Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

"δε χαθηκα. ΜΕ ΕΧΑΣΕΣ"

Μου λείπεις...

Οχι πολυ, να γιατι μπορω και συγκεντρώνομαι αλλου και σε ξεχναω.

Μα δεν εισαι καπου εδω γύρω κι εχω ξεχάσει τη φωνη σου να λεει το ονομα μου.

Ψαχνω δικαιολογίες για μας.


Ορισε μου ενα τελος και θα φτιαξω την αρχη μας.

Διωξε με και θα σε κανω να με θελεις παλι πιο πολυ αυτη τη φορα, χωρις αναστολες.

Μα ομως οχι αλλο ετσι.

Μουδιασα και η σκεψη σου στέγνωσε...

Αν ένιωθα οπως παλια θα σου ελεγα φιλησε με....

|Οταν θα μαθεις τον εαυτο σου θα δεις απουσια να σημαινει και θα με ψαξεις|

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Για να καταλαβεις...

...δεν εχω πει ποτε εμεις και να εννοω εσενα κι εμενα!

Αποφάσισα να μη γραψω, δεν εχω κατι να πω αρα δεν υπαρχει λογος, θα διαβαζα τις νεες αναρτησεις στα ιστολογια γνωστών και τιποτα. Μα καθε φορα που διαβαζω τις σκεψεις σου βρίσκω τα βήματα μου τα επομενα, βρισκω αυτο που θελω να σκεφτω μα ειπες.

Ξεχειλίζουν οι λεξεις σου και να παψω δε μπορω. Θα σου μιλαω, κι ας μην απαντας. Θα γραφω για σενα κι ας μη με διαβαζεις. Θα αρνούμαι πως σε θαυμαζω. Οπως ακομα δε μπορω να μην σε κοιταω αδιάκριτα οταν σε συνανταω τυχαία...

Αναρωτιέμαι μετα απο καθε αναγνω(ρι)ση πως να γινεται αραγε καποιος σημαντικος κι αν η ουσια ταυτιζεται με την ευτυχια μας. Και σκεφτομαι, πως ενας ανθρωπος με μια ψυχη σαν τη δικη σου θα βρει καποιον αντάξιο; Και σε λυπαμαι καρδια μου που θα τριγυρίζεις τους ποταπούς σου ερωτες μπροστα σε σενα, μπροστα στον δικο μου ερωτα...

Βλεπεις θελω να γραψω κι αλλα
και να σε θυμηθώ ξανα
και να σ αγαπησω παλι,
μα ειπαμε δεν ειναι ωρα τωρα...
Εξαλλου ισως μια μερα
σε θελήσω περισσότερο απ οτι μπορω να διαχειριστώ
και ισως τοτε πλησιασω αρκετα...

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

?

Σκοτείνιασε μα μου κρατας το χερι...
/ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΓΚΡΙ ΤΗΣ ΣΙΓΟΥΡΙΑΣ, ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΌΤΗΤΑ ΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ\

 
    Ειναι ενα μερος που πανε ολοι οι πληγωμένοι ανθρωποι, μα ειναι ενα ακομα, νησι μαλλον γιατι απο δω που ειμαι βλεπω θαλασσα, που πανε λιγοι απο εκεινους.
   Τους ακουω απεναντι τα βραδια να θρηνούν με γέλιο, κι αντηχεί ο ουρανος και τα αστερια φέγγουν σταθερα, αταραχη κι αυτη η νυχτα. Μα στο τραγουδι τους ξερω τα λογια κι αν τραγουδουν τραγουδω κι εγω μαζι.
    Οι κοντινοι μου γειτονες οταν τους πιανει πεινα ερχονται εδω και κλέβουν τα εφοδια μας, και μας φοβιζουν. Αφου εχουν καταστρεψει τη δικη τους γη παιρνουν απ τη δικη μας και ειναι ενταξει μετα.
     Τελικα κατέληξα πως εκεινους του απεναντι τους σιχαινομαι. Μα πρεπει να μαθω να ζω ετσι και να φυλάω το σπιτι και τα υπάρχοντα μου απο δαύτους... Απλως ωρες ωρες, αναρωτιέμαι αν βρεθηκα κατ' ευθείαν εδω ή αν περασα απο εκεινον τον τοπο πρωτα. Κι αν ναι, ποσο καιρο ημουν εκει. Ποσο καιρο αγνοούσα το κοκκινο, ποσο καιρο δεν ηξερα πως να κλαιω και τι γευση εχουν τα δακρια, ποσος καιρος παει που σ εχω χασει;... Σε ποια πλευρα βρισκομαι τελος παντων;!

Μα για σενα ξεκίνησα να γραφω και παλι δεν τα καταφερα. Δεν ξερω γιατι...

(...)
Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πεῖτε της
εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι πέθανε κι ἐγὼ
μικρὸ παιδὶ κατουρημένο γοερὰ
μούσκεμα ὁ φόβος ὡς ἀπάνω
κι ἀκόμα νὰ στεγνώσει.
Νὰ ῾ρθεῖ νὰ τὸν ἀλλάξει.

Ἂν δὲν μπορέσει, τῆς λέτε ἀκόμα ὅτι
ὡρίμασε ἐκείνη ἡ παλιὰ φοβέρα της
πὼς θὰ μὲ φάει ὁ γέρος ἂν δὲν τελειώσω
τὸ φαγητό μου.
Ὡρίμασε ἔγινα γεῦμα γήρατος.
(...)
|Σας αφησα μηνυμα Κικη Δημουλα|

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Αλλαζουν τα χρωματα μαζι με τις λεξεις κατα τ αλλα ειμαστε ολοι ιδιοι!

Δεν ξερω τι ειναι, δεν ξερω τι νιωθω.
Γινεται να σου λειπει κατι που δεν ειχες;


Η παρουσία σου, ελλιπής.
Στέκεσαι στην πορτα με κοιτας μα δε μ αγγιζεις.


Εγω, τα συγκρίνω ολα μαζι σου.
Σε σκεφτομαι οτι κι αν κανω.


Εσυ   εσυ...


 

Πάλι δε βρίσκω εκείνο που 'θελα
Περνάω την κιθάρα στο βύσμα
με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι
αρχίζω τον πρώτο μου στίχο

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Μονο που τα βραδια...

Ετσι μου ρχεται να κανω μια και να τα γαμησω ολα και να παμε παλι απ την αρχη...Μα με κρατανε δυο χρονια "δεν", και τα παθη του σημερα... Δε μπορει ποσο μεγαλη να ναι αυτη η πολη;! Θα με χεις δει πολλες φορες, κι αν οχι πολλες σιγουρα αρκετες. Και ξερω (θα) μιλας σε αλλους για μενα και (θα) σου λειπω...
Και ξερω πως δε θα βρεις πουθενα σαν εδω. Και χαιρομαι που μοιρασες οσα σου εδωσα, ετσι καθε φορα που οι φιλοι σου θα λενε αυτα που ελεγα εγω θα με θυμασαι. Ετσι καθε φορα θα βρίσκεις παρελθον μπροστα σου! Εμενα μου έλειψες αρκετα...  Τωρα ειναι η σειρα σου, δε νομιζεις;...

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Dazed in...

Θα το διαχειριστω σωστα που να μην... Γιατι ειμαι στα πρόθυρα να κανω παλι κακο στον εαυτο μου. Μονη μου θα ειμαι μια χαρα. Απο παντα άλλωστε κανω πραξη το "δε σε φοβαμαι" των γύρω μου.

Μονη μου θα ειμαι μια χαρα. Αφου σε λιγο θα ερθει ο χειμωνας και θα κρυβομαι στο μπουφαν μου για προστασία... Αναρωτιεμαι αν θα βρω αλλα ματια σαν τα δικα σου, κι αναρωτιεμαι αν θα αγαπησω αλλον οπως εσενα, κι αναρωτιέμαι γιατι δε μου εχεις τοση αδυναμία οση μου αξιζει...!


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Υπερβολες

Δεν υπαρχει καποια αλήθεια που θέλω να μοιραστώ
κι εκεινη που δε θελω, δεν ξερω καν αν υφίσταται.

Μου λειπεις γιατι εισαι σαν και μενα και σκεφτεσαι εξυπνα, οταν σ ακουω να μιλας ηρεμώ γιατι δε νιωθω αλλο μονη. Και τα ματια σου ειναι πρασινα και ξερω πως βλεπουν σ ενα κοσμο αλλο. Μετα γελας και γελω κι εγω. Και μ αγαπας τωρα μα τι πειραζει το μετα. Νιώθω πως ξερω ποια ειμαι μαζι σου. Δινω αξια σ οτι δινεις κι εσυ και δες με συνειδητές έρευνες το κανεις σχεδον σ' οσα πραγματικα τους πρεπει.

Απο την αλλη ειναι εσυ. Που δε μου φτανει να σε κοιταω, να σε ακουω, να σ ακουμπω, να με κοιτας κι εσυ, να σε μυρίζω και οταν μιλας με αλλους να θυμώνω. Που δημιουργείς ανασφάλεια παντα κι αφορμες ετσι ωστε να νιωθω γαματη και με διχάζεις και καθε μερα το σκοτάδι μου αλλάζει για σενα. Που με μενα εισαι αλλος άνθρωπος  που με μενα ξερεις να αγαπας και να ερωτεύεσαι....

Σε μετράω στ αστέρια...
και σε κοιτάω στα ματια να μιλάς γι αγάπη
και είναι δικός μου ο ήχος της φωνής σου και
μουσική στη σκέψη σου...

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Χωρις τιτλο


[...]Μια φίλη σαν την άλλη, μα πιο αδύναμη. Θέλει μονάχα χρόνο. Δε μου αρέσει. Δε μου αρέσει που θέλει μονάχα χρόνο. Θέλω έναν άνθρωπο να μου μοιάζει. Δεν κάνω τίποτα πλέον. Ίσως να χρειάζομαι ψυχολόγο. Μισώ τους ψυχολόγους. Νιώθω κενό.

Δεν πείθω τους ανθρώπους πλέον. Κουράστηκα και δε θέλουν να
πειστούν. Δεν ξέρω αν τους αγαπώ πια. Δεν τους κυνηγάω. Θέλω μια αγκαλιά, μα μονάχα μια αγκαλιά δεν έχω. Δε με καταλαβαίνουν. Τώρα είμαι πεπεισμένος. Κοιτούσα το κινητό μου. Κοιτούσα το τηλέφωνό μου, γιατί αυτό θα έκανα εγώ. Θα έπαιρνα τηλέφωνο. Θ' ανησυχούσα. Θέλω να μ' αγκαλιάσω. Βλέπεις, εγώ θα μ' αγκάλιαζα.

Δε θέλω να κοιμηθώ. Δε θέλω να ξεχάσω ξανά. Θέλω να περάσω μέσα απ' τον πόνο, μα δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου. Μικρές ανάσες. Ηρέμησα κάπως. Κενό, μονάχα κενό. Βοήθησέ με κάποιος. Και πάλι υπερβάλλω. Πάλι μες στην υπερβολή και το μελόδραμα. Πάλι μόνος.

Την ένιωθα – τη φανταζόμουν να σκίζει με τα νύχια της την πλάτη μου. Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό. Άραγε πώς είναι να είσαι τρελός; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί με αγαπούν οι άνθρωποι. Πονάει το κεφάλι μου.

Δεν έχω κάτι να προσφέρω, κάτι να δώσω. Η μόνη βοήθεια που δίνω, κανείς δεν της δίνει σημασία. Ο κόσμος έχει πολλούς ανθρώπους που ξέρουν πώς να σκέφτονται περισσότερο τον εαυτό τους, έγραψα. Ίσως γιατί ένιωσαν έτσι. Δε νιώθω ωραία. Δε νομίζω πως αυτό το κείμενο έχει συνοχή πλέον. Δεν ξέρω αν είχε ποτέ. Το μόνο που θέλω είναι κάποιος να με καταλαβαίνει, ίσως.

Δε θέλω κανείς να το διαβάσει αυτό κι όμως ξέρω πως θα το δώσω. Και φοβάμαι. Φοβάμαι, γιατί κάθε φορά που λέω την αλήθεια, ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ. Ποτέ
κανείς δε θέλει να την ακούσει. Κι ας λένε. ΚΙ ας λένε. Δε νομίζω πως το να αδειάζω το κεφάλι μου στο χαρτί με ανακουφίζει πλέον. Δε νομίζω πως τίποτα με ανακουφίζει. Ύπνος, δεύτερη
προσπάθεια.

Απλα, το διαβασα και σκεφτηκα πως δε θα μπορουσα να τα πω καλυτερα. Σ ευχαριστω λοιπον, Νικήτα. Απο το κειμενο εχω αφαιρέσει ,κακως, καποια μικρα ή μεγαλα μερη.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Ε Γ Ω . . .

Με κουραζεις και με εκνευριζεις. Ναι το ξερω φταινε οι συνθηκες αλλιως...Εγω Οτι Θελω Το Εχω. Αλλα τωρα Φταινε και οι συνθηκες, περιεργα Δυσκολες. Αν μου μεινει Χρονος θα τις επιλυσω κι αυτες. Δε μπορει να φταιει κατι αλλο;! Πρακτικα δηλαδη αν το δεις!
|Στελλα τελος...!|

Οταν δεν κοιτας εκει που θες να πας, θα πας εκει που κοιτας.
Κι εγω δεν ξερω,
γιατι ενω τα ματια σου μ αρεσουν
απεναντι μου εχω και τη θαλασσα.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Σ αυτη την πολη...!

Συναντώ στους δρομους χρώματα. Ζωγραφιζω τους περαστικούς, αρκετοι απο τους οποιους ειναι γκρι. Την αγαπω την πολη μου γιατι μου φαίνεται ομορφη, εχει κομματια ουρανου παντου κι εχει μια ανοιξη σε καθε της στεκι. Πίνουμε και γελάμε τις νυχτες, και τραγουδαμε τους παλιους μας ερωτες. Φωνάζουμε μπροστα στον κοσμο σπαμε τα πραγματα απο αγανάκτηση λιγες σπανιες φορες και πεταμε με φορα τα παρκαρισμένα μας λογια.

Σ αυτη την πολη τα εχω ολα! Φιλους, συνηθεια, δουλειες, γνωστους,πολλους γνωστους κι ακομη περισσότερους, τα κονε μου, τα στεκια μου, τα λαθη, εσενα, τις υποσχεσεις, τα δυσκολα. Μα κατι λειπει...Και απο καποιον διαβασα πως "παλια παντα κατι έλλειπε μα τωρα παντα κατι περισσεύει" κι ετσι περιμενω να ρθει το δικο μου τωρα. Σ αυτη την πολη...Θα φυγω κι οταν θα μαι ενταξει θα γυρισω. Σ αυτη την πολη εμαθα και σ αυτην ξεχασα.


Το τελος συνανταει την αρχη μα
καπου ο κυκλος πρεπει να
κλεισει δε νομιζεις;....