Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Υπερβολες

Δεν υπαρχει καποια αλήθεια που θέλω να μοιραστώ
κι εκεινη που δε θελω, δεν ξερω καν αν υφίσταται.

Μου λειπεις γιατι εισαι σαν και μενα και σκεφτεσαι εξυπνα, οταν σ ακουω να μιλας ηρεμώ γιατι δε νιωθω αλλο μονη. Και τα ματια σου ειναι πρασινα και ξερω πως βλεπουν σ ενα κοσμο αλλο. Μετα γελας και γελω κι εγω. Και μ αγαπας τωρα μα τι πειραζει το μετα. Νιώθω πως ξερω ποια ειμαι μαζι σου. Δινω αξια σ οτι δινεις κι εσυ και δες με συνειδητές έρευνες το κανεις σχεδον σ' οσα πραγματικα τους πρεπει.

Απο την αλλη ειναι εσυ. Που δε μου φτανει να σε κοιταω, να σε ακουω, να σ ακουμπω, να με κοιτας κι εσυ, να σε μυρίζω και οταν μιλας με αλλους να θυμώνω. Που δημιουργείς ανασφάλεια παντα κι αφορμες ετσι ωστε να νιωθω γαματη και με διχάζεις και καθε μερα το σκοτάδι μου αλλάζει για σενα. Που με μενα εισαι αλλος άνθρωπος  που με μενα ξερεις να αγαπας και να ερωτεύεσαι....

Σε μετράω στ αστέρια...
και σε κοιτάω στα ματια να μιλάς γι αγάπη
και είναι δικός μου ο ήχος της φωνής σου και
μουσική στη σκέψη σου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου