Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

"Οτι μπορω να θυμηθω το χω κρατησει"

"Εγω πιστευω πως αν ειχε τελειωσει θα σου μιλουσε κανονικα."


Τοσα λαθη.
Η Στελλα που πατησα στο πατωμα.
Η ζωη μου που σταματησε επίτηδες.
Ο φημισμένος εγωισμός μου ως τοτε
που εσπασα και κατατρόπωσα.
Κι αλλα πολλα που δε θελω να σου πω,
καλυτερα να μην ξερεις...

Εγω με το μυαλο μου το εζησα ετσι.
Κι αν ειχε τελειωσει ισως να μιλουσα κανονικα.
Λυπαμαι.
Μα να σου πω ομως, δε μετανιώνω. Γιατι τωρα ξερω.


Μα ομως μη ρωτησεις  ποτε, αν θα γυρνουσα το χρονο πισω.. Μη ρωτησεις, ποτε ξανα, ακους; Ποτε! Προσπαθησα φορες και δεν εγινε...  Προσπαθησα και πιο πολυ απ' το να παψω να θυμαμαι... Να εισαι εδω εσυ πρεπει οπως τοτε ετσι και τωρα. Να με αγγιζεις και να τραγουδαμε. Και καθε φορα να αναρωτιόμαστε γιατι ενδιδουμε αφου δεν το αντεχουμε. Και να λες σε ολους πως ειμαι η μικρη σου κι εκεινοι να ζηλευουν... Υποσχομαι πως θα ρθει η μερα... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου