Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Αν ηξερα πως θα πεθανω νωρις θα εκανα κι εγω τατουαζ στους ωμους!

Τραγουδας στο μπανιο σου και νιώθεις ευτυχια! Και μετα κανεις την πρωτη συναυλια σου με τα δικα σου τραγουδια. Και εκει που μετρας τις αναπνοές και τραγουδας μαζι με τον κοσμο νιωθεις αυτη τη μέθη του ολου σκηνικου. Και μετα γυριζεις σπιτι μονη, πίνεις μερικες μπυρες για να χαλαρωσεις να παψεις να τραγουδας και να σκεφτεσαι το Live μπας και κοιμηθεις. Κοιμασαι...

Μετα απο κανενα μηνα εχεις ξανα συναυλια. Αγχος; τι αγχος να χεις, αφου πατας απο παντα στα ποδια σου. Βγαινεις πανω κι ο κοσμος ειναι περισσότερος και φτανει και πισω απο τα φωτα. Και τραγουδας απο τα τραγουδια που εχεις γραψει το αγαπημενο σου. Ο κοσμος τραγουδα μαζι σου. Και η μεθη παλι να ερχεται περισσοτερη τουτη τη φορα εξαλλου το αγχος σου εφυγε πιο γρηγορα και δεν τίθεται θεμα φοβου πλεον. Ολοι κοιτουν εσενα μα σ αρεσει κι ας εισαι στη λεπτη γραμμη, δε φοβασαι αρα δεν πρόκειται να κανεις λαθος. Μα κι αν γινει ολα επιτρέπονται! Εσυ διαλεγεις τι, εσυ....

Μετα γυρνας σπιτι, μονη και παλι. Ξανα αλκοολ που βοηθαει, δεν κοιμασαι δε μπορεις δε γινεται! Και πιανεις την κιθαρα και πας ξανα στον καθρεφτη, οπως παλια. Ξεκινας να τραγουδας περιμενεις να ερθει το συναισθημα της σκηνης. Και τιποτα! Ανεβαζεις τον τονο μα γινεσαι κενη και αδεια... Ουτε καν την απλοϊκή ευτυχια της αρχης, τοτε που σου εφτανε ο καθρεφτης σου....

Η δυστυχια σου πια ειναι πως δε σου φτανει ο εαυτος σου...
Ξερεις αυτο που ερωτευτηκες πριν λιγες ωρες, ειναι να φωναζουν το ονομα σου και να τραγουδουν το τραγουδι σου, τιποτα αλλο. Και πια θα χρειαζεσαι ενα εκατομμυριο ανθρωπους για να εισαι και παλι πληρης κι ευτυχης, θα χρειαζεσαι τοσους για να νιωσεις αυτη τη ζαλη που σε κανει πιο δυνατη και ομορφη και αυτη που ηθελες να εισαι.
Δεν σε αλλαζει η τεχνη σου, την εχεις μεσα σου, οπως και την ανασφαλια σου. Καλο ταξιδι....

Πια ισως να πιστευω πως ο λογος για μια αρχη ειναι αξιος να προκαλεσει κι ενα τελος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου