Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

?

Σκοτείνιασε μα μου κρατας το χερι...
/ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΓΚΡΙ ΤΗΣ ΣΙΓΟΥΡΙΑΣ, ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΌΤΗΤΑ ΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ\

 
    Ειναι ενα μερος που πανε ολοι οι πληγωμένοι ανθρωποι, μα ειναι ενα ακομα, νησι μαλλον γιατι απο δω που ειμαι βλεπω θαλασσα, που πανε λιγοι απο εκεινους.
   Τους ακουω απεναντι τα βραδια να θρηνούν με γέλιο, κι αντηχεί ο ουρανος και τα αστερια φέγγουν σταθερα, αταραχη κι αυτη η νυχτα. Μα στο τραγουδι τους ξερω τα λογια κι αν τραγουδουν τραγουδω κι εγω μαζι.
    Οι κοντινοι μου γειτονες οταν τους πιανει πεινα ερχονται εδω και κλέβουν τα εφοδια μας, και μας φοβιζουν. Αφου εχουν καταστρεψει τη δικη τους γη παιρνουν απ τη δικη μας και ειναι ενταξει μετα.
     Τελικα κατέληξα πως εκεινους του απεναντι τους σιχαινομαι. Μα πρεπει να μαθω να ζω ετσι και να φυλάω το σπιτι και τα υπάρχοντα μου απο δαύτους... Απλως ωρες ωρες, αναρωτιέμαι αν βρεθηκα κατ' ευθείαν εδω ή αν περασα απο εκεινον τον τοπο πρωτα. Κι αν ναι, ποσο καιρο ημουν εκει. Ποσο καιρο αγνοούσα το κοκκινο, ποσο καιρο δεν ηξερα πως να κλαιω και τι γευση εχουν τα δακρια, ποσος καιρος παει που σ εχω χασει;... Σε ποια πλευρα βρισκομαι τελος παντων;!

Μα για σενα ξεκίνησα να γραφω και παλι δεν τα καταφερα. Δεν ξερω γιατι...

(...)
Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πεῖτε της
εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι πέθανε κι ἐγὼ
μικρὸ παιδὶ κατουρημένο γοερὰ
μούσκεμα ὁ φόβος ὡς ἀπάνω
κι ἀκόμα νὰ στεγνώσει.
Νὰ ῾ρθεῖ νὰ τὸν ἀλλάξει.

Ἂν δὲν μπορέσει, τῆς λέτε ἀκόμα ὅτι
ὡρίμασε ἐκείνη ἡ παλιὰ φοβέρα της
πὼς θὰ μὲ φάει ὁ γέρος ἂν δὲν τελειώσω
τὸ φαγητό μου.
Ὡρίμασε ἔγινα γεῦμα γήρατος.
(...)
|Σας αφησα μηνυμα Κικη Δημουλα|

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου