιγα λεπτα μετα και τα τοστ. Ανοιξα το δισκο, προσθεσα δυο κουπες καφε ενα πιατο με τα κρουασαν κι αλλο ενα με τα τοστ. Εβαλα και λιγο χυμο σε περιπτωση που δε θες καφε..

Ενα περιεργο πραγμα ολα (να) γινονται σ αυτη την πολη..!

(1/Τ) R E E (=Κ) Οhm(V=IR)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

| ε & ε |

Πολη με πολλα φωτακια. Μικρα και μεγαλα φωτεινες επιγραφες, φωτισμενες πλατειες, φαναρια... Εκεινη περπατα μεσα στον κοσμο. Αχ πραγματικα, ποσο ομορφη μπορει να ειναι και ποσο πολυ αυτο μπορει να την ξεχωριζει απο τους αλλους.
Μιλαει στο κινητο, εχει πιασμενα τα μαλλια της και κοιτα στο κενο. Διαφωνει φαινεται με το συνομιλητη της και αλλαζει το βημα της αναλογα με τη συζητηση. Κουνα νευρικα τα χερια της, στον αντιχειρα φορα ενα διακριτικο δαχτυλιδι, στον καρπο ενα λαστιχακι κι ενα δερματινο περικαρπιο. Τριβει τις παλαμες της στο τζιν της, δαγκωνει το κατω χειλος της και σταματα, κατι μαλλον θα της τραβηξε την προσοχη. Κλεινει το τηλεφωνο και μετα λυνει τα μαλλια της...

Οταν τραγουδαει τα τραγουδια μου την ερωτευομαι... Ξερεις μ αρεσει που τραγουδωντας ειναι σα να γινεται εγω. Εκεινες τις σημαντικες στιγμες που εννοει τις λεξεις κι ακουμπα στο δικο μου παρελθον και σχηματιζεται και βγαινει απο το δικο της σχημα και ισως κατανοει την δικη μου ερμηνια για την απατη... Και ξερεις τι εχω εναν ανθρωπο που μου δινει την ευκαιρια να παρω δινοντας πισω τον εαυτο που θελω να εχω... Γινεται αυτο που θελω να ειμαι, ειλικρινης ουσιαστικη και "εκει"...

Αμα ηθελες θα με εκανες οτι ηθελες, ισως ομως να μην ειναι αυτο το ζητουμενο σωστα;

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

5.11.2010

` Εμ, εγώ βασικά κάνω αυτό το λάθος...
` Δεν πειράζει, όλοι αυτό κάνετε...
` Αυτοί που ξέρουν. Εγώ δεν ξέρω...
      Ξεκινάω... 
                                                                             Πάση 

` Θα το ακούσουμε όλο,σωστά; 
` Ναι καλέ όλο..τι τώρα 
  
               (...)

` Αυτό. Πως ήταν;... (;)
` Δικό σου;
` Ναι. Θυμίζει τίποτα;
` Όχι.   Θα πρεπε;
` Όχι .Γι αυτό το λέω
` Ναι είναι πολύ ωραίο, μα πιο πολύ μου άρεσε που έτρεμαν τα χέρια σου... Φεύγω. Γεια
` Έι δεν είναι αστείο!
` Μα κι εγώ δεν το είπα για αστείο . . . (!)