Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Ε!/ Λα#- για μενα...

Το λα διεση, ειναι παρεξηγημενο ολοι το λενε Σι υφεση... Χεστηκα. Στο Θεμα μας.

Σ εχω αδικησει οσο ολους τους ανθρωπους μαζι, ισως μια μερα λιγοτερο. Θα ξεκινησω τη αναρτηση για σενα με ενα μεγαλο Συγνωμη.

Σε εχω μαζι μου οπου παω. Σε φοραω στο αριστερο μου χερι. Και στο μυαλο μου, στο μυαλο μου, εκει ολα ειναι μπερδεμενα, ωραια μπερδεμενα. Εκει βλεπω πως με εχεις μαθει να σκεφτομαι. Εισαι ενας πολυς ανθρωπος για μενα, ενας περισσοτερος απο μενα ενας που θελω να εχω, να αγαπω.

Δε μου αρεσε που με εβαζες πανω απο εσενα, δε μου αξιζε. Δεν ξερω τι καναμε λαθος-τι εκανα λαθος. Δε μπορω να σκεφτω, με δυσκολια βαζω και τις λεξεις σε σειρα αφου ακουω το τραγουδι που μου εμαθες και νιωθω αυτο με τις βελωνες, που εχουμε συζητησει φορες και φορες και αποσυντονιζομαι.

Εσυ απο μονη σου με εμαθες. Διαβαζες ανα πασα στιγμη τι σκεφτομαι, ελεγες "δε μπορω να ξερω, μπορω να φανταζομαι" αλλα και παλι. Αν η φαντασια σου αποτελουσε δυνατο ερεθισμα ηταν αρκετη να βασιστεις σε αυτη, να βασιστω κι εγω.

Η ζωη δεν ειναι το σχολειο. Η ζωη ειναι η μουσικη σου, η δικη μου, τα χρωματα, οι ηχοι, ο πονος, η αγαπη, ο ερωτας, η παραβαση, η ειλικρινια. Μου εμαθες τα παντα, πως να εννοω την καληνυχτα, πως να αφηνομαι, πως να μιλαω με χρωματα, πως εχω δυο εαυτους, πως να διαχειριζομαι σκεψεις-κι ας μην το εκμεταλευτηκα, πως να υπερβαλω, πως υπερβαλω και πως φοβαμαι, και βρισκομαι πισω σε καποια θεματα. Μα δε μπορεσες να με αλλαξεις δυστυχως, θα με εκανες τον καλυτερο ανθρωπο, το ξερω.

Εισαι ο ανθρωπος με την πιο υψηλη συναισθηματικη νοημοσυνη που ξερω. Ο πιο σωστος ανθρωπος. Ρε σ αγαπω περα απο ολα, νιωθω πως δε με εχεις πιστεψει ποτε ως τωρα. Αλλα εγω σ αγαπω κι ας ειναι με τον επιπονο τροπο.
Ηρθα και η απλιστη νομιζα πως δεν ζουσες πριν απο μενα. Και ματαια παλι νιωθω πως δεν θα ζεις μετα. Ξερω πως θα ζεις και θα υπαρχω στο κεφαλι σου, ισως σου εμαθα κι εγω πραγματα-ελπιζω. Σιγουρα σου εμαθα λιγοτερα, δεν εχει σημασια. Ξερεις και ξερω πως οι δρομοι μας θα μπλεξουν παλι. Αφου του χρονου (λογικα) θα ειμαι εκει.

Δεν ξερω τι να πω. Δεν ξερω πως να κανω μια απλη αναρτηση με μαυρο φοντο σημαντικη. Απλα στο μετρημα ηθελα να εισαι απο τους πρωτους. Καλο καλοκαιρι. Εγω θα το περασω με το βιβλιο σου.




Imagine no more tears dissolving all your fears...
I saw my tears in your eyes   you saw your fears in mine    we watched it burn together

Υ.Γ: Οπως ειμαι μαζι σου δε θα ειμαι με κανεναν...Γιατι ετσι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου