Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Μικρα βεγγαλικα

Ορίστε, κρατα σφιχτά το κενό σου στα χερια σου και να θυμασαι πως εγω λείπω απο κει. Αγάπησε και ζησε και τραγουδα χωρις. Μονο τα παθη ζουνε μωρο μου, κι εγω καταραμενη βρισκομαι να τα ακολουθω. Να ξυπναω με τη σκεψη σου τη νυχτα, να σπαω πραγματα, να γραφω μουσικη, και να ξεχειλίζω οργη. Να σε βλεπω στα προσωπα του κοσμου, που λεει και το τραγουδι, και να μιλαω μονη μου για σενα αφου απελπισμένη πνίγομαι ακομα και σε τεχνητές καταστασεις. Να κλαιω για τα λαθη και να θυμωνω καθε φορα που αδικείς και αδικώ τον εαυτο μου.

Ναι μωρο μου τα παθη μοναχα ζουνε, και δεν ανησυχώ γι αυτο, γιατι ετσι δε θα με ξεχασεις. Μια φορα μου ειχες πει πως θα κουραστω ετσι που ζω, ομως εγω ξεκουραζομαι  στο θανατο κι αντοχες μου κρατουν ως τοτε. Φοβασαι μωρε, λογικο δεν πειραζει. Τα παντα σου ειναι το δικο μου τιποτα. Δεν πειραζει που κλείνεις τη ζωη σου σ ενα γυάλινο κουτι, τα πας τοσο καλα που δίστασα και δεν εσπασα καν το φρουριο σου μα ανοιξα λιγο το παραθυρο για να αγαπησω τη μυρωδιά σου και να μεινω.

Και τωρα θα σου πω καληνυχτα. Ειμαι ησυχη πως δε θα ξεχασεις... Θα σε φιλήσω δυνατα λιγο πριν πεθανω νεα, και θα κρατησω σφιχτά το λαιμο σου. Θα κλεισεις τα ματια σου και θα ερωτευτεις αυτο που δεν αντεχεις, εμενα που σου δινω εναν εαυτο με παθος. Εμενα που σου εμαθα το φως, μα σου τραγουδησα στο σκοταδι...

Με ζωντανεύεις στο αστραφτερό σου πουθενά
ομως εγω θα σε προλάβω στο λιμάνι ξημερώματα,
θα πέφτουν γύρω μας μικρά βεγγαλικά.
...Το τελευταίο σου τσιγάρο έγινε σκόνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου