Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Piège/Désespoir...

    Αδυνατω ξανα να βαλω τις λεξεις σε ωραια σειρα. Σκεφτομαι αυτο που ειχα διαβασει. Δεν ξερω...Σ εψαξα μεσα στους τοσους, και σε βρηκα αγαπη μου, και με βρηκες κι εσυ τοτε. Μα εφυγε ο χρονος κι ηρθε ο καιρος κι αλλαζει το μεσα μας να ζεις για ενα τωρα, για το δικο μου τωρα. Αυτο που σε θαμπώνει γτ το χτυπά ο ηλιος, καθε νυχτα περιμενω το πρωι να δω το προσωπο σου στο φως. Και καθε πρωι περιμενω τη νυχτα να σ αγγιξω...
    Εφυγε ο χρονος κι ηρθε ο καιρος κι αλλαζει το μεσα μας αγαπη μου. Κουράστηκα να σε κοιταζω απο ψηλα, και να διαβαζω καθε γωνία του μυαλου σου και να αναρωτιέμαι (αν)τι αξίζει και τι οχι. Βαρεθηκα την απελπισια της ελλειψης σου ακομα κι οταν κρατας το χερι μου σφιχτα. Και να καταστρεφω τον εαυτο μου και μια μερα θα τα καταφερω και θα παψω...

Βλεπεις εγω
κανω κατι
μονο οταν το θελω,
οχι οταν δε με νοιαζει
αρα θα εξυπηρετουσε πολυ
να μπορω να κανω
τον εαυτο μου
οτι θελω,
δε νομιζεις...

Μα δεν ηταν τρελος, απλως τρελάθηκε ερωτεύτηκε και βρηκε ενα λογο να ζει.

1 σχόλιο:

  1. Η σειρά των λέξεων είναι μια αλήθεια, μα μια αλήθεια δεύτερη. Άσε το μυαλό σ' ελεύθερο και γράψε για τον εαυτό σου, γιατί nothing else matters.
    Βρες έναν άνθρωπο να μην τον κοιτάζεις από πάνω ή από κάτω, μα στα μάτια. Και θυμήσου: κανείς δε σου είπε να κάνεις κάτι που δε θες, μα ότι έχεις δίπλα σου δεν μπορεί να σε περιμένει να θελήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή