Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

(Μου)σικη

Μου επιτρεπεις για μια και μονο αναρτηση να θεωρησω τον εαυτο μου στιχουργο;
Ευχαριστω...

Τους λυπαμαι τους στιχουργους.
Τους λυπαμαι, γιατι αυτος για τον οποιο παει το τραγουδι
δεν το εκτιμαει, ή δεν το ξερει.

Ξερεις πως γινεται, πως γραφεται ενα;
Βγαζεις την καρδια σου στο τραπεζι και ξεκινας με το στυλο.
Και λευκη σελιδα φοβος ευκολα γινεται
μα δεν εχεις λογο οταν το υλικο σου ειναι καλο.
Ανοιγεις φακελους, ψαχνεις λογια, που ειπωθηκαν κι ας ηταν ψευτικα κι αρχιζεις.
Εμενα με δυσκολευει ο πρωτος στιχος μετα παει ανετα.
Αλλα απο οσους το ακουσαν εκεινος που επρεπε δεν το χει ακουσει ακομα,
αλλα και να το ακουσει δε θα τον νοιαζει μωρε.
Ξερεις ειναι λιγο καπως αυτο...
Τεσπα καληνυχτα.

Α! Και να θυμασαι ποσο μακρια ειναι το φεγγαρι γιατι μια μερα θα μετρησω την αγαπη σε αποσταση...(οταν εχω εσενα, μπορω να ονειρευομαι)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου