Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Δεν του φτανει. Σε κρατα στα χερια του και σκεφτεται πως δεν πρεπει να χανει το χρονο. Μυριζει τα μαλλια σου και ακουμπα ίσα το στομα του πανω σου. Ακουει τη μουσικη κοιτα τον ουρανο. Αγγιζει το λαιμο σου... Αυριο εγω θα τον παρηγορήσω, θα του μιλαω για να του αποσπώ την προσοχη. Αυριο εγω θα τον συνεφέρνω, θα τον κανω να ξεχναει. Αυριο θα λειπεις...

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου