Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Τουλαχιστον μου φυγε!


Αναρωτιεμαι αν πρεπει να σηκωθω απο το κρεβατι. Απο τη μια αν σηκωθω οι σκεψεις θα παρουν μια λογικη, κατι που δε θελω(!) κι απο την αλλη, ετσι ξαπλωμένη φοβαμαι πως χτυπουν στο ταβανι και γυρνουν παλι πισω! Απαίσιο...
Θα τσακωθουμε μια απο αυτες τις μερες. Το ένστιχτο λεει πως θα γραψω και τραγουδι. Μα το σημαντικο ειναι που θα τσακωθουμε, εξαλλου αυτο δε μου το λεει το ενστιχτο μα το κεφαλι μου που νιωθει μεγαλος μαλακας...
Πρεπει να σηκωθω, απο το κρεβατι μεχρι τοτε μη μου δινεις σημασια!
Η κιθαρα μου ειναι στη γωνια. Δε θα τραγουδησω, ουτε θα παιξω ποτε ξανα. Ενα ποτε χωρις κιθαρα μοιαζει τεραστιο.

Βρηκα τι φταιει! Εγω! Εγω τα δημιουργώ ολα. Δεν τα κανω καλα απο την αρχη, φοβαμαι. Ετσι εμπνέω για το ολο "αυτο", αεροδρόμιο το χω κανει για να σου δωσω να καταλαβεις.
Με εκεινον ξερεις τι ειχε γινει; Τα πηγαιναμε πολυ καλα, στην αρχη, του εμαθα να σκεφτεται αλλιώς απ οτι οι αλλοι γκομενοι, του εμαθα να διαβαζει τα προσωπα, του εδειξα οσο προλαβα την ποιηση, του εμαθα πως δεν αγαπας με ενα τροπο, αφεθηκα στο μαζι και τον αφησα να παρει οτι θελει απο μενα. Δεν περιμενα να ανταποδώσει αμεσως, ενταξει οι ανθρωποι αργουν. Αλλα εκεινος εφυγε! Εφυγε! Κι εκανε το απαισιο μετα, πηγε και μιλησε αλλου για ποιηση και για αστερια, πουλησε φτηνα την ολη ιστορια μας κι ενταξει, αυτο ηταν ολο.Και τωρα τον χαιρεταω στο δρομο και απορω αν στα αληθεια θυμαται ποιος του ανοιξε τα ματια. Αν καπου κατα βαθος ξερει και θελει να θυμαται ποια ημουν και τι πηρε απο μενα. Αν καπου λιγο νιωθει ενοχες, αν αγαπα εστω και λιγο την περιοδο εκεινη κι αν εχει καταλαβει την αλλαγη πανω του.

Οι ανθρωποι δεν αξιζουν Στεφη, εμεις τους ερωτευομαστε και τους δινουμε αξια. Κι αυτοι επειδη ειναι ηλιθιοι δεν ξερουν τι να κανουν, τι να πουν.

"Αν δε σου εδωσε κανεις ομως κατι, τοτε πως γεμισες;"
Θυμαμαι τον εαυτο μου να μαθαινει απο καποιον.
Η απωλεια που πονεσε περισσοτερο.

Και οταν γυρισεις θα σε παρω να παμε βολτα στη θαλασσα. Θα σου πω πως δεν ειμαι καλα περναω τη δευτερη χειροτερη φαση μου ως τωρα και να μη ρωτησεις τι εχω και θα σε σφιξω γιατι μου ελειψες και μετα θα μιλαμε για ωρα και στο τελος ισως σου πω, αν και εχω τοσα που προηγουνται! και οι μιγαδικοι ειναι μεγαλο κεφαλαιο..
Οι φιλοι μου ειναι κραυγες στο σκοταδι
και τους αγαπω και δεν ειναι σ αυτη την κατηγορια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου