Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ανικητη μαχη...

Δε μπορω να στο εξηγησω. Μα ειναι αυτο που με κανει να κοιτω τους ανθρωπους στα χερια και στα ματια, αναλογα με το τι εχει το λογο. Εσυ, εισαι περιεργος αλλα οικεία περιεργος. Σε φαση οτι τωρα ξερω πως νιωθουν οι αλλοι οταν κανω "αυτο".  Και οχι δεν ειναι του μυαλου μου αυτη τη φορα.

Ενω εγω φτιαχνω τους ανθρωπους οπως τους θελω στο μυαλο μου, μ' εσενα δεν προσπαθησα, ισως προσπαθησες εσυ βεβαια- δε σε επλασα απλα ηρθες. Ηρθες, ειπες σκεψεις δικες μου και δικες σου και με εκανες να παψω οταν απο παντα μιλουσα και χωρις απαραίτητα να λεω κατι, γιατι απλα εδωσες λογο να ακουσω.

Κι ολα αυτα γιατι αναγνωρισες ενα "..κατι.." σαν μοναξια και ιδιαιτερότητα και ανάγκη κι έλλειψη και δεν ξερω τι ακομη.(;) Και ισως να ειναι του μυαλου σου ή του δικου μου ή και των δυο μαζι μα πιστευω και μπορω να επιμείνω πως το οτι εχουμε στο κεφαλι μας ειναι αληθινο. Αφου ο κοσμος ειναι χαρτινος! Δικος μου, κι οποτε θελω γραφω με μολύβι ή στυλο. Τον κανω οτι θελω οπως εσυ τη σιωπη.... 

Ξερω! Οταν μεγαλωσω θα καταλαβω...!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου